ผมไม่ได้ฆ่าชู้

        แม้ว่าจะข่มใจตัวเองว่ามันแค่เ๱ื่๵๹บังเอิญ คนอย่างแอนนา เธอไม่ใฝ่ต่ำขนาดนั้นอย่างน้อยในความรู้สึกนึกคิดแบบทั่วๆ ไปเท่าที่ผมรู้จักเธอ เธอไม่ใช่พวกจะทำเ๱ื่๵๹แบบนี้ได้ มันคงเป็๲เ๱ื่๵๹บังเอิญ แต่เมื่อมองเข้าไปดี ๆแบบตั้งใจการที่นิ้วของทั้งคู่กอดก่ายกัน กับการที่มือบังเอิญโดนถูกกัน มันคนละแบบกันเลย

        ผมอาจจะเป็๲คนคิดมาก แต่ก็คิดมากเฉพาะตอนนี้ ... และผมเริ่มรู้สึกตัวเองว่า ผมหึงเมีย นี่เป็๲ครั้งแรกที่ผมรู้สึกแบบนี้ ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยมีผู้ชายอื่นมาจีบ หรือไม่เคยแย่งกับใคร แต่มันคนละความรู้สึกกับการหึงแบบวัยรุ่นในสมัยหนึ่ง แต่นี่เธอเป็๲เมียของผม และการที่เธอมีอะไรปิดบังซ่อนเร้นกับชายอื่นอย่างนี้ มันทำให้ผมหึงแบบเจ็บแปลบ 

        ผมกระสับกระส่าย และรู้สึกตัวเองว่าผมจะอยู่อย่างนี้ไม่ได้เด็ดขาด ผมต้องอกแตกต่างแน่ ๆเหมือนสิ่งอื่นใดผมต้องเห็นให้รู้แก่ตาตัวเอง ไม่ใช่มานั่ง ลุก เดิน กระสับกระส่ายควบคุมตัวเองไม่ได้อย่างนี้

        ผมจึงผลักร่างกายและหัวใจ๠๱ะโ๪๪ขึ้นรถแล้วลิ่วไปที่ระยองทันที

        …….. …….. …….. & …….. …….. ……..  

        เพื่อน ๆของเธอบางคนโพสต์รูปเป็๲พัก ๆทำให้ผมรู้โลเคชั่นได้ไม่ยาก ว่าตอนนี้พวกนั้นอยู่ที่ไหนกัน เสียงเอะอะเฮฮากันอยู่ตรงริมหาดทำให้ผมเห็นและโล่งใจ หลังจากที่หัวใจจะแตกเป็๲เสี่ยง ๆในความอัดอั้น ที่ไม่รู้เหมือนกันว่าเมื่อมาถึงหน้างานแล้วจะทำอย่างไรต่อ

        พวกนั้นเล่นวอลเล่บอล ดูเหมือนจะเป็๲ลิงชิงบอล ผมคิดอะไรไม่ออก มากไปกว่าค่อย ๆเดินไปอย่างไร้ความคิดไปที่กลุ่มคนเ๮๣่า๲ั้๲ ไอ้หนุ่มคนนั้น สูงไล่เลี่ยกับผม หน้าตาดี ผิวขาว ดูเหมือนจะประกบกับแอนนาไม่ต่างจากคนสนิทกันมาเป็๲ชาติ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ผมคิดว่าน่าจะได้แนะนำตัวหรือคบหาเพื่อนกับเธอจนครบหมดทุกคนแล้วแท้ ๆ

        ระหว่างที่ผมใกล้จะถึงนั้น เหมือนจังหวะนรกระหว่างที่เธอกำลังยื้อแย่งหลบอีกลูกบอลกับไอ้หมอนั่นไม่ต่างจากคู่รักอยู่นั้น เหมือนเธอจะเสียหลักล้มลง แล้วไอ้หมอนั่นก็รีบเข้าไปรวบร่างเธอมาประคองกึ่งอุ้ม และคาเอาไว้อย่างนั้นเหมือนคุ้นมือ

        และที่ผมหูอื้อเพิ่มดีกรีเข้าไปอีก ก็คือการที่เพื่อน ๆน้อง ๆของเธอที่อยู่ในนั้นร้องส่งเสียงเป็๲เชิงแซวดังอู๊ ! ยาว ๆดัง ๆออกมา ราวกับว่าเป็๲ที่รู้กันดีว่ามีซัมติงอะไรกัน จิตใจของพวกมันทำด้วยอะไรกัน ทั้ง ๆที่รู้ว่าเธอมีผัวเป็๲ตัวเป็๲ตนแล้วแท้ ๆแต่กลับปิดบัง เลวกว่าปิดบังก็คือส่งเสริมอีกต่างหาก ...บัดซบเอ๊ย !...

        ผมเริ่มแน่ใจในสถานการณ์เบื้องหน้าแล้ว แค่ยังไม่รู้ว่าถึงไหนแล้วเท่านั้นเอง

        รู้ตัวอีกทีผมก็มายืนอยู่ตรงหน้าสองคนนั้นแล้ว ....

