รถจีปต์สีดำสนิทแล้นมาเรื่อยๆจนสุดทางที่จะพามันลัดเลาะเข้าไปได้อีก ทุกคนลงจากรถแล้วเดินเท้าเข้าไปในป่าอีหลายกิโล เมื่อไปถึงจุดที่้าธามจึงทำมือให้ทุกคนหยุดแล้วรอฟังคำสั่งจากเขา
“ชุดที่แรกตามผมมา ส่วนพวกนายรออยู่ตรงนี้แล้วก็อย่าทำอะไรที่ฉันไม่ได้สั่งเข้าใจไหม” ที่เขาย้ำไม่ใช่เพราะรู้ดีหรอกหรือว่าพวกเขาทุกคนนิสัยเป็อย่างไร
ธามและทีปต์เดินนำทุกคนอย่างไม่เกรงกลัวพวกเขาตั้งใจรอพวกมันอย่างใจจดใจจ่อ
“มาเลยไอ้พวกเวร...อย่าหวังว่าพวกมึงจะเอายานรกพวกนี้เข้าประเทศกูได้”ชายหนุ่มพึมพำกัดฟันยามนึกถึงฤทธิ์ของยานรกนั่น
รอไม่นานก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินใกล้เข้ามา พวกเขานอนราบไปกับพื้นด้วยชุดสีดำบวกกับความมืดทำให้พวกมันไม่เห็นว่ามีมัจจุราชซุ่มรอพวกมันอยู่
“ทางสะดวกเลยนะพี่...ถ้าส่งยาล็อตนี้ได้เราคงได้เงินมหาศาล”
“พวกทหารหน้าโง่มันไม่มีทางรู้หรอกว่าเราจะใช้ทางนี้”
“นั่นสิพี่...พวกมันคงคิดไม่ถึง”
“ได้เงินคราวนี้คงสบายไปทั้งชาติ”
เสียงสนทนาเริ่มดังขึ้นและชัดเจนขึ้นเรื่อยๆอาจเป็เพราะระยะทางที่พวกมันเดินใกล้เข้ามา
“เตรียมตัว” ธามส่งสัญญาณให้ทุกคนได้เห็น พวกมันเยอะพอสมควรและแต่ละคนนั้นอาวุธครบมือแต่เขาหากลัวไม่
ฟิ้ว !!นัดแรกธามเป็คนเริ่มก่อนเขาเล็งคนที่เดินรั้งท้ายหวังให้พวกมันเริ่มลดจำนวนลงทีละคนสองคน ปืนที่พวกเขาใช้นั้นเป็ปืนเก็บเสียงทำให้พวกมันยังไม่รู้ตัว
“พวกมันหยุดเดินทำไมวะ…หรือมันจะรู้ตัวแล้ว” ทีปต์กระซิบถาม
ธามไม่ตอบได้แต่จ้องหัวหน้าพวกมันนิ่ง...สายตาที่เคยดุดันอยู่แล้วกลับยิ่งวาวโรจน์ให้ดูหน้ากลัวยิ่งกว่าเดิมหลายเท่านักเมื่อเห็นว่าคนที่กำลังสั่งพวกมันเป็ใคร
“ไอ้เวร...วันนี้กูไม่ปล่อยมึงไว้แน่” สิบกว่าปีที่เขาเฝ้ารอมันมาตอนนี้มันมาให้เขาฆ่าอยู่ข้างหน้านี่แล้วเขาสาบานว่าวันนี้จะเป็วันสุดท้ายของมัน
“กูว่ามันเงียบผิดปกติเกินไปว่ะ...พวกมึงลองเดินไปดูรอบๆนี่หน่อยสิว่ามีพวกหมาลอบกัดแอบอยู่หรือเปล่า”ฐากูรสั่งลูกสมุน ถึงแม้ว่าทางสะดวกแต่เขาก็ยังไม่มั่นใจอยู่ดี เขาอยู่กับเื่พวกนี้มานานรู้ดีว่าแม้พวกทหารจะไม่รู้แต่ยังมีอีกพวกที่คอยทำหน้าที่เป็แนวหน้าให้พวกมันอยู่...พวกเสื้อดำ...
“ได้ครับลูกพี่” พวกมันสี่ห้าคนเดินแยกออกมาตามคำสั่ง และหนึ่งในนั้นก็เดินมาทางที่ธามอยู่พอดี
ฟรึ่บ !!ลูกน้องธามลั่นไกทันทีที่มันเดินเข้ามาใกล้ เขากลัวว่ามันจะเห็นแล้วะโบอกพวกมัน
“อย่าเพิ่ง” ธามเอ่ยห้ามแต่สายไปเสียแล้ว…
141
