หลังจากเหตุการณ์ปฏิวัติสำนักเหมันต์บรรพตด้วยเฉาก๊วยชากังราวหมื่นปีจนเป็ที่เลื่องลือ รถเข็นน้ำแข็งไสคู่ใจของ เสี่ยวเป่า ก็ได้รับการปรับปรุงโครงสร้างจากระบบของหวานสะท้านภพจนล้ำยุคเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด ตัวถังหยกเย็นหนาแน่นขึ้น ล้อไม้โบราณถูกแทนที่ด้วยกลไกปีกหยกใสราวกระจกสลักลวดลายขนนกเฟิ่งหวงสองข้าง ท้ายรถเข็นมีท่อไอพ่นพลังงานความเย็นพวยพุ่งส่งเสียง ฟู่... ฟู่... อยู่ตลอดเวลา พร้อมป้ายไฟนีออนระบบมิติกะพริบเป็อักษรทองคำเด่นหราว่า ‘เป่าเป่าเดลิเวอรี ส่งฟรีถ้ารัศมีไม่เกินสามร้อยลี้!’
"เอาล่ะทุกคน! สายการบินเป่าเป่าแอร์ไลน์สเปิดให้บริการไฟลท์แรกแล้ว! ใครจะกลับเมืองหลวงกับข้าก็โดดขึ้นมาเลย!" เสี่ยวเป่าป่าวประกาศพลางเอามือจับพวงมาลัยัหยกมั่นอย่างภาคภูมิใจ
คุณชายมู่หรง และ คุณชายหลิวอวี่ สองสหายสายเปย์ไม่รอช้า รีบะโขึ้นมานั่งบนขอบตัวถังหยกเย็นอย่างตื่นเต้น ส่วน ถังป้า และลูกน้องแก๊งเสือทมิฬเนื่องจากน้ำหนักเกินเกณฑ์ที่ระบบกำหนดไว้ (บวกกับน้ำหนักเกราะเหล็กหนาเตอะ) จึงต้องยอมเดินเท้ากึ่งวิ่งเหยาะๆ กลับเมืองหลวงพร้อมกับผู้าุโฮั่นปิงและหานตง สำหรับ จอมมารเยี่ยอู๋ฉิง รายนั้นยังคงรักษามาดเท่ ลอยตัวเหาะตามมาห่างๆ ราวกับเงาทมิฬ แต่สายตาคมกริบกลับจ้องมองโหลใส่เฉาก๊วยชากังราวหลังรถเข็นตาไม่กะพริบ
"สตาร์ทเครื่องยนต์ความเย็นระดับมหาเวท... บินเลยไอ้เสือ!" เสี่ยวเป่าตบปุ่มสีฟ้าบนเคาน์เตอร์
บรู๊มมมมม!
ไอพ่นเยือกแข็งแผ่ซ่านออกด้านหลังอย่างรุนแรง รถเข็นหยกพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยความเร็วสูงจนหน้าตาของผู้โดยสารคุณชายทั้งสองบิดเบี้ยวผิดรูปเพราะแรงลมปะทะ ลมหนาวกรีดผ่านก้อนเมฆสีส้มของทวีปเพลิงพิโรธอย่างรวดเร็ว คุณชายหลิวอวี่ที่แต่งกายด้วยผ้าไหมราคาแพงถึงกับผมเผ้าหลุดลุ่ยเสียทรง ส่วนคุณชายมู่หรงผู้ฝึกวิชาสายไฟกลับชูมือขึ้นฟ้า หัวเราะร่าสะใจในความเร็ว
"ฮ่าๆๆ ยอดเยี่ยมมากเถ้าแก่เป่า! เร็วกว่ากระบี่บินของพวกาุโที่สำนักข้าอีก! สะใจข้ายิ่งนัก!" มู่หรงเทียนะโแข่งกับเสียงลม
ทว่า ความบันเทิงมักอยู่กับเหล่ายอดฝีมือได้ไม่นาน จู่ๆ หน้าจอระบบในหัวของเสี่ยวเป่าก็ขึ้นไฟกะพริบสีแดงแจ้งเตือนรัวๆ พร้อมเสียงไซเรนดังระงม
[เตือนภัย! ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมอุดตันในท่อไอพ่นความเย็นระดับวิกฤต!] [สาเหตุ: พลังปราณอัคคีแผดเผาจากคุณชายมู่หรงหลุดลอยเข้าไปในระบบกรองอากาศส่วนท้าย] [สถานะ: เครื่องยนต์ขัดข้อง กำลังร่วงหล่นสู่ ‘หุบเขาอสูรกลืนอัคคี’ ในอีก 30 วินาที!]
"เฮ้ย! มู่หรง! เ้าแอบปล่อยตดเป็ไฟหรืออย่างไรวะ! เครื่องยนต์มันจะพังแล้ว!" เสี่ยวเป่าโวยวายลั่น พลางพยายามดึงพวงมาลัยัหยกที่เริ่มสั่นสะท้านและไม่ตอบสนองต่อการควบคุม
"ข้าเปล่านะเถ้าแก่! ข้าแค่ตื่นเต้นจนพลังปราณเล็ดลอดออกมาเฉยๆ!" คุณชายมู่หรงหน้าถอดสีซีดเผือดเป็ครั้งแรกในชีวิต
รถเข็นหยกเย็นเริ่มควงสว่านกลางอากาศ ท่อไอพ่นพ่นควันดำผสมประกายไฟโขมง ก่อนจะทิ้งดิ่งลงสู่หุบเขาลึกชันเบื้องล่างที่เต็มไปด้วยไอความร้อนพวยพุ่งอย่างรวดเร็ว จอมมารเยี่ยอู๋ฉิงที่เหาะตามมาเห็นท่าไม่ดีก็ขมวดคิ้ว "พวกเ้าเล่นพิเรนทร์อะไรกันอีก?" แกพุ่งตัวดิ่งลงมาหมายจะใช้พลังมารประคองรถเข็น ทว่าแรงดึงดูดและไอความร้อนหนาแน่นของหุบเขาเบื้องล่างกลับมี ‘กฎเกณฑ์โบราณ’ ที่กดทับพลังยุทธ์สายมารและสายเซียนจนทำให้ทุกคนหมดแรง พากันร่วงหล่นลงพื้นดินเสียงดังสนั่น โครมใหญ่!
โชคดีที่ในเสี้ยววินาทีสุดท้าย ระบบได้เปิดใช้งานระบบเซฟตี้ ‘ถุงลมนิรภัยปุยหิมะสายไหม’ ทะลักออกมาหุ้มร่างของทุกคนไว้ ทำให้เสี่ยวเป่าและสองคุณชายรอดชีวิตมาได้โดยไม่มีกระดูกหัก มีเพียงรถเข็นหยกที่พลิกคว่ำตะแคงข้าง จมลงไปในกองดินหินลาวาสีแดงฉาน
3K
