บทที่ 7 ไข่มุกน้ำแข็ง
“อย่า... อย่าเข้ามานะ...”
เย่เฟิงเดินตรงไปที่จ้าวเอ้อร์เฮย
จ้าวเอ้อร์เฮยใจนทรุดลงไปกองกับพื้น มองรอยแผลบนตัวเย่เฟิงแล้วถึงกับเผลอกลืนน้ำลาย ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
“ไสหัวไป อย่าให้ฉันเห็นหน้าแกอีก ไม่อย่างนั้นเจอเมื่อไหร่ โดนดีเมื่อนั้น!”
“ครับๆๆ...”
จ้าวเอ้อร์เฮยเหมือนได้รับการปลดปล่อย วิ่งหนีเร็วกว่ากระต่าย
ตุบ!
ทันใดนั้น เขาก็เหมือนสะดุดหินล้มลง หน้าฟาดพื้น ฟันหน้าหัก แต่เขาก็ไม่กล้าหยุด รีบลุกขึ้นวิ่งต่อ
ดูเหมือนเขาจะกลัวเย่เฟิงจริงๆ
ชาวบ้านที่มามุงดูต่างรู้สึกสะใจ เพราะจ้าวเอ้อร์เฮยมักจะอาศัยบารมีพี่ชาย ก่อเื่วุ่นวายในหมู่บ้าน ตอนนี้โดนเย่เฟิงสั่งสอน พวกเขาก็รู้สึกยินดีและสะใจเป็อย่างมาก
แต่มุมมองที่พวกเขามองเย่เฟิงเปลี่ยนไป โดยเฉพาะเมื่อเห็นรอยแผลบนตัวเย่เฟิง ทุกคนต่างกลืนน้ำลายเหมือนจ้าวเอ้อร์เฮย
เย่เฟิงดึงเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นมาปิดบัง หันกลับมา จึงเห็นเฉินซู่ซู่อุ้มเสียวเสี่ยวยืนอยู่ที่หน้าประตู
“พี่เฉิน ไม่มีอะไรแล้ว เข้าบ้านกันเถอะ”
“อ้อ ได้”
เฉินซู่ซู่เพิ่งรู้สึกตัว
เย่เฟิงกลับเข้าบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ตอนออกมา เขาเห็นเฉินซู่ซู่อุ้มเสียวเสี่ยวเล่นอยู่
เขาเดินเข้าไปพูดว่า “พี่เฉิน ผมมีเื่อยากรบกวนขอให้ช่วยหน่อยได้ไหมครับ?”
“เื่อะไร?” เฉินซู่ซู่ไม่กล้าสบตาเย่เฟิงด้วย และไม่รู้ว่าทำไม ใบหน้าของเธอถึงแดงขึ้นเล็กน้อย
เย่เฟิงพูดว่า “ช่วยดูแลเสียวเสี่ยวสักสองสามวันได้ไหมครับ?”
“นายจะไปไหน?”
“ผมจะเข้าป่า คิดว่าอาจจะไปหลายวันกว่าจะกลับ”
“นายจะเข้าป่าไปล่าสัตว์อีกเหรอ?”
