EP : 4 ห้ามข้ามเขตมา
“เจ้าเพิ่งฟื้นตัวข้าไม่อยากให้เจ้าเหนื่อย” ซิวเหวยหลงเอ่ยพลางนั่งลงข้างๆ กับหมิงเจียเจีย ไม่อยากจะเชื่อตัวเองเลย จริงๆ เขาควรจะไปห้องอ่านหนังสือได้แล้ว แต่วันนี้เขากลับอยากจะนอนพร้อมกับหมิงเจียเจียเสียได้
“สามีข้าช่างน่ารักยิ่งนัก”
นั้นไง นางไม่เคยรู้ตัวเลยจริงๆ ด้วย
“เอาล่ะ ท่านนอนลงไปสิ เดี๋ยวข้านวดให้” หมิงเจียเจียไม่เอ่ยเปล่าแถมยังดันตัวซิวเหวยหลงให้นอนคว่ำกับเตียง พร้อมกับขึ้นไปคร่อมช่วงเอวของซิวเหวยหลงอย่างรวดเร็ว
ซิวเหวยหลงมองอีกคนที่ขึ้นไปคร่อมเขาอย่าง แปลกใจป่นตื่นเต้นจนทำอะไรไม่ถูกเขาไม่เคยถูกนางกระทำแบบนี้กับตัวเองมาก่อนเลย
“ดะ เดี๋ยวก่อนสิ อืม”
“ไม่ต้องเกรงใจเจ้าค่ะ ทำตัวตามสบายนะเจ้าค่ะ”
“อ่า”
“อย่างนี้ดีหรือเปล่าเจ้าค่ะ” เสียงหวานใส่เอ่ยตามพร้อมกับออกแรงนวดมากขึ้นไปอีก
“อืม แรงอีกนิด อ่า นั้นแหละ”
เหล่าองครักษ์ที่อยู่ด้านนอกและพ่อบ้านต่างพากันหน้าแดงและคิดว่าท่านอ๋องของพวกเขาได้เป็นชายหนุ่มเต็มตัวเสียแล้ว
“เฮ้อ ในที่สุดท่านอ๋องเป็นชายหนุ่มเต็มตัวแล้ว” พ่อบ้านฉางเอ่ยพร้อมกับเช็ดน้ำตาแห่งความดีใจไปด้วย
“ไม่คิดเลยว่าท่านอ๋องของพวกเราจะชอบแบบนี้”
“ระวังปากของพวกเจ้าด้วย” พ่อบ้างฉางเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เขารู้ดีว่ามันต้องมีอะไรมากกว่านั้นเป็นแน่
“ขอรับ”
“ไปได้แล้ว” พ่อบ้านฉางโบกมือไล่ให้ทุกคนออกไป ก่อนที่เขาจะเดินออกไปด้วย ให้สองหนุ่มสาวได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกัน
“พอได้แล้ว พวกนั้นไปหมดแล้ว” ซิวเหวยหลงเอ่ยบอก เมื่อรับรู้ว่าทุกคนจากไปแล้ว เขาพอจะรู้แล้วว่าที่นางทำแบบนี้นั้นก็เพราะกำลังเล่นละครตบตาทุกคนอยู่
“อืม” หมิงเจียเจียเอ่ยเบาๆ ก่อนจะลงมานั่งกับเตียง พร้อมกับแบ่งเขตโดยเอาหมอนข้างมันกั้นเอาไว้ตรงกลาง
“จำเป็นต้องทำเป็นแบบนี้ด้วยหรือ” ซิวเหวยหลงถามอย่างข้องใจ
“ห้ามข้ามเขตมา” หมิงเจียเจียเอ่ยบอก ถึงแม่จะเป็นสามีภรรยากันแล้ว แต่ความเป็นจริงก็คือพวกเธอทั้งสองไม่ได้รักกัน ให้เวลานั้นมาถึงก่อนเถิด เธอจะหย่ากับซิวเหวยหลงแล้วไปหาสามีใหม่
ซิวเหวยหลงไม่ได้เอ่ยตอบอะไร พลางแต่พลิกตัวกลับมานอนหงาย พลางมองไปยังอีกคนที่นอนหันหลังให้กับเขานิ่งๆ
เช้าต่อมาหมิงเจียเจียตื่นขึ้นมา ก็ไม่พบซิวเหวยหลงแล้ว เธอลุกขึ้นไปอาบน้ำอย่างรวดเร็ว ก่อนจะแต่งตัวแล้วไปหาซิวเหวยหลงที่อยู่ในห้องหนังสือ
“ท่านอ๋อง” เธอเรียกเขาก่อนจะยิ้มหวานให้อีกฝ่าย เพราะตอนนี้มีพ่อบ้างฉางอยู่ด้วย เธอเลยต้องระวังตัวหน่อย
“ทานอาหารก่อน” ซิวเหวยหลงเอ่ยพลางเหลือบมองพ่อบ้านฉางที่รู้หน้าที่ตัวเอง เดินออกไปจากห้องเงียบๆ เพื่อไปเตรียมอาหารมาแก่เจ้านาย
“ท่านอ๋อง วันนี้โรงประมูลเปิด ท่านประมูลของให้ข้าหน่อยสิ” เธอเอ่ยบอกอย่างไม่เกรงใจ ช่วยไม่ได้ก่อนหน้านี้เขาเคยบอกเอาไว้ว่าถ้าอยากได้อะไรก็ขอแค่ให้บอกเขาจะซื้อให้
