ณ โอเอซิส ขณะที่อาเธอร์และเดวิดเดินออกจากเต็นท์ของราเมซ มุ่งหน้าไปยังที่พักชั่วคราวของพวกเขาเมื่อคืนเพื่อเก็บข้าวของ ลมร้อนพัดผ่าน เสียงใบปาล์มไหวเบาๆ ผสมกับความคึกคักของคาราวานที่เริ่มเตรียมตัวออกเดินทาง
ระหว่างทาง อาเธอร์พูดขึ้น “ฉันมาคิดๆ ดูแล้ว การที่ฉันคอยแต่ให้นายเป็ล่ามให้ตลอดแบบนี้ มันก็ดูแปลกๆ อยู่เหมือนกัน” เขาหยุดชั่วครู่ “ถึงจะยังไม่ทั้งหมด แต่ฉันคิดว่าฉันฟังภาษานี่ออกได้สัก 60-70% แล้วล่ะ”
เดวิดหันมามอง ดวงตาสีเงินประเมินสีหน้าของอาเธอร์ “ถือว่าน่าประทับใจ” เขาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ “นายเข้าใจได้เยอะขนาดนั้นในเวลาไม่นาน ผมประเมินผิดไป คิดว่านายจะเข้าใจได้น้อยกว่านี้เยอะมากสะอีก”
อาเธอร์ตอบพร้อมกับขมวดคิ้ว "ฉันไม่แน่ใจว่านายกำลังชมหรือกำลังด่าฉันอยู่กันแน่"
“ผมสามารถสร้างบทเรียนภาษาเพื่อช่วยพัฒนาทักษะของนายให้เร็วขึ้นได้” เดวิดตัดบท “ถ้ามีเวลา ผมจะสอนนายเอง”
“เจ๋ง!” อาเธอร์ตาเป็ประกาย “งั้นมีเวลาว่างเมื่อไหร่ก็เริ่มได้เลย”
ทั้งสองเก็บสัมภาระเสร็จเรียบร้อย อาเธอร์มองเดวิดด้วยสีหน้าครุ่นคิด เขาเกาหัวครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ “จริงๆ จะว่าไป ฉันยังมีเื่ที่อยากให้นายช่วยอีกอย่าง คิดว่านายน่าจะทำได้”
“เื่ที่จะให้ผมช่วยอีกงั้นเหรอ?” เดวิดหันมามอง สายตานิ่งแต่เต็มไปด้วยความสงสัย
“ในตอนที่สู้กับพวกโจรที่คาริก” อาเธอร์เริ่ม “เอาจริงๆ ฉันว่าฉันสู้ได้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่” เขาหยุดชั่วครู่ “อาจเพราะฉันยังชินกับการสู้แบบตอนอยู่สหพันธรัฐ ที่มีเพาว์เวอร์สูท มีปืน มีเกราะคลื่นพลังงาน มีหุ่นรบไททัน มีระบบช่วยรบในหัว” เขาถอนหายใจ “พอไม่มีของไฮเทคพวกนั้น ฉันก็ทำได้แค่สู้ไปเรื่อยๆ อาศัยสัญชาตญาณที่มี ไม่มีแบบแผนอะไรเลย”
อาเธอร์มองเดวิดด้วยสายตาจริงจัง “ถ้าฉันกับนายฝึกต่อสู้ด้วยกัน มันคงดีแน่ เราจะได้เก่งขึ้นทั้งคู่”
“อืม... เป็เื่ที่ดีและสมเหตุสมผล” เดวิดตอบ “แต่น่าเสียดายที่ฐานข้อมูลของผมไม่มีข้อมูลการต่อสู้แบบยุคโบราณมากนัก” เขาหยุดชั่วครู่ “แต่ผมสามารถสร้างฐานข้อมูลใหม่ได้ จากการสังเกตการต่อสู้ของคนอื่น จากการต่อสู้ด้วยตัวเอง และแน่นอน จากการฝึกกับนาย”
“งั้นเอาเป็ว่านายตกลง!” อาเธอร์ยิ้มกว้าง “ไว้เรามีเวลาว่างเมื่อไหร่ ค่อยฝึกกัน”
"เข้าใจแล้ว นายอยากเริ่มด้วยอะไร?" เดวิดถาม
“ก็ต้องเริ่มด้วยมือเปล่าอยู่แล้ว” อาเธอร์หัวเราะ “หึ ฉันจะได้อัดนายให้เละเลยไงล่ะ” เขาทำท่าต่อยหมัดไปที่ฝ่ามือข้างหนึ่ง
เดวิดเอียงคอมองอาเธอร์ครู่หนึ่ง “เข้าใจแล้ว ผมจะเริ่มสร้างรูปแบบการต่อสู้ระยะประชิด เป้าหมายคืออัดนายให้เละ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งราวกับอ่านบท พร้อมทั้งกำหมัดต่อยฝ่ามืออีกข้างเลียนแบบอาเธอร์
