จอมดาบจ้าวมนตรา

"นี่ก็ครบ 7 วันแล้ว เจ้าเด็กนั่นเป็นอย่างไรบ้าง"

  ไห่ตงฉีอึกอัก ได้แต่ตอบตามความเป็นจริง "มันยังไม่ตายขอรับ แสดงว่าพลังภายนอกของมันแข็งแกร่ง เกินกว่าที่ข้าคาดการณ์ไว้มากทีเดียว"

  วูซูสื่อเสียนได้ฟังถึงกับฟาดไปที่พนักเก้าอี้ ด้วยความโกรธเกรี้ยว เขากวาดสายตาเหี้ยมโหดมาที่ผู้ดูแลยอดเขาสายฟ้า ไห่ตงฉีเห็นสายเหี้ยมเกรียมของท่านจ้าวตำหนัก มันกลัวจนเหงื่อแตกเต็มหน้า 

  ทันใดนั้นตงกงกู่ป๋อได้เดินเข้ามาพอดี พอเห็นบรรยากาศแห่งความตายภายในห้อง เขายืนชะงักงันทำตัวไม่ถูก วูซูสื่อเสียนพอรู้ตัวว่ามีคนเข้ามาในห้อง จึงระงับอารมณ์โกรธแสร้งทำตัวตามปกติ พอเห็นกงตงกู่ป๋อยืนงึกๆงักๆทำตัวไม่ถูกเช่นนั้น จึงกล่าวว่า 

  "ตงกงกู่ป๋อ เจ้ามาหาข้ามีเรื่องราวใดอย่างนั้นหรือ" เขาพยายามเปล่งน้ำเสียงให้เป็นปกติ ไห่ตงฉีพอเห็นตงกงกู่ป๋อเข้ามา จึงค่อยคลายใจ 'เจ้านี่มาได้จังหวะพอดี ไม่อย่างนั้นล่ะก็ข้าซวยแน่ๆ"

  ตงกงกู่ป๋อพอได้ยินคำถามของท่านจ้าวตำหนัก จึงหายแตกตื่นพึงระลึกถึงธุระสำคัญ "ท่านจ้าวตำหนักขอรับ ข้าได้ตระเตรียมกำลังคนเอาไว้เพียบพร้อม ในการสำรวจเกาะจ้าวปีศาจ มีนักรบขอบเขตสวรรค์ 20 คน ขอบเขตนักบุญ 3 คน และขอบเขตเซียนมนุษย์ 2 คน นี่คือรายชื่อของผู้ร่วมเดินทางทั้งหมด ในครั้งนี้ " แล้วยื่นหนังสือให้จ้าวตำหนักตรวจสอบ

  วูซูสื่อเสียนพออ่านรายชื่อแล้ว จึงว่า "อืม.ส่วนใหญ่ล้วนเป็นศิษย์ภายในและผู้มีประสบการณ์ ส่วนระดับผู้อาวุโสทั้ง 5 ล้วนแต่เป็นผู้เชี่ยวชาญทั้งสิ้น ต่อให้กองกำลังนี้ประสบเหตุการณ์เหนือความคาดหมาย ก็สามารถเอาตัวรอดกลับมาได้ ตกลงทำตามนี้ เอ่อ.แล้วเจ้าจะออกเดินทางเมื่อไหร่"

  "อีก 2 วัน ขอรับ" มันตอบคำถามวูซูสื่อเสียนเรียบร้อย จึงคำนับลา

  "เดี๋ยวก่อนตงกงกู่ป๋อ เจ้าเอาหวางเหลียนออกไปทำงาน ในครั้งนี้ด้วย" 

  ตงกงกู่ป๋อได้ฟังคำสั่งของจ้าวตำหนัก สร้างความตกใจเป็นอันมาก มันรีบคัดค้านทันที "ไม่ได้นะขอรับ หวางเหลียนเป็นศิษย์ใหม่ฝีมืออ่อนหัด มิหนำซ้ำยังถูกขังที่ยอดเขาสายฟ้า ป่านนี้มันคงได้รับบาดเจ็บสาหัสจากฟ้าผ่าเป็นแน่"

  จ้าวตำหนักขมวดคิ้ว กล่าวเสียงเข้ม "เจ้าผิดแล้ว จากที่ไห่ตงฉีรายงานมันกลับแข็งแรงดี และไม่ได้รับบาดเจ็บแต่อย่างใด ข้าอยากทดสอบความสามารถที่แท้จริงของมัน"

  "เอ่อ.แต่ว่าเรื่องนี้ มันอันตรายเกินไปสำหรับมือใหม่" ตงกงกู่ป๋อยังคงไม่เห็นด้วยอยู่ดี

  "ท่านตงกง อย่าได้ประมาทเด็กคนนี้เชียว ร่างคงกระพันของมันสามารถต้านทานสายฟ้าได้อย่างสบาย ท่านควรจะเอามันไปใช้งานดู หากการไปในครั้งนี้มันทำผลงานได้ดี ข้าคิดว่าท่านจ้าวตำหนักจะต้องลดหย่อนผ่อนโทษให้กับมันเป็นแน่" ไห่ตงฉีสอดแทรกขึ้นมา เสนอความคิดเห็น

