Series : เงาที่ถูกสาป
ตอนที่ 3: ปราณสีเงินแห่งความขัดแย้ง และเงื่อนงำในความฝัน
มือโคลนสีดำทะมึนนั้นรวดเร็วและหนักหน่วง มันบีบคอของกิตติอย่างแรงจนตัวเขาถูกยกขึ้นจากพื้นห้องในทันที
แก๊ก!
เสียงกระดูกอ่อนในลำคอถูกบีบอัดจนแทบแตก ความเ็ปพุ่งตรงสู่สมองอย่างรุนแรง กิตติพยายามตะเกียกตะกาย ใช้มือทุบไปที่แขนโคลนนั้นอย่างบ้าคลั่ง แต่ร่างกายที่เป็เพียงดินเหลวผสมอาถรรพ์นั้นไม่รู้สึกรู้สาใด ๆ เลย
อาวุธเดียว—ลูกประคำไม้จันทน์—ถูกทำลายไปแล้ว การสืบสวนด้วยตรรกะของไอริณก็ไร้ประโยชน์เมื่อเครื่องมือทางวิทยาศาสตร์ใช้การไม่ได้
นี่คือจุดสิ้นสุดของนักสืบที่ปรารถนาจะใช้เพียงเหตุผล
แต่ในขณะที่ร่างกายกายภาพของกิตติกำลังจะดับลง สัญชาตญาณของการเอาตัวรอดเหนือธรรมชาติ ก็ปะทุขึ้นมาอีกครั้ง
ต้องรอด... ต้องปกป้องตัวเอง...
ความเย็นจัดเหมือนน้ำแข็งพุ่งออกจากช่องท้องทะลุขึ้นมายังลำคอ ความเ็ปทางกายถูกแทนที่ด้วยความเ็าที่รุนแรงกว่า ดวงตาของกิตติแปรเปลี่ยนเป็สีขาวเงินอีกครั้ง
ในห้วงสติที่ใกล้ดับนั้น กิตติเห็นภาพ... ไม่ใช่ภาพปัจจุบัน แต่เป็ภาพในอดีตที่พุ่งเข้าใส่เขาอย่างรวดเร็ว
> [ภาพที่ 1: คลองดำมืด] เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ นั่งอยู่ริมคลอง ใบหน้าซีดเซียว และมีผู้ชายชุดขาวกำลังลง รอยสักเล็ก ๆ ที่ต้นคอของเธอ แสงสีทองอ่อน ๆ ปรากฏขึ้นจากคลองแล้วพุ่งเข้าสู่รอยสักนั้น
> [ภาพที่ 2: ห้องนอนเก่า ๆ ] ผู้หญิงคนเดิมในวัยผู้ใหญ่ กำลังนั่งอยู่หน้ากระจก ส่องดูรอยสักที่เริ่มจางลง เธอร้องไห้พร้อมพึมพำว่า "ไม่เอาแล้ว... ไม่อยากมีชีวิตที่ต้องจ่ายคืน..."
>
กิตติเข้าใจแล้ว—เงาที่ตามมาไม่ใช่ผู้ล่า แต่เป็ ผู้ทวงหนี้ ที่ถูกปลดปล่อยเมื่อเงื่อนไขของ การจำยอม ถูกทำลาย!
ตูมมมม!
คลื่นพลังงานสีขาวเงินมหาศาละเิออกจากร่างของกิตติอย่างควบคุมไม่ได้ มันไม่ใช่พลังงานอาคมที่เขาเคยเรียนรู้ แต่มันคือ คลื่นการสลายตัว ที่ทำลายโครงสร้างของสิ่งเหนือธรรมชาติทั้งหมด
ร่างโคลนดำนั้นส่งเสียงคำรามด้วยความเ็ป มือที่บีบคอหลุดออกทันที เมื่อิัโคลนถูกคลื่นสีเงินกัดเซาะจนเกิดเป็ฟองอากาศ มันไม่สลายตัวแบบดินเผาเหมือนไอ้ทองคำ แต่มัน ระเหย กลายเป็ควันสีดำที่พุ่งขึ้นสู่เพดาน
กิตติร่วงลงพื้นอย่างแรง ไอริณรีบวิ่งกลับมาเมื่อได้ยินเสียงะเิ เธอเห็นควันดำที่กำลังลอยขึ้น ก่อนจะเห็นกิตตินอนหายใจรวยริน ดวงตาค่อย ๆ กลับเป็สีปกติ
“พี่กิต!” ไอริณร้องออกมาด้วยความใ เธอไม่สนใจร่องรอยควันดำอีกต่อไป รีบประคองร่างเขาขึ้นมา “เกิดอะไรขึ้นอีกแล้ว! พลังงานอะไร!?”
กิตติพยายามยิ้ม แต่ทำได้เพียงไอแห้ง ๆ “หนี… หนีไปไอริณ... เงา... มันหนีไปแล้ว... แต่มันจะกลับมา...”