“อืม” เพียงเท่านั้นเธอก็ดีใจแล้ว ใช่ว่าหลานแม่ทัพอย่างเธอจะไม่มีเงินทอง แต่เพราะตอนนี้เธอออกมาจากตระกูลแล้วเธอก็ไม่ต่างจากเป็นคนนอกแล้ว ซ้ำร้ายคนในตระกูลอาจดีใจเสียด้วยซ้ำที่คนบ้าและไร้ค่าอย่างเธอออกจากตระกูลไปได้
ทั้งสองนั่งทานอาหารด้วยกันเงียบๆ จนอิ่ม ก็นั่งพัก โดยมีพ่อบ้านฉางที่เข้าเก็บของแล้วก็ออกไป
“พรุ่งนี้ข้าจะช่วยท่านทำงานนะเจ้าค่ะ” หมิงเจียเจียเอ่ยบอกพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูใส่ซื่อ แต่จริงๆ แล้วไม่ใช่
“อืม” ร่างสูงรับคำเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้น นั้นทำให้เธอต้องลุกขึ้นตามทันที เพราะคิดว่าเขาอาจจะไปตอนนี้เลยก็ได้ นั้นทำให้เธออยากจะเห็นด้านนอกเร็วๆ
“ท่านอ๋อง” หมิงเจียเจียหันไปเรียกอีกคนที่นั่งหลับตาอยู่ ไม่รู้ว่าเขากำลังฝึกวิชาหรือว่าแค่ไม่อยากสนใจสิ่งรอบตัวก็เท่านั้น
หมิงเจียเจียยื่นมือไปด้านหน้าของเขาแล้วโบกมือมา เพื่อทดสอบว่าเขาหลับอยู่จริงๆ หรือไม่ เหมือนเห็นเขายังนิ่ง เธอเลยขยับเข้าไปใกล้เขามากขึ้น พลางจ้องหน้าหล่อเหลาคิ้วคมเข้มนัยน์ตาของเขาเย็นชาแต่เวลามองเธอทำไมมันอ่อนโยนนัก ไหนว่าไม่ได้รู้สึกอะไรกับหมิงเจียเจียไง หรือว่าจะเป็นการแสดงถ้าเป็นแบบนั้นเธอก็คงจะต้องปรบมือให้เขาแล้วละ
เพราะเขาแสดงจนเธอแอบคิดว่าบางครั้งเขาอาจจะชอบเธอขึ้นมาแล้วก็ได้
“ซิวเหวยหลง” และครั้งนี้เธอขยับใบหน้าเข้าไปใกล้เขา พร้อมกับเรียกชื่อของเขาเบาๆ ทำเอาคนที่เธอคิดว่าหลับอยู่ก็ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับหันใบหน้ามาทางเธอ
และนั้นก็ทำให้ริมฝีปากของเราทั้งสองแนบชิดกันโดยไม่ได้ตั้งใจหมิงเจียเจียนิ่งค้างไปเลย เพราะตั้งแต่เกิดมาเธอยังไม่เคยถูกผู้ชายจูบมาก่อน แม้แต่แบบนี้ก็ไม่เคย
“จ…เจ้า” หมิงเจียเจียพูดอะไรไม่ออกเลย พอจะด่าว่าเขาพ่อบ้างฉางที่เป็นคนขับรถม้าก็ร้องบอกเสียก่อน
“ถึงแล้วขอรับ”
หมิงเจียเจียคิดอะไรไม่ออก เลยรีบลงจากรถม้าอย่างรวดเร็วเพราะจู่ๆ ใบหน้าของเธอก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
แถมเธอยังได้ยินเสียงหัวใจเขาของซิวเหวยหลงอีกด้วย นั้นยิ่งทำให้เธอรู้สึกอับอายขึ้นมากกว่าเดิม เพราะคิดว่าเขาอาจจะได้ยินที่เธอเรียก แต่ไม่ยอมเอ่ยอะไร เพราะต้องการจะแกล้งเธอเป็นแน่
แต่ทว่าคนอย่างซิวเหวยหลงนี่นะ จะแกล้งคนอย่างเธอ บ้าไปแล้ว เธอคิดอะไรอยู่กันแน่
“เข้าไปข้างใน ตรงนี้แดดร้อน” ซิวเหวยหลงที่เดินตามมาทีหลังเมื่อเห็นว่าหมิงเจียเจียยืนตากแดดก็บอกพร้อมกับยกผ้าคลุมที่เขาใส่มาวันนี้บังแดดให้กับคนตัวเล็ก ภาพนั้นทำเอาหลายคนที่ยืนอยู่แถวนั้นมองแบบไม่อยากจะเชื่อสายตาของตัวเองเลย
ท่านอ๋องผู้ไม่สนใจใคร มีด้านแบบนี้กับเขาด้วยหรือ
383