“ใช่ครับ”
“ก็ได้ ฉันจะช่วยดูแลเสียวเสี่ยวให้ แต่นายก็ระวังตัวด้วยนะ”
“ขอบคุณมากครับพี่เฉิน”
“ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณนาย ที่ช่วยไล่จ้าวเอ้อร์เฮยไป”
“เป็เื่ที่ผมควรทำอยู่แล้ว”
เย่เฟิงอุ้มเสียวเสี่ยว บอกกับเธอว่าให้อยู่กับเฉินซู่ซู่ก่อน ก่อนหน้านี้เขาเคยบอกเสียวเสี่ยวแล้วว่าจะเข้าป่า พาเธอไปด้วยไม่ได้ เสียวเสี่ยวก็เชื่อฟังเป็อย่างดี ตอนนี้เย่เฟิงให้เธออยู่กับเฉินซู่ซู่เธอก็ตกลงทันที
แต่เสียวเสี่ยวยังคงกังวล “คุณพ่อรีบกลับมาเร็วๆ นะคะ ไม่อย่างนั้นหนูจะคิดถึงคุณพ่อมากๆ ”
“ได้ พ่อจะรีบไปรีบกลับ”
เย่เฟิงพูดคุยกับเสียวเสี่ยวอีกเล็กน้อย แล้วไปเตรียมของก่อนจะเข้าป่าไป
เป้าหมายในการเข้าป่าครั้งนี้ชัดเจนมาก คือการตามหาสมุนไพร ดังนั้นตลอดทาง เมื่อเจอสัตว์ป่า เขาก็ไม่ได้สนใจเลย
เขาชิงซานกว้างใหญ่มาก เชื่อมต่อกับเทือกเขาอื่น ๆ ดูเหมือนัั์ที่หลับใหล
หลายคนในหมู่บ้านชิงซานไม่เคยเข้าไปในป่าลึก และเคยได้ยินมาว่าที่นั่นอันตรายมาก
แต่เย่เฟิงมุ่งหน้าไปยังป่าลึก
ระหว่างทางก็ไม่ได้เจออันตรายอะไร
ทันใดนั้นก็มีบางอย่างพุ่งออกมาข้างหน้า
ที่แท้ก็เป็หมูป่า ดูเหมือนหนักกว่าสองร้อยกิโลกรัม ท่าทางดุร้ายมาก
มันพบเย่เฟิง แล้วพุ่งเข้าชนเขาทันที
การพุ่งชนครั้งนี้ เทียบเท่ากับรถบรรทุกที่วิ่งมาด้วยความเร็วสูง
สีหน้าของเย่เฟิงไม่เปลี่ยน เขาเบี่ยงตัวหลบได้ทัน ส่วนหมูป่าเบรกไม่อยู่ พุ่งชนต้นไม้ใหญ่ล้มลง
หมูป่าส่ายหัว แล้วพุ่งเข้าใส่เย่เฟิงอีกครั้ง
“เ้าสัตว์เดรัจฉาน ไปตายซะ!”
ฉับ!
ถึงแม้หมูป่าจะมีหนังหนา แต่ก็ยังถูกเย่เฟิงฟันด้วยมีดเดียวตายสนิท
ถ้าให้ชาวบ้านชิงซานเห็น คงใมาก
“วันนี้นอนพักที่นี่ก่อนแล้วกัน”
เย่เฟิงพบถ้ำเข้าโดยบังเอิญ เขาจึงลากซากหมูป่าเข้าไปนั่งข้างใน
ก่อนจะก่อไฟ ย่างเนื้อหมูป่ากิน
หลังจากอิ่มแล้ว เขาก็นั่งเตรียมตัวนั่งสมาธิ้พื่อดูดซับปราณรอบตัว
“เป็อย่างที่คิดจริงๆ ปราณในป่าลึกเข้มข้นกว่าในหมู่บ้าน”
การบำเพ็ญตลอดทั้งคืนทำให้เย่เฟิงดูดซับปราณได้อีก แต่ก็ยังห่างไกลจากการทะลวงระดับหลอมรวมปราณอยู่ดี
เขาลุกขึ้นยืน แล้วเดินลึกเข้าไปในป่า
เขาพบสมุนไพรที่มีค่ามากมาย แต่ไม่พบสมุนไพรวิเศษเลย
สองวันต่อมา เย่เฟิงนั่งสมาธิบำเพ็ญเซียนอยู่บนยอดเขาชิงซาน
ปราณที่นี่เข้มข้นกว่าข้างล่างมาก
หลังจากบำเพ็ญอยู่พักหนึ่ง เย่เฟิงลืมตาขึ้น พูดว่า “ดูเหมือนจะไม่เจออะไรที่เป็ประโยชน์ ข้าออกมาเกือบสามวันแล้ว ต้องกลับไปแล้ว ไม่อย่างนั้นเสียวเสี่ยวคงเป็ห่วง”
หลังจากตัดสินใจแล้ว เย่เฟิงก็ถือมีดเดินลงเขาไป
แต่ระหว่างทางกลับ เย่เฟิงก็รู้สึกถึงกระแสลมเย็นพัดมาจากที่ไกลๆ
เย่เฟิงรู้สึกไวต่อกระแสลมเย็นนี้มาก รีบเดินเข้าไปตรวจสอบ
ที่แท้ก็เป็บ่อน้ำเย็น
แต่ปราณที่นี่...เย่เฟิงหลับตาลง
ทันใดนั้นดวงตาเขาก็เป็ประกาย
เขาไม่ลังเล ะโลงไปในบ่อน้ำเย็น “จ๋อม!”
