...
ตอนไป๋จื่อหรูตื่นขึ้นอีกครั้งก็พบว่าตัวเองนอนอยู่ในแคปซูลรักษา ส่วนชายหนุ่มซึ่งถูกเขาปล่อยน้ำแข็งแทงเป็รูใหญ่ก็นั่งขัดสมาธิอยู่ข้างแคปซูล มองเขาตาไม่กะพริบอย่างสงสัย
ไป๋จื่อหรูใสะดุ้ง ถดตัวไปด้านหลังทันทีทันใด แต่ผลคือหลังหัวชนเข้ากับฝาแก้วของแคปซูลรักษาอย่างแรง เจ็บจนเขาต้องหยีตา
แอกโซเยอร์ขมวดคิ้วเอ่ย “ระวังหน่อย ร่างกายนายแย่มาก ความหนาแน่นมวลกระดูกต่ำอาจหัวแตกได้”
“…” เกิดเื่อะไรที่เขาไม่รู้เหรอ ไป๋จื่อหรูรู้สึกว่าพอตื่นขึ้นมา เ้าหมอนี่ก็ใช้น้ำเสียงอันใส่ใจพูดกับเขาซะงั้น
สายตาของไป๋จื่อหรูย้ายไปมองบนปากแผลที่เอวของแอกโซเยอร์ พบว่าาแตรงนั้นสมานเรียบร้อยแล้ว เขาคิดอย่างสงสัย นี่ตัวเองหลับไปนานขนาดไหนกัน
แอกโซเยอร์ััถึงสายตาของไป๋จื่อหรูจึงพูด “อัลฟ่าระดับ S พลังฟื้นฟูตัวเองแข็งแกร่ง”
โอเค ร่างกายของมนุษย์ต่างดาวเป็อะไรที่เขาชาวโลกเข้าไม่ถึงแล้ว!
แอกโซเยอร์ยืนขึ้นแล้วเดินไปที่มุมห้อง แตะสุ่มๆ บนฝาผนังผิวกระจกมันวาวอย่างโลหะ จากนั้นฝาผนังก็แสดงตัวอักษรและรูปภาพ
เขากดอีกที ฝาผนังก็เปิดช่องหนึ่งขึ้นมา มีจานเหล็กร่วงลงมาก่อน จากนั้นก็มีของหลายอย่างตกลงมาบนจาน
ไป๋จื่อหรูเบิกตากว้าง “!!!” ทำไมฉันไม่รู้เลยล่ะว่ายานมีการทำงานอย่างนี้ด้วย!
แอกโซเยอร์ยกจานมาหน้าแคปซูลรักษา ควบคุมหน้าจอเปิดแคปซูลรักษา ในเวลาเดียวกันไป๋จื่อหรูก็ขยับไปด้านหลังทันที ทั้งร่างพลิกไปที่ด้านหลังแคปซูลรักษา ถลึงตาใส่แอกโซเยอร์อย่างระแวง
แอกโซเยอร์มองไป๋จื่อหรูอย่างจนใจ “ฉันทำนายกลัวจริงๆ แล้ว” ในคำพูดของเขามีอารมณ์หงุดหงิดเล็กน้อย
ไป๋จื่อหรูถลึงตาใส่อีกฝ่าย “จะฆ่าฉัน ตั้งหลายรอบ”
แอกโซเยอร์เอ่ย “กิน นายหลับไปสองวัน”
ทั้งสองคน คนหนึ่งเพิ่งเริ่มเปลี่ยนภาษาจึงพูดได้ไม่คล่อง อีกคนหนึ่งพูดไม่บ่อย พูดทีก็เรียบง่ายทั้งยังน่าเบื่อ บทสนทนาจึงะโบ้างหยุดบ้าง สักพักทั้งสองก็แข็งทื่อแบบนี้ ไป๋จื่อหรูไม่ยอมให้แอกโซเยอร์เข้าใกล้แม้แต่น้อย