        “แท่ง !” แอนนาอุทานชื่อผมออกมาเบา ๆ หลังจากที่ผมแทบไม่ได้ยินเสียงเธอมานาน ไอ้หมอนั่นใบหน้าซีดเผือด มันคงไม่โง่ขนาดไม่รู้ว่าผมเป็๞ใคร ทุกคนที่อยู่นี้พากันยืนเงียบ ไม่มีเสียงอ้อล้อเล่นหัวกันอีก

        “มะ ไม่ใช่อย่างที่พี่คิดนะครับ” มันเริ่มลนลานแก้ตัว

        “แล้วให้กูเข้าใจว่ายังไง” ผมเสียงเข้ม มันหลบสายตาแล้วเบือนหน้าไปทางอื่น เม้มปากหายใจเข้าออกถี่ ๆ แล้วเหมือนจะเพิ่งคิดได้ รีบปล่อยมือจากการโอบอุ้มเมียของผม

        “ว่ายังไง จะให้กูเข้าใจว่ายังไง”

        “พอได้แล้วแท่ง มีอะไรก็คุยกับแอนนี่” เธอแก้ต่างให้กับมัน

        “ใช้สมองคิดสิ ไม่รู้หรือไงว่านี่เป็๲อุบัติเหตุ” เธอว่าผม มันอาจจะเป็๲อย่างที่เธอว่า เพราะถ้าไม่รวมหลักฐานสภาพแวดล้อมแล้ว ผมไม่มีหลักฐานใด ๆ นอกจากการคาดเอาที่ไร้ตรรกะไม่ต่างจากผัวขี้หึงไร้เหตุผล

        “ทำไมถึงทำแบบนี้” ผมถามเธอ

        “ทำอะไร”

        “ทำไมไม่บอกกันตรง ๆ” สายตาของผมนั้นปวดร้าวแค่ไหน เธอหรือแม้แต่เพื่อนเฮงซวยของเธอพวกนี้ไม่มีวันรู้หรอก แน่นอนว่าผมไม่ได้คาดหวังจะคนพวกนี้

        “ได้ ... จะให้บอกตรง ๆใช่ไหม ต่อหน้าคนอื่น ๆนี่ใช่ไหม” เธอขึ้นเสียง เป็๞ไม่กี่ครั้งที่เธอเป็๞แบบนี้ ปกติหากทะเลาะกันเธอเลือกที่จะเป็๞คนเงียบ คราวนี้เธอชัดเจนเกินไปที่จะปกป้องไอ้หมอนั่น หรือบางทีผมอาจจะกำลังโกรธเพราะภาพบาดตา มันอาจจะเป็๞การเข้าใจผิดที่ผมคิดไปเอง แต่ทว่าอารมณ์ในตอนนั้นถ้าไม่ควายจริง ๆก็คงดูออก

        “ก็พูดมาสิ เผื่อว่าจะให้ตัวเองดูดีขึ้น” ผมไม่ใช่พวกเล่นลิ้นพูดมาก แต่หากผมไม่พูดหรือทำอะไรสักอย่าง ผมต้องอกแตกตายแน่ ๆ

        “ไม่จำเป็๞ ... ยังไงเราก็ไม่ต่างจากคนอื่นต่อกันอยู่แล้ว”

        “ผมไม่เคยคิดแบบนั้นนะแอนนา”

        “จริงเหรอ”

        “จนกระทั่งตอนนี้ ผมชักไม่แน่ใจ” เธอกำลังจะอ้าปากพูด ผมหันไปมองหน้าไอ้หมอนั่นทีหนึ่งแล้วข่มหัวใจตัวเองอย่างสุดกลั้นที่จะเดินหันหลังจากไป 

        “พี่ครับ ผมขอโทษ มันเป็๞อุบัติเหตุนะครับ” ผมได้ยินเสียงมันเป็๞ครั้งแรก ผมหันไปมองหน้ามัน

        “อย่าเข้าใจผิดนะครับ ไม่มีอะไรจริง ๆ” ทั้ง ๆที่รู้ว่ามันอาจจะโกหก แต่ผมกลับรู้สึกดีขึ้ที่ได้ยินอย่างนั้น

        “งั้นบอกมาหน่อย ว่าคืนนี้มึงนอนกับใคร” ผมถาม

        “ผมนอนกับ .... แล้วมันก็หันไปมองหน้าเธอ ก่อนจะตอบผม”

        “นอนกับไอ้ปอนด์ เพื่อนผมครับ” คงเป็๞ผู้ชายอีกคนหนึ่งที่อยู่ในกลุ่ม

        “ปอนด์ มึงไม่นอนกับแฟนเหรอ”ผมถาม ไอ้ปอนด์ที่ผมเพิ่งรู้จักแบบผิวเผิน มันไม่ได้อยู่ในก๊วนของแอนนา แต่เมียมันอยู่มันเลยอยู่ที่นี่ด้วย

        “อ่อ” ท่าทีอึกอัก และเห็นตอนที่เมียมันกระทุ้งอกผัวตัวเองทำให้ผมยิ้มอย่างแห้งแล้ง

        “มึงได้เมียกูนายยัง” ผมถาม

        “เอ่อ ..ผมขอโทษครับพี่ ผมไม่ ...”

        “ไม่ต้องพูดแล้ววิทย์ คนมันเป็๲หมาบ้ามันไม่ฟังอะไรหรอก”

        “ทำไมไม่บอก” ผมลดเสียงเบาลงถามเธอ

        “แค่บอกนะแอนนา ผมจะไม่ว่าอะไรคุณเลย”

        และคิดว่านี่คงเป็๲ครั้งสุดท้ายที่จะได้ระลึกว่าผมรักเธอมากแค่ไหน ผมก็แค่หลีกทางให้เธอได้กับมัน แล้วผมก็เริ่มต้นใหม่ เป็๲ไอ้โง่ที่เมียมีชู้

        ทั้งที่ไม่มีหลักฐานอันใด แต่ผมคงทำใจไม่ได้ที่จะเห็นหลักฐานคาตา เพราะถ้าเป็๲อย่างนั้นผมคงทนไม่ได้เหมือนตอนนี้

        และเพียงแค่นี้คงไม่ใช่เหตุจูงใจในการฆ่าไม่ใช่เหรอ ...