  รองจ้าวตำหนักได้ฟังข้อเสนอของไห่ตงฉี ก็ยังรู้สึกไม่เหมาะสมอยู่ดี วูซูสื่อเสียนเห็นท่าทีของมันกลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่อย่างนั้น จึงตัดสินใจแทน "ตกลงตามนี้แหละ ไปบอกหวางเหลียนหากมันมีผลงานกลับมา ข้าจะยกเลิกบทลงโทษคุมขัง ให้มันกลับมาเล่าเรียนได้ตามปกติ" ตงกงกู่ป๋อได้ฟังคำสั่งของนายท่าน จึงจำใจน้อมรับคำสั่ง แล้วออกไปทำงานของตนทันที

  ∆∆∆∆∆

  หลี่หมิงอยู่ในคุกผจญกับสายฟ้าไม่รู้กี่ร้อยกี่พันครั้ง นอกจากจะไม่ตายยังทำให้ร่างกายทนทานขึ้น แม้แต่ทรงญาณสมาธิยังสำเร็จถึงขั้นที่ 3  ด้วยพลังจิตที่แกร่งกล้าในตอนนี้ เขาสามารถร่ายอาคมขลังและสามารถสร้างหุ่นพยนต์ได้สักที วันนี้เป็นเช้าวันที่ 8 ที่เขามีสิทธิ์ออกมานอกประภาคารได้เป็นเวลา 12 ชั่วโมง และต้องกลับมายังห้องขังก่อนค่ำ มิฉะนั้นจะถูกเฆี่ยนตี 20 ไม้เป็นการลงโทษ

  "แย่จัง! เนื้อตัวเหม็นเน่าเหลือเกิน คงต้องหาที่อาบน้ำก่อน" หลี่หมิงเดินออกมาจากตึกลงทัณฑ์ หลังจากไปรับป้ายเว้นโทษชั่วคราว ส่วนข้าวของที่ถูกยึดเมื่อแรกเข้า (เป็นเพียงภาพลวงตาที่หลี่หมิงสร้างขึ้น)  ไม่สามารถเบิกเอามาใช้ได้ ต้องรอจนกว่าจะพ้นโทษ จึงจะคืนสิ่งของที่ถูกยึดไป

  ในขณะที่ยืนเก้ๆกังๆยังตัดสินใจไม่ได้ ว่าจะไปที่ไหนดีก็มีเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น "พี่ชาย ท่านออกจากคุกมาแล้วเหรอ แหวะ! น่าขยะแขยงชะมัด เนื้อตัวสกปรกยังกับผ้าขี้ริ้ว กลิ่นเหม็นอย่างกับหนูตาย" 

  เขาหันไปยังต้นเสียงแลเห็นดวงหน้าที่คุ้นเคย กำลังเอามือปิดจมูกทำท่ารังเกียจ เท้าที่ไวปานสายฟ้าถีบเข้ายอดหน้าขององค์ชายผู้สูงศักดิ์ จนหงายท้องนอนแอ้งแม้งอยู่กับพื้น

  "ไอ้เวรนี่ เจอหน้าหัดทักทายให้กำลังใจกันบ้าง คนอยู่ในคุกนะโว้ย! จะไปสะอาดสะอ้านกลิ่นตัวหอมฟุ้งได้ยังไง" หยวนไท่ตาแดงก่ำน้ำตาเปียกชื้น เจอถีบเข้าที่หน้า ล้มลงโดยไม่ทันตั้งตัว 

  "ไม่ต้องทำเป็นงอนเหมือนอิสตรี ข้าไม่พิศวาสเจ้าหรอก ใครอยากให้เจ้า ทำทีท่ารังเกียจข้าเช่นนี้" 

  หยวนไท่จ้องหน้ามันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ หลี่หมิงรู้สึกผิดนิดหน่อยจึงเอื้อมมือฉุดมันลุกขึ้นมา "เอาน่า ข้าหงุดหงิดนิดหน่อย ขอโทษก็แล้วกัน" 

  องค์ชายอุดรคลั่งแค้นอยู่ในใจ มันง้างมือสุดแขนตั้งใจจะตบหน้าเจ้าคนเถื่อน "ขอโทษแค่นี้ มันหายเจ็บหรือไง" หลี่หมิงยื่นหน้าเข้าไปใกล้ไอ้หน้าขาว สายตาดุดันราวกับพยัคฆ์ร้าย "ลองลงมือดูซิ เจ้าตายแน่!" หยวนไท่มองดวงตาเข้มไม่กล้าลงมือ 'ไอ้บ้านี่ มันฆ่าเราแน่ ไอสังหารคละคลุ้งจนเนื้อตัวของเราเย็นเฉียบ" เขาค่อยๆลดมือลงช้าๆ พลางเอามือปัดเสื้อของหลี่หมิงที่ดำปี๊ดปี๋ แล้วหัวเราะแก้เก้อพูดอย่างเอาใจ 

  "พี่ชาย ท่านคงไม่ได้อาบน้ำมาหลายวัน ดูซิเสื้อผ้าเนื้อตัวมอมแมมจังเลย ข้าว่าไปอาบน้ำที่ห้องของข้าดีกว่านะ"

  "ก็ดีเหมือนกัน ข้าครั่นเนื้อครั่นตัวเหนียวเหนอะไปหมดแล้ว" 

  "งั้นเหรอ! มา.มา.ข้าจะพาพี่ชายไปเองเนอะ" หยวนไท่จูงมือชายหนุ่มให้ตามเขามา 'เชอะ! ฝากไว้ก่อนเถอะ ข้าจะเอาคืนเจ้าแน่'