แอกโซเยอร์จนปัญญา สุดท้ายก็ได้แต่วางจานอาหารบนแคปซูลรักษา จากนั้นก็ยกสองมือถอยไปอีกด้านแล้วนั่งขัดสมาธิลง
ไป๋จื่อหรูมองของบนจานอาหาร ก็ไม่รู้ว่าคืออะไร เหลวๆ เหนียวข้น ดูไม่เหมือนอาหารจริงจัง
แอกโซเยอร์พูด “ยาบำรุง นายต้องกิน”
ไป๋จื่อหรูยื่นมือดึงจานมาตรงหน้าตัวเองแล้วลองดม
แอกโซเยอร์รู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองเหมือนกำลังโยนอาหารป้อนสัตว์เล็ก ความระแวงของลูกสัตว์ตัวนี้รุนแรง แถมกรงเล็บยังคมมาก เมื่อไรที่ไม่ระวังยั่วยุอีกฝ่าย ตัวเองก็จะถูกข่วนหลายกรงเล็บได้
แต่ตัวเล็กนิดเดียว น่ารักมาก ทว่าก็ผอมมาก ตอนที่อุ้มอีกฝ่ายครั้งแรกก็รู้สึกเหมือนว่าทั้งร่างมีแต่กระดูก ไม่มีเนื้อ
ไป๋จื่อหรูเอ่ยในใจ ‘เรียกระบบขยะ เ้านี่กินได้ไหม’
ระบบขยะออนไลน์ ‘…กินได้’
ไป๋จื่อหรูไม่ได้ดื้อดึงอีก ท้องหิวจริงๆ แล้ว ตอนที่ไม่ได้ดื่มเือาหารยังพอทดแทนพลังงานได้ อีกอย่างตอนนี้เขารู้สึกว่าร่างกายตัวเอง้าพลังงานโดยด่วน พลังงานจำนวนมาก! ดังนั้นจึงใช้ช้อนตักคำใหญ่ยัดใส่ปากทันที
นึกไม่ถึงว่าจะเป็โยเกิร์ตรสบลูเบอร์รี!
แถมยังหวานด้วย!
แอกโซเยอร์มองสองตาเปล่งประกายของไป๋จื่อหรู เขาคิดในใจ ‘ที่แท้สหายน้อยชอบของที่มีรสหวาน ต้องจำเอาไว้’
“นายอายุเท่าไร” ผ่านไปหลายนาที แอกโซเยอร์จึงเอ่ยปากถาม
ไป๋จื่อหรูชำเลืองมองอีกฝ่าย ไม่คิดสนใจเขาแม้แต่น้อย
‘…’
ระบบ ‘มอบหมายภารกิจ: เพิ่มแอกโซเยอร์ วอตช์ฟีลด์เป็เพื่อนสนิท กลายเป็สมาชิกของทีมทหารรับจ้างุ์ เพื่อเสริมสร้างสันติสุขของจักรวาล โปรดสร้างสัมพันธ์อันดีกับเขา พยายามเพิ่มระดับความชอบ ระบบรักคุณน้า~ รับภารกิจหรือไม่ [ใช่] / [ไม่]’
ไป๋จื่อหรูตะลึง วางช้อนทันควัน จากนั้นก็จิ้มอากาศอย่างแรง ‘[ไม่ๆๆๆ!]’
ระบบเอ่ย ‘ตกลง ระบบขอบคุณการอุทิศตนเพื่อจักรวาลของคุณ!’
ปุ่ม [ใช่] ส่องสว่าง รับภารกิจแล้ว
‘แก ไอ้ระบบขยะ ใครอยากเป็เพื่อนสนิทกับเ้านี่กัน!’ ไป๋จื่อหรูะโ ‘แกอย่ามาทำให้สมาชิกทีมทหารรับจ้างุ์ของพวกฉันด่างพร้อยนะ!’
แอกโซเยอร์มองไป๋จื่อหรู
ไป๋จื่อหรูจึงตวาดใสอีกฝ่าย “มองอะไร!”