น้ำในบ่อน้ำเย็นะเืมาก คนทั่วไปแทบจะทนไม่ไหว
แต่เย่เฟิงไม่ได้สนใจ ดำลงไปยังก้นบ่อ
ยิ่งลงไปลึก ความเย็นก็ยิ่งทวีคูณ
ทันใดนั้น น้ำในบ่อก็ปั่นป่วน เย่เฟิงเห็นหนวดพุ่งเข้ามาฟาดใส่เขา เหมือนแส้ยาว
เย่เฟิงฟันมีดออกไป เหมือนฟันเหล็ก ไม่ได้สร้างความเสียหายให้กับหนวดนั้นมากนัก
แต่ตัวเขาเองกลับถูกฟาดกระเด็น
เย่เฟิงทรงตัว มองไปข้างหน้า พบสิ่งมีชีวิตสีดำทะมึน คล้ายปลาหมึก มีหนวดมากมาย
“ดูเหมือนข้างล่างนี้จะมีของดีจริงๆ ขนาดเ้าสัตว์เดรัจฉานนี่ยังเกือบจะพัฒนาเป็อสูรร้ายได้” เย่เฟิงพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
สิ่งมีชีวิตคล้ายปลาหมึกนี้เคลื่อนไหว หนวดพุ่งเข้าใส่เย่เฟิง ถ้าคนธรรมดาเจอ คงกลัวจนหัวใจวายตายแน่
แต่สีหน้าของเย่เฟิงไม่เปลี่ยนแปลง เขาแบมือออกพลังปราณก็ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ
นี่คือปราณที่เขาดูดซับมาตลอดสองวันที่ผ่านมา เขากลัวว่าจะเกิดเหตุไม่คาดฝัน จึงเก็บไว้ในร่างกายตลอด ไม่ได้ใช้ ตอนนี้ได้ใช้ประโยชน์แล้ว
เย่เฟิงสะบัดมือ ปราณกลายเป็คมดาบ พุ่งเข้าใส่อสูรปลาหมึก “ซู่!”
ดาบปราณนี้คมกริบ พุ่งทะยานไปข้างหน้า หนวดของอสูรร้ายถูกแทงทะลุทั้งหมด แต่ก็ยังไม่สามารถหยุดยั้งมันได้
ไม่นาน ดาบปราณก็มาถึงตรงหน้าอสูรร้าย
อสูรร้ายส่งเสียงร้องแหลม น่ารำคาญ ดูเหมือนมันจะรู้สึกถึงอันตราย จึงพยายามหลบ แต่ดาบปราณเหมือนจะติดตาม แทงทะลุร่างของมัน
เืสีเขียวเข้มไหลออกมาจากาแของอสูรร้าย และแล้วมันก็เสียชีวิตลง
เย่เฟิงเข้าไปใกล้ ใช้มีดผ่าซากปลาหมึกออกมาดู แล้วขุดเอาลูกแก้วสีเขียวเข้มออกมาจากร่างของมัน
“เ้าเกือบจะกลายเป็อสูรแล้ว เสียดายที่เจอข้าก่อน”
ลูกแก้วนี้คือชิ้นส่วนสำคัญของอสูร อาจเป็ประโยชน์กับเย่เฟิง
เขาเก็บลูกแก้วไว้ แล้วดำดิ่งลงไปที่ก้นบ่อต่อไป
บ่อน้ำเย็นนี้ลึกมาก โชคดีที่เย่เฟิงมีปราณช่วย ไม่อย่างนั้นคงขาดอากาศหายใจตายไปแล้ว ยิ่งลงไปลึก ก้นบ่อก็ยิ่งหนาวเย็น สามารถทำให้คนแข็งตายได้
“นี่มัน...”
