เสียงเพลงจากกล่องดนตรีบรรเลงดังแว่วในโสตประสาทอย่างแ่เบา เสียงนั้นค่อย ๆ เบาลงเรื่อย ๆ จนเลือนหายแทบไม่ได้ยิน...
"ช่วยด้วย ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยด้วยได้โปรด" เสียงร่ำร้องในใจแ่เบาค่อย ๆ เลือนหายไปพร้อมกับเสียงเพลงจากกล่องดนตรี เด็กสาวลอยเคว้งคว้างอยู่กลางน้ำ สายตาเริ่มพร่าเลือนจนปิดสนิท ดำดิ่งสู่ใต้พื้นน้ำ ยากที่จะมีอะไรมาทัดทาน แต่จู่ ๆ กลับมีใครบางคนฉุดรั้งเด็กสาวขึ้นเหนือน้ำก่อนที่ทุกอย่างจะดับสิ้น
เด็กสาวนอนแน่นิ่งอยู่ข้างทะเลสาบ ใบหน้าขาวซีด เสื้อผ้าเปียกปอน เสียงเพลงจากกล่องดนตรีดังแ่เบาท่ามกลางเสียงเรียกของใครบางคน
"ตื่นสิ คุณหนูมีร่า ตื่น!!!" เด็กหนุ่มในวัยเพียงสิบหกปีร้องเรียก เขาทั้งเขย่าตัว ตบหน้าเด็กสาวเบา ๆ แต่เธอก็ยังแน่นิ่งไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง เขามีสีหน้าวิตกกังวลอย่างชัดเจน ทำอะไรไม่ถูก พยายามตั้งสติ ก่อนที่จะตัดสินใจกดนวดหัวใจพร้อมกับเป่าปากเด็กสาวในทันที ซึ่งเป็การทำเลียนแบบหนังที่เคยดูผ่านตา
เพียงไม่กี่นาที เด็กสาวอย่างมิแรนด้า กรีนคาร์กในวัยสิบสี่ปีเริ่มรู้สึกตัวและไอสำลักน้ำออกมา เธอหอบหายใจถี่ ๆ สายตาพร่ามัว พยายามกะพริบตาเพื่อขับไล่หยดน้ำที่คลอเบ้าตาปรับโฟกัสลานสายตาให้ชัดเจน สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าคือใบหน้าของเด็กผู้ชายตัวโตลอยเด่นตรงหน้าเธอ เนื้อตัวเปียกปอนไม่ต่างกัน เขาคือราฟาเอล เธอแฮม
"เป็ไงบ้างคุณหนู" เด็กสาวไม่ตอบ แววตามีความตื่นตระหนก น้ำตาไหลพรากด้วยความกลัว เธอร่ำไห้สะอึกสะอื้นร่างกายหนาวสั่นสะท้าน
"หนาว" เสียงสั่นเครือเพราะความหนาวเหน็บดังขึ้นเบา ๆ จนแทบไม่ได้ยิน เด็กหนุ่มตัวโตได้ยินดังนั้นจึงหยิบเสื้อเชิ้ตของตัวเองที่กองอยู่มาคลุมร่างกายให้ความอบอุ่นแต่มันไม่ได้ช่วยอะไรได้มาก สักพักคนงานจากคฤหาสน์สามสี่คนวิ่งกระหืดกระหอบมาด้วยความตื่นตระหนกใกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นรวมทั้งเด็กผู้หญิงดวงตากลมโตอย่างมิเชล กรีนคาร์ก วิ่งตามมายืนข้าง ๆ หนึ่งในนั้นมีแม่บ้านอย่างนางมาร์ธา ตำแหน่งพี่เลี้ยงและแม่บ้านประจำคฤหาสน์กรีนคาร์กรวมอยู่ด้วย
"โธ่! คุณหนูมีร่าของมาร์ธา" นางโผเข้ากอดเด็กสาวด้วยความห่วงใย สีหน้าแววตาวิตกกังวล น้ำตาซึมด้วยความสงสาร
ถ้าเกิดไม่มีใครมาพบจะเกิดเื่ราวใหญ่โตขนาดไหนนางไม่อยากจะคิดเลย เด็กสาวร้องไห้สะอึกสะอื้นตัวโยนในอ้อมกอดนางด้วยความกลัว
"เป็ยังไงบ้างคะ หนาวไหม ไหวรึเปล่า กลับเข้าบ้านกันเถอะค่ะ" นางช่วยพยุงเด็กสาวให้ลุกขึ้น พลางหันมามองเด็กหนุ่มตัวโตใบหน้ากร้านแดดแวบหนึ่งก่อนจะโอบประคองคุณหนูตัวน้อยกลับเ้าไปในคฤหาสน์