อาเธอร์อ้าปากค้าง “ห๊ะ? ไม่ๆ ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น—” เขายกมือโบกไปมา แต่ก่อนที่เขาจะอธิบายต่อ ลูกน้องของราเมซคนหนึ่งเดินเข้ามาขัดจังหวะ
“ท่านหัวหน้าส่งข้ามาบอกว่า พร้อมออกเดินทางแล้ว” ชายผิวคล้ำในชุดคลุมทรายพูดด้วยน้ำเสียงห้วน
อาเธอร์หันไป “ห๊ะ? อ้อ ตกลง ไปกันเถอะ” เขาตอบลูกน้องของราเมซ ก่อนหันมาบอกเดวิด “ไปกัน”
ทั้งสองเดินไปหยิบม้าที่ผูกสัมภาระของตัวเองไว้ แล้วไปยังจุดที่คาราวานอยู่ เมื่อมาถึง อาเธอร์ชะงัก สายตาจับจ้องไปที่สิ่งที่ราเมซกำลังนั่งอยู่ สิ่งมีชีวิตตัวใหญ่ั์ที่ไม่ใช่ม้า “นกกระจอกเทศ? ... นกกระจอกเทศั์?!” เขาคิดในใจ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง
มันมีลำตัวเพรียวยาว ขายาวแข็งแรงคล้ายนกกระจอกเทศแต่หนาและเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ กรงเล็บแหลมโค้งเล็กน้อยที่ปลายเท้า หางยาวช่วยทรงตัว ขนสั้นหยาบสีน้ำตาลปนทรายเข้ากับผืนทะเลทรายรอบตัว ส่วนหัวมีจะงอยปากแข็งเหมือนนกนักล่า ดวงตากลมโตมีเปลือกตาสามชั้นที่ดูแปลกประหลาด ราเมซนั่งอยู่บนอานที่ติดตั้งบนหลังมัน มือหนึ่งจับบังเหียนที่ทำจากหนังหยาบ
ราเมซเห็นสีหน้าใของอาเธอร์ เขายิ้มกว้าง “นี่เรียกว่าอัคคาวิส” เขาอธิบาย “มันคือพาหนะที่ดีที่สุดสำหรับทะเลทราย เร็วกว่าม้า อึดกว่าเยอะ แถมรับน้ำหนักได้ดี ทหารใส่เกราะเต็มตัวสองคนยังนั่งได้สบาย” "
“ว้าว เจ๋งชิบ!” อาเธอร์อุทาน ตาเป็ประกาย เขามองอัคคาวิสด้วยความตื่นเต้นราวกับเด็กเจอของเล่นใหม่
ราเมซหัวเราะเบาๆ “อยากขี่ดูไหมล่ะ?” เขาชี้ไปที่อัคคาวิสอีกตัวที่ยืนอยู่ไม่ไกล “พวกเ้าสองคนขึ้นตัวนั้นได้เลย”
อาเธอร์หันไปมองเดวิดทันที “ไปกัน!” เขาไม่รอคำตอบ เดินตรงไปที่อัคคาวิสตัวนั้นทันที เดวิดตามหลังเงียบๆ อัคคาวิสตัวนี้สูงเกือบสองเมตร ลำตัวปกคลุมด้วยขนสีทรายจาง มันหันมามองทั้งสองด้วยดวงตากลมโตที่ดูเหมือนจะประเมินอะไรบางอย่าง อาเธอร์ลูบคอมันเบาๆ “ตัวใหญ่ชะมัด” เขาพูดกับตัวเอง
ราเมซะโมา “ขึ้นไปเลย! มันเชื่องดี ไม่ต้องกลัว” เขายิ้มกว้าง
อาเธอร์พยักหน้า ปีนขึ้นอานด้วยความระวัง เดวิดขึ้นตามด้วยท่าทางที่แม่นยำเหมือนเคย อัคคาวิสขยับตัวเล็กน้อยเมื่อรับน้ำหนักทั้งสอง แต่ยังยืนนิ่ง อาเธอร์จับบังเหียนแน่น
ราเมซตบขาอัคคาวิสของเขา “ไปกันได้แล้ว!” เขาะโสั่งคาราวาน ลูกน้องราเมซต่างทั้งควบม้าและอัคคาวิสเริ่มเคลื่อนขบวนออกจากโอเอซิส อาเธอร์ลองดึงบังเหียนเบาๆ อัคคาวิสของเขาก้าวขาแรก มันเร็วกว่าที่คิด เขาเกือบเสียหลัก “โว้ว! ช้าๆ!” เขาะโ เดวิดยื่นมือมาจับบังเหียน “ผมบังคับดีกว่า” เขาดึงเบาๆ อัคคาวิสสงบลงทันที
ราเมซหันมามอง หัวเราะลั่น “ระวังด้วยล่ะ พวกเ้า! อัคคาวิสมันไม่ชอบพวกขี้กลัว!” คาราวานเคลื่อนตัวออกไป ทิ้งฝุ่นทรายฟุ้งไว้เื้ั ขณะที่อาเธอร์ยอมแพ้และให้เดวิดบังคับมันแทน
271
