“เมื่อหลายปีก่อนเกิดน้ำท่วมหนักในหมู่บ้านของเราจนพืชผักเสียหาย ท่านพ่อของเ้าไม่มีเงินที่จะนำมาลงทุนปลูกพืชผักใหม่จึงได้แบกหน้าเดินทางเข้าเมืองหลวงเพื่อไปหยิบยืมเงินของท่านเศรษฐีมาจำนวนหนึ่งแต่เมื่อเวลาผ่านไปผักที่ปลูกก็ยังไม่เพียงพอที่จะสามารถขายเพื่อชดใช้หนี้สินที่ยืมมาได้อีกทั้งท่านพ่อของเ้าก็ยังมาด่วนจากไปกระทันหันทำให้แม่ไม่มีปัญญาแม้จะหาเงินไปใช้หนี้ให้กับท่านเศรษฐีได้ คงมีเพียงแต่บ้านที่เราอาศัยอยู่ที่จะชดใช้หนี้ให้กับท่านเศรษฐีได้แต่เ้ารู้ใช่หรือไม่หากบ้านหลังนี้ถูกยึดไปแล้วเราทั้งสามจะไม่มีที่อยู่อาศัยอีกต่อไป แม่ที่กำลังป่วยและน้องของเ้าที่ยังเล็กอยู่คงต้องระเห็ดระเหินออกไปอาศัยอยู่ตามศาลเ้าร้างเป็แน่”นางพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดูเป็กังวล
เหลียนฮวาจับมือท่านแม่ของนางไว้แน่น
“ท่านแม่ท่านอย่าห่วงเลยข้าจะหาเงินมาชดใช้หนี้ให้กับท่านเศรษฐีเอง ข้าจะไม่ยอมให้ท่านแม่และอู่เหลียนต้องเร่ร่อนไปอาศัยอยู่ตามศาลเ้าร้างเป็แน่”
“เหลียนฮวาต่อให้เ้าจะปลูกผักเพิ่มหรือทำงานหนักเพิ่มอีกร้อยเท่าเ้าก็ไม่มีทางหาเงินมาใช้หนี้ท่านเศรษฐีได้ มีทางเดียวที่จะชดใช้หนี้ในครั้งนี้ได้”
“อะไรเช่นนั้นหรือท่านแม่”
“เ้าต้องแต่งงานกับบุตรชายของท่านเศรษฐี”
เหลียนฮวาที่ได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกใเป็อย่างมาก
“ท่านแม่”
“แม่รู้ว่าเ้าอาจไม่เห็นด้วยแต่นี่เป็วิธีเดียวที่จะช่วยปลดหนี้สินครั้งนี้ได้หากเ้ายอมแต่งงานกับคุณชายเสียนบุตรชายของท่านเศรษฐี ท่านเศรษฐีจะยกหนี้สินทั้งหมดให้กับพวกเรา แม่และน้องชายของเ้าจะได้ไม่ต้องระเห็ดระเหินไปอยู่ตามศาลเ้าร้างอีกทั้งเ้าก็จะได้มีชีวิตที่สุขสบายได้เป็สะใภ้ของท่านเศรษฐี”
เหลียนฮวานั่งนิ่งด้วยความสับสน
“เหลียนฮวา แม่ไม่ได้บังคับเ้าหากเ้าไม่อยากแต่งงานกับคุณชายเสียนแม่ก็ไม่อาจบังคับเ้าได้”
“ท่านแม่ หากการแต่งงานของข้าทำให้ท่านแม่และอู่เหลียนไม่ต้องลำบากข้าก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะคัดค้าน”
ฮูหยินฟู่เผยยิ้มกว้างด้วยความดีใจก่อนจะจับมือบุตรสาวไว้แน่น
“แม่ดีใจที่เ้าตัดสินใจเช่นนี้ ถ้าเช่นนั้นเ้าก็จงรีบเตรียมตัวเสียอีกสามวันท่านเศรษฐีจะให้คนมารับตัวเ้า”
“อีกสามวันเช่นนั้นหรือเหตุใดจึงได้รวดเร็วเช่นนั้นกัน”เหลียนฮวาพูดขึ้นด้วยความใ
“เอาเถอะ จะอีกแค่สามวันหรืออีกสามเดือนถึงอย่างไรเ้าก็ต้องแต่งงานกับคุณชายเสียนอยู่ดีจะเร็วจะช้าจะไปสำคัญอะไรกัน เ้ารีบไปเก็บข้าวของเตรียมตัวเสีย”ฮูหยินฟู่บอกกับบุตรสาว
เหลียนฮวาที่ได้แต่จำใจทำตามในสิ่งที่ท่านแม่ของนางบอกนางค่อยๆลุกขึ้นจากเก้าอี้ก่อนจะเดินออกจากห้องของฮูหยินฟู่ในทันที
ฮูหยินฟู่มองดูบุตรสาวของนางด้วยความสงสารก่อนที่ใบหน้าที่เคยเปื้อนยิ้มจะค่อยๆหุบลงช้าๆ
“เหลียนฮวาแม่ขอโทษ แต่หากเ้าได้แต่งงานกับคุณชายเสียนชีวิตของเ้าคงไม่ต้องลำบากเช่นนี้”นางพูดออกมาเบาๆด้วยความรู้สึกผิด
279K
