ตอนที่5 พี่นนท์
“และนักฟุตบอลคนสุดท้ายของโรงเรียนเตรียมทหารเบอร์11 นักเรียนเตรียมทหาร ชานนท์ เตชะวานิชย์
ชื่อเล่น นนท์ครับ”
สิ้นเสียงประกาศชื่อเสียงกรีดก็ดังขึ้นทั่วสนาม
กรี๊ดดด กรี๊ดดด กรี๊ดดด กรี๊ดดด
“ ริตา ๆ นักฟุตบอลเบอร์ 11เป็พี่นนท์ พี่นนท์จริง ๆด้วย”นกตื่นเต้นมากที่เห็นพี่นนท์ในสนามฟุตบอล
“พี่นนท์จริง ๆด้วย”ริตาพูดด้วยน้ำเสียงที่เบาหวิว ไม่คิดว่าจะเป็พี่นนท์ที่ทำแผลให้เธอวันนี้
“นี่ ริตาพี่นนท์ของริตาคือหนุ่มคนนั้นเองหรือ...”นกพูดเสียงเศร้า
“อืม...ใช่….”เวลานี้จิตใจริตาไม่อยู่กับตัวเอง มันล่องลอยไปอยู่กับคนที่อยู่กลางสนาม
“ริตาเป็อะไร เจ็บแผลหรือเปล่าทำไมเสียงดูไม่ดีเลย”นกเห็นเพื่อนนั่งเงียบไม่ฑูดอะไรอีก
“ไม่เป็ไรนก”ริตายิ้มแห้ง ๆ ให้นก
“ริตา ๆๆพี่นนท์มองมาทางนี้ว่ะ ส่งยิ้มให้ริตาด้วยเห็นไหมๆ โบกมือมาทางนี้ด้วยโอ๊ย!!!ใจฉันละลายหมดแล้ว”
ริตาได้แต่มองไปยังชานนท์ พร้อมรอยยิ้มบางๆที่มุมปาก ชานนท์รู้สึกได้ถึงรอยยิ้มอันอ่อนหวานที่ริตาส่งมาให้โดยไม่ต้องมีคำพูดใดๆ เขารู้สึกแปลกใจตัวเอง ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง กลับมีพลังมหาศาลที่ทำให้เขาต้องคอยหันไปมองในเวลาแข่งขันแบบนี้ที่ผ่านมามีผู้หญิงมากมายที่มาเชียร์เขาติดขอบสนาม แต่ไม่เคยมีใครที่ทำให้เขาเสียสมาธิในการแข่งขัน
“แก...พี่นนท์ ๆ หันมายิ้มให้ฉันด้วย”เสียงดังมาจากเพื่อนห้องอื่น
“ไม่ใช่พี่นนท์เขายิ้มให้ฉันต่างหาก”ต่างคนต่างบอกว่าพี่นนท์สนใจตัวเอง
“คนอะไร....ยิ้มหล้อ...หล่อ ฉันจะทำยังไงดีถึงจะได้เป็แฟนเขาอ่ะ....”
“หน้าอย่างแกเขาคงจะเอาหรอก หน้ากลมเป็ซาลาเปาเชียว”
เสียงที่พูดถึงชานนท์ดังมาไม่หยุดจนจะหมดเวลาการแข่งขัน สาว ๆ แทบไม่มีใครเชียร์ฟุตบอล เพราะมัวแต่กรีดชานนท์
“พี่นนท์ ๆ ....” ชานนท์หันขึ้นมามองตามเสียงเรียกข้างสนามเห็นริตาส่งเสียงเชียร์โบกมือมาทางเขาเสียงใส ๆ กับรอยยิ้มนั้นทำให้เขารวบรวมกำลังวิ่งไปหาลูกบอลจากฝ่ายตรงข้าม
“หมายเลข 11 ชานนท์หนุ่ม hot ประจำโรงเรียนเตรียมทหารของเราวิ่งเข้ามาแย่งบอลจากโรงเรียน.....ได้แล้วครับ วิ่งขึ้นไปที่ประตูฝ่ายตรงข้ามแล้วครับชานนท์จะยิงได้หรือไม่ครับ......”เสียงพากย์ของพิธีกรกับภาพที่อยู่ในสนามทำให้ริตานั่งแทบไมติดเก้าอี้
“พี่นนท์ ยิงประตูเลย พี่นนท์ๆๆ”ริตาส่งเสียงเชียร์ตามมาไม่ขาด และนาทีสุดท้ายของการแข่งขันเสียงของริตาที่ดังลอยมา พี่นนท์ ๆๆเขาตัดสินใจเตะลูกฟุตบอลไปยังประตูทันที
“พี่นนท์....พี่นนท์...ยิงประตูได้แล้ว” ริตาลุกขึ้นยืนะโด้วยความดีใจ
เสียงนกหวีดเป่าหมดเวลาจากกรรมการก็ดังขึ้น
“จบเกมการแข่งขันกีฬาประเพณีโรงเรียนเตรียมทหารเอาชนะรร.......1 ประตูต่อ 0 ด้วยการยิงประตูของ นักเรียนเตรียมทหาร ชานนท์ เตชะวานิชย์ หลังจากนี้ก็เป็การมอบเหรียญพิธีปิดงาน และงานเลี้ยงที่เราจัดขึ้นสำหรับทุก ๆคนที่สนามของเรา .....”
เสียงของพิธีกรยังพูดต่อไปเรื่อย ๆ
“หล่อแล้วยังเก่งอีกว่ะ แกแต่ชื่อ กับนามสกุลคุ้น ๆ เหมือนเคยรู้จักมาก่อนเลยว่ะ”แอนนั่งถัดจากริตาไป3 แถวพูดกับเพื่อน ๆ
“แก...มโนอีกแล้วนังแอน เห็นคนหล่อเป็ไม่ได้ ทึกทักว่ารู้จักกัน ไปที่งานเลี้ยงกันเถอะ หิวแล้ว”เพื่อนอีกคนรีบบอกแอน
นักกีฬาในสนามแยกย้ายกันออกมาที่งานเลี้ยงกลางสนาม
“ริตา ๆ รอพี่ด้วย”ชานนท์รีบวิ่งมาหาริตาพร้อมเหรียญที่อยู่ในมือ สาว ๆ แถวนั้นหันไปมองริตาเป็ตาเดียว
“พี่นนท์ เหนื่อยไหมคะ”ริตาถามขึ้นพร้อมรอยยิ้มหวาน
“ไม่เลยครับพี่ได้ยินเสียงริตาะโเรียก พี่นนท์ ๆ ...แล้วยังลุกขึ้นะโเหย็งๆ พี่เห็นแล้วก็หายเหนื่อย”เขายิ้มให้กับสาวน้อย
“อะ แฮ่ม...จะคุยกันแค่ 2คนหรือคะ นกก็เชียร์พี่นนท์นะ”นกกระแอมดัง ๆออกมา
“นก พี่ลืมไปเอ่อ...หิวกันหรือยังไปที่งานเลี้ยงกันเถอะ”ชานนท์รีบพูดขึ้นแก้เขิน
“พี่นนท์ ๆ ๆ” เสียงเรียกดังมาขณะที่ทุกคนกำลังจะเดินออกไปที่งานเลี้ยง
862