“เงาที่ถูกสาป”
ความขัดแย้งเชิงตรรกะและเงื่อนงำใหม่
เมื่อออกมาจากร้านสักได้อย่างปลอดภัย ไอริณรีบพาอาจารย์สักและกิตติไปยังโรงพยาบาล ก่อนจะกลับมายังรถเพื่อประมวลผลข้อมูลใหม่ที่ได้มาทั้งหมด
“หนูไม่เข้าใจเลยค่ะพี่กิต” ไอริณพูดพลางเคาะนิ้วลงบนแผนที่ที่เธอวางไว้บนตัก “อาจารย์บอกว่าเหยื่อล้าง รอยสักจำยอม เพื่อให้สิ่งที่เธอแลกมาเป็อิสระ แต่พอสิ่งที่แลกมาเป็อิสระ... ผู้เฝ้าเงื่อนไขก็มาฆ่าเธอ? มันไม่สมเหตุสมผลค่ะ”
“มันสมเหตุสมผลสำหรับโลกของพิธีกรรม ไอริณ! การล้างพันธสัญญาเท่ากับการ ฉีกสัญญา ผู้เฝ้าจึงตามมาทวงสิ่งที่สัญญาไว้... ซึ่งก็คือชีวิตของเหยื่อ!”
“แต่หนูไม่เห็นหลักฐานว่าเหยื่อได้รับความมั่งคั่งตามที่สัญญาเลยนะคะ! เธออาศัยอยู่ในห้องเช่าโทรม ๆ ริมคลอง เป็คนงานโรงงานผ้า! ถ้าสัญญาคือความมั่งคั่ง... สัญญาต้องถูกผิดพลาดั้แ่แรก หรือไม่ก็...”
ไอริณหยุดพูดไป เธอใช้ปากกาเน้นข้อความวงกลมไปที่บริเวณคลองประเวศในแผนที่
“รอยสักของการจำยอม... สัญลักษณ์ที่สืบทอดกันในตระกูลริมคลอง... พี่กิตคะ ลองคิดดูนะคะ” ไอริณเงยหน้าขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยประกายความคิด “ถ้าเงื่อนไขไม่ใช่ ความมั่งคั่ง ส่วนตัว... แต่เป็ ความมั่งคั่งของตระกูล?”
กิตติชะงักไปเล็กน้อย “หมายความว่า... ตราบใดที่เหยื่อสืบทอดรอยสักนี้... ตระกูลของเธอจะรุ่งเรือง แต่ตัวเธอต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบากเพื่อเป็ เครื่องสังเวยทางพลังงาน ให้กับรอยสักนั้น?”
“ใช่ค่ะ!” ไอริณตอกย้ำ “เธอทนไม่ได้จึงล้างรอยสักออก นั่นหมายความว่าเธอทำลาย เครื่องสังเวย ทำให้ 'ผู้เฝ้าเงื่อนไข' ไม่พอใจ และตามมาทวงหนี้ชีวิตของเธอคืนเพื่อรักษาสมดุล”
ปมปริศนาเริ่มซับซ้อนขึ้นแล้ว—มันไม่ใช่การฆาตกรรมธรรมดา แต่เป็ การลงทัณฑ์ ทางไสยเวทต่อการทรยศพันธสัญญาตระกูล!
กิตติหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กของเหยื่อขึ้นมาเปิดอีกครั้ง เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ถึงภาพที่เขาเห็นในห้วงพลังแฝง
“ไอริณ... ในภาพที่ผมเห็น... ผู้ชายที่สักให้เด็กผู้หญิงคนนั้น ใส่ชุดขาว”
“ชุดขาว?”
“ใช่ และเด็กผู้หญิงคนนั้น... เธอไม่ได้กำลังได้รับพร เธอเหมือนกำลังถูก ขาย ให้กับคลอง”
กิตติเปิดไปหน้าสุดท้ายของสมุดบันทึกที่เหยื่อเขียนไว้ เขาสังเกตเห็นรอยเปื้อนสีเทาอ่อน ๆ บริเวณมุมกระดาษ เขาใช้แว่นขยายส่องดูทันที
“มันคืออะไรคะพี่กิต?” ไอริณโน้มตัวเข้ามาดู
“มันคือ... ผงถ่านจากศพ ที่ละเอียดมาก” กิตติพูดเสียงแ่เบา
เขามองไปที่แผนที่ริมคลองที่ไอริณวงไว้ แล้วสายตาก็หยุดอยู่ที่พื้นที่รกร้างขนาดใหญ่ใกล้กับจุดเกิดเหตุ ที่ถูกทำเครื่องหมายไว้ว่าเป็ "สุสานเก่าแก่"
“ไอริณ... เงื่อนไขของพันธสัญญาคือการ จ่ายคืน” กิตติสรุปด้วยน้ำเสียงที่เย็นะเื “ถ้าไม่ใช่ด้วยชีวิตของเหยื่อ... ก็ต้องจ่ายด้วย สิ่งที่เธอรับมา”
กิตติหันไปมองไอริณอย่างช้า ๆ ดวงตาของเขากลับมาเต็มไปด้วยความกดดัน
> “เงาที่ถูกสาป... ไม่ใช่ผู้ล่า แต่คือสิ่งที่เธอรับมาเป็อิสระ และตอนนี้มันกำลังมุ่งหน้าไปหา แหล่งกำเนิด ของมัน”
>
ไอริณรับรู้ถึงความเร่งด่วนในน้ำเสียงของกิตติ เธอรีบหยิบกุญแจรถ “สุสานเก่าใช่ไหมคะพี่กิต? ไปเดี๋ยวนี้เลย”
ขณะที่ไอริณสตาร์ทรถ กิตติมองไปที่กระจกข้าง...
เขาเห็นเงาสีดำทะมึนที่ไม่ได้สะท้อนบนกระจก กำลังนั่งอยู่บนเบาะหลังรถพวกเขา มันคือ ผู้เฝ้าเงื่อนไข ที่ยังไม่ยอมแพ้... มันกำลัง นำทาง พวกเขาไปสู่เป้าหมายต่อไป!
(โปรดติดตามตอนต่อไป)
6K