เย่เฟิงตามทิศทางที่ความเย็นแผ่ออกมา โกยตะกอนข้างล่างออก ไม่นานลูกแก้วขนาดเท่าลูกตาของัก็ปรากฏขึ้นในสายตา
สามคำผุดขึ้นมาในหัวของเย่เฟิง
ไข่มุกน้ำแข็ง
ไม่คิดว่าทีู่เาชิงซานจะมีสิ่งดีๆ แบบนี้ด้วย รวยแล้ว!
ตอนแรกเย่เฟิงคิดว่าการเข้าป่าครั้งนี้คงไม่ได้อะไร แต่ไม่คิดว่าระหว่างทางกลับ เขาจะได้พบกับสมบัติล้ำค่าอย่างไข่มุกน้ำแข็ง
ไข่มุกน้ำแข็งนี้ หรือที่เรียกว่า "ตาน้ำศักดิ์สิทธิ์" ในโลกแห่งการบำเพ็ญเซียนนับเป็สิ่งล้ำค่า เพราะมันสามารถดูดซับปราณได้เอง และปล่อยความเย็นออกมาอย่างต่อเนื่อง
เปรียบเสมือนหินิญญา ใช้หมดแล้วก็สามารถฟื้นฟูได้เอง
เย่เฟิงยิ้มด้วยความดีใจ ยื่นมือออกไปคว้าไข่มุกน้ำแข็ง แล้วพุ่งออกจากบ่อน้ำเย็นทันที
เขานั่งพักอยู่ริมฝั่งสักพัก จากนั้นก็เริ่มดูดซับปราณจากไข่มุกน้ำแข็ง
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่
วันนี้เย่เฟิงลืมตาขึ้น ทั่วร่างกายมีเสียงดังเปรี๊ยะๆ และิัของเขาก็มีคราบสีน้ำตาลดำเกาะอยู่ ส่งกลิ่นเหม็นตลบอบอวล
ด้วยพลังปราณจากไข่มุกน้ำแข็ง เขาสามารถเชื่อมกระดูกที่หักในร่างกายได้ และเหล็กดามก็ละลายหายไป
ตอนนี้ร่างกายของเขากลับมาเป็ปกติแล้ว
ไม่เพียงเท่านั้น เส้นชีพจรที่ติดขัดก็ถูกเปิดออกทั้งหมด
แน่นอนว่ากระบวนการนี้ใช้ปราณในไข่มุกน้ำแข็งจนหมด แต่ไข่มุกน้ำแข็งก็กำลังฟื้นฟูตัวเอง อาจต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะกลับมาสมบูรณ์
เป็ของวิเศษจริงๆ
เย่เฟิงยิ้มด้วยความยินดี ก่อนจะะโลงไปในบ่อน้ำเย็นอีกครั้งเพื่ออาบน้ำ
เนื่องจากไม่มีไข่มุกน้ำแข็งแล้ว น้ำในบ่อน้ำเย็นจึงกลับมาเป็ปกติ
หลังจากอาบน้ำเสร็จ เย่เฟิงก็รีบลงจากูเาไป
171
![คัมภีร์ลับแห่งฉางอัน [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727668035_25341029.webp)
