รักลับๆของนับดาว

        ในห้องเรียนขนาดกลางของโรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่ง เป็๲แหล่งรวมลูกหลานคนมีเงินในธุรกิจต่าง ๆ รวมถึงเ๽้าของห้างชื่อดังอย่างอารัณย์ ทรัพย์ทวีกิจ พ่อหม้ายเนื้อหอมที่สาวๆ ต่างหมายปองยกให้เป็๲สุดยอดคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยวประจำปี เพราะนับจากวันที่เด็กหญิงไอริณ ทรัพย์ทวีกิจลืมตาดูโลก แฟนสาวของเขาก็หนีหายจากไปโดยไม่ติดต่อกลับมา ว่ากันว่าเธอหนีไปอยู่ต่างประเทศกับแฟนนักธุรกิจชาวต่างชาติ หลังจากวันนั้นหัวใจของอารัณย์เหมือนมีกำแพงหนาๆ ที่ไม่ว่าสาวคนไหนก็ไม่สามารถฝ่าเข้าไปได้

        “น้องไอริณ คุณพ่อมารับแล้วค่ะ” คุณครูประจำชั้นเอ่ยเรียกเด็กหญิง ที่กำลังเพลิดเพลินกับของเล่น พลันหันใบหน้าหวานละมุนกลับมายังคุณพ่อ แล้วทิ้งกองของเล่นก่อนวิ่งโผเข้ากอดด้วยความคิดถึง ตามด้วยกระเป๋าใบเล็กที่ครูพี่เลี้ยงยื่นให้ ก่อนเด็กหญิงตัวเล็กจะหันไปไหว้ลาคุณครูทั้งสองด้วยกิริยาอ่อนน้อม

        “วันนี้ไอริณระบายสีได้คะแนนเต็มด้วยนะคะ” เด็กหญิงผูกโบสีชมพู ทำตาแป๋วเล่าอย่างนึกภูมิใจ

        “โอ้โห อวดคุณพ่อขนาดนี้ กลับบ้านไปอย่าลืมเอาผลงานให้คุณพ่อดูด้วยนะคะ” ครูจินตนาพูดแทรกลอยเข้ามา แฝงด้วยความใจดีตามแบบฉบับคุณครูอนุบาล

        “ได้ค่ะ ผลงานไอริณอยู่ในกระเป๋า” เด็กหญิงตัวเล็กตบไปที่กระเป๋าใบน้อย ๆ ของเธอ ก่อนหันมาอ้าแขนกว้างรอให้คุณพ่ออุ้ม ชายหนุ่มก้มลงพร้อมยกลูกสาวตัวเล็กขึ้น พลางหอมแก้มนวลฟอดใหญ่ ขณะที่ครูพี่เลี้ยงยืนส่งยิ้มให้กับความน่ารักของสองพ่อลูก จนทั้งสองเดินหายลับไปสุดสายตา

        “อยู่โรงเรียนสนุกไหมคะ”

        “สนุกมาก ๆ ค่ะ วันนี้แมงปอแบ่งขนมให้ไอริณทานด้วย”

        “แล้วเด็กดีของพ่อ ได้แกล้งอะไรเพื่อนไหมครับ” เขาหยุดเดินแล้วเขี่ยไปที่จมูกน้อย ๆ ของลูกสาว เธอหลับตาพริ้มแล้วส่ายศีรษะ

        “ไอริณก็แบ่งขนม ให้กับแมงปอเหมือนกันค่ะ”

        “ดีมากครับ ที่รู้จักแบ่งปัน”

        “วันนี้อาหารกลางวันอร่อยไหมครับ” ชายหนุ่มยังคงถามด้วยน้ำเสียงอบอุ่น

        “อร่อยที่สุดค่ะ แต่ว่าไอริณไม่ชอบทานผักเลย”

        “ไม่ได้นะครับ ไอริณต้องทานผัก เพราะผักมีประโยชน์”

        “คุณครูบอกว่า ถ้าทานผักเยอะ ๆ เราจะโตเร็วค่ะ ไอริณอยากโตไว ๆ ต้องหันทานผักใช่ไหมคะ” เด็กหญิงตัวเล็กช่างฉอเลาะ พลางทำท่าทางประกอบการเล่าอีกด้วย ทำให้ชายหนุ่มยิ้มตลอดเวลาจนเดินมาถึงสถานที่จอดรถ

หลังจากบทสนทนาของพ่อลูกจบลง เป็๲จังหวะที่เขาวางลูกสาวตัวเล็กไว้ด้านข้างอย่างถนอม พลางก้มหอมแก้มอีกหนึ่งฟอดใหญ่ ก่อนรถจะแล่นออกจากสถานศึกษา มุ่งหน้าตรงไปยังบริษัทของเขาทันที

        “เราไม่กลับบ้านกันเหรอคะ” เด็กหญิงตัวเล็กหันมองสองข้างทาง แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่สดใสเท่าไหร่นัก

        “คุณพ่อทำงานค้างไว้อยู่ค่ะ ไอรินไปนั่งรอคุณพ่อที่บริษัทอีกสักพักได้ไหม” ไอริณก้มหน้าลงเล็กน้อย ก่อนพยักหน้าตอบรับ มือหนายังคงลูบศีรษะเด็กหญิงเบา ๆ ด้วยความรัก