“กินข้าวดีๆ” แอกโซเยอร์เอ่ย
“ไม่กินแล้ว กินแม่นายสิ!” ไป๋จื่อหรูโยนจานอาหารต่างอาวุธตรงไปหมายสะบั้นลำคอของแอกโซเยอร์
แต่เขารับจานไว้อย่างง่ายดายและหยิบจานโยนเก็บกลับเข้าไปที่มุม
ไป๋จื่อหรูอาศัย่วินาทีนี้ วิ่งไปที่ทางเข้าตบปุ่มเปิดประตูแล้วเผ่นหนีออกไป
แต่รอจนเขายืนทรงตัวได้และหันหัวกลับไป ก็ต้องใเมื่อเห็นแอกโซเยอร์ยืนอยู่ข้างหลังตัวเอง ออกมาจากยานรักษาด้วยกันกับเขาด้วย
แค่่เวลาหนึ่งวินาทีเท่านั้น หนึ่งวินาทีเท่านั้นเองนะ! ปฏิกิริยาของคนคนนี้รวดเร็วขนาดนี้เชียว!
มองสหายน้อยเบิกตากว้าง แอกโซเยอร์จึงพูดขึ้น “ฉันเป็อัลฟ่าระดับ S นายไม่มีทางเคลื่อนไหวได้เร็วไปกว่าฉัน”
“ไม่เข้าใจ!” ไป๋จื่อหรูหันไปอย่างแสดงท่าทีดุร้ายก่อนเดินไปข้างหน้า
“…รองเท้านาย…” แอกโซเยอร์เห็นสองเท้าไป๋จื่อหรูเปลือยเปล่า เดินบนหินทรายร้อนจัดก็คิดในใจ ‘เท้าอ่อนนุ่มของเด็กคนนี้จะต้องถูกก้อนหินคมบาด แล้วยังจะถูกทรายที่ร้อนมากลวกจนพุพองด้วย’
“ไม่มีรองเท้า!” ไป๋จื่อหรูพูด
วินาทีถัดมา ไหล่ของเ้าตัวก็ถูกแอกโซเยอร์รวบไว้
ไป๋จื่อหรูหันหน้าอย่างใ ขนอ่อนทั่วร่างลุกชัน เขาถึงกับไม่รู้สึกตัวว่าอีกฝ่ายเข้ามาใกล้ แถมยังถูกจับไว้แล้วด้วย
เด็กหนุ่มพองขนทันที ใบมีดน้ำแข็งที่ปล่อยออกมาเฉือนผ่านแก้มของแอกโซเยอร์ ผมสีดำหย่อมหนึ่งร่วงลงมา
แอกโซเยอร์ไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย เขาย่อตัวถอดรองเท้าทหารสีดำของตน คุกเข่าข้างหนึ่งแล้ววางเท้าของเด็กหนุ่มลงบนเข่าของตัวเอง
ไป๋จื่อหรูชักเท้ากลับแต่ไม่อาจขัดขืนได้โดยสิ้นเชิง
แอกโซเยอร์ใส่รองเท้าคู่นั้นลงบนเท้าของอีกฝ่าย ขณะที่ดึงเชือกรองเท้าจนแน่นก็บีบปุ่มข้างรองเท้า จากนั้นรองเท้าทหารก็หดเล็กลงช้าๆ จนพอดีกับไซซ์ของเด็กหนุ่มด้วยความเร็วที่เห็นได้ด้วยตาเปล่า
‘นี่มันวิทยาการต่างดาวบ้าอะไร…’ ไป๋จื่อหรูใ ผลคือยังไม่ทันคิดว่าคนคนนี้เป็ฮ่องกงฟุตหรือเปล่า หรือไม่ก็ ฉันจะสวมรองเท้าของมนุษย์ต่างดาวได้ยังไง แอกโซเยอร์ก็เอาเท้าของไป๋จื่อหรูใส่เข้าไปแล้ว
ไป๋จื่อหรู “…”
แอกโซเยอร์ปล่อยเท้าของไป๋จื่อหรูอย่างพึงพอใจแล้วลุกขึ้นยืน
เขาตัวสูงใหญ่จริงๆ ไป๋จื่อหรูต้องถอยติดกันหลายก้าวจึงจะเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายได้ชัดเจน
ท่าทีของคนคนนี้แม้จะเรียบนิ่ง แต่คิดอะไรก็เดาได้ง่ายจริงๆ
ไป๋จื่อหรูเม้มริมฝีปากมองหน้าแอกโซเยอร์สามวินาทีก่อนจะหมุนตัว ไม่สนใจเขา เดินไปตามทางของตัวเอง
…
239