่หัวค่ำวันเดียวกัน ภายในคฤหาสน์กรีนคาร์กเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อ่บ่าย คุณหมอประจำตระกูลถูกตามตัวมาดูอาการคุณหนู ซึ่งคุณหมอให้ความเห็นว่า
'ปลอดภัยดีไม่มีอะไรน่ากังวลและโชคดีที่มีคนมาช่วยไว้ได้ทัน'
เมื่อทุกอย่างกลับเป็ปกติ เด็กสาวจึงถูกมารดาดุไปเสียยกใหญ่ เหตุเพราะแอบไปเล่นแถวทะเลสาบคนเดียวโดยไม่มีใครดูแล เด็กสาวก้มหน้านิ่ง น้ำตาไหลอาบแก้ม มารดาสั่งห้ามไม่ให้ไปเล่นที่ทะเลสาบอีกและให้หาครูมาสอนว่ายน้ำ
หลังจากเกิดเหตุการณ์ในวันนั้น เธอไม่แม้แต่จะคิดย่างกรายเข้าไปใกล้ทะเลสาบแห่งนั่นอีกเลยจนถึงทุกวันนี้ และกีฬาว่ายน้ำกลายมาเป็กีฬาที่เธอไม่นึกพิศมัยแม้แต่น้อยต่อให้เธอจะว่ายน้ำเป็ก็ตาม
"นี่นาย ทานข้าวรึยัง เอานี่ คุกกี้ช็อกโกแลตของโปรดของนาย" เด็กสาวมีร่ายื่นขนมให้ในขณะที่ราฟาเอลกำลังช่วยบิดาทำงานที่สนามหญ้าภายในคฤหาสน์กรีนคาร์ก เขาลังเลเล็กน้อย
"เอาไปสิ! อร่อยนะ เราให้ เอาไปทั้งกล่องเลย มีเยอะแยะ" เด็กสาวว่าพลางรีบยัดกล่องคุกกี้ช็อกโกแลตใส่มือเด็กหนุ่ม พูดเสร็จก็วิ่งกลับไปในทันที เขามองตามและเผลอยิ้มบาง ๆ
คุณนายกรีนคาร์กค่อนข้างเข้มงวดกับลูกสาวทั้งสอง ในทุก ๆ วันจะมีกิจกรรมที่ผู้เป็แม่วางแผนไว้เสมอว่าต้องทำอะไรบ้างหลังกลับจากโรงเรียน ไม่ว่าจะเป็การเรียนพิเศษ เรียนดนตรี เรียนกีฬา ซึ่งก็มีครูมาสอนถึงที่บ้าน แม้ใน่ปิดเทอมก็แทบจะไม่มีเวลาเล่นตามประสาเด็ก ๆ
"ผมว่าคุณเข้มงวดกับลูกเกินไปรึเปล่า" ไมเคิลพูดกับภรรยาขณะนั่งพักผ่อนในห้องส่วนตัวภายในคฤหาสน์หรู
"ทำไมคะ?! ฉันทำเพื่อลูกทุกอย่าง ฉันว่ามันดีที่สุดแล้ว" นางพูดอย่างมั่นใจและเชื่อมั่นในสิ่งที่ตนเองเลือกให้บุตรสาวทั้งสองของเธอ
" คุณไม่เห็นรึไง ลูกดูไม่ค่อยร่าเริง" ผู้เป็สามีกล่าวก่อนจะหันมองเด็ก ๆ ที่สนาม มิเชลนั้นร่าเริง สดใส กำลังวิ่งเล่นกับเด็ก ๆ ลูกสาวลูกชายคนงานในคฤหาสน์กรีนคาร์ก ต่างกับมีร่าที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างสนาม บนโต๊ะมีหนังสือเรียนหลายเล่มวางอยู่
มิเชลเป็ลูกสาวคนเล็ก นางจึงไม่ค่อยเข้มงวดมากเท่ามีร่าเพราะผู้เป็แม่คิดว่ามิเชลยังเด็กอยู่ อีกอย่างมีร่าเป็บุตรสาวคนโตและคาดหวังให้ดูแลธุรกิจของครอบครัว และที่สำคัญนายหญิงแห่งคฤหาสน์กรีนคาร์ก้าให้บุตรสาวทั้งสองเพียบพร้อมทุกอย่าง ทั้งหน้าตาและฐานะทางสังคมเหมือนกับนาง
"มีร่าต้องปรับตัวให้ได้ เธอต้องแข็งแกร่งเพื่อที่จะได้รับ่ดูแลธุรกิจของเรา" ผู้เป็สามีได้แต่มองหน้าภรรยาและส่ายหน้าเบา ๆ อย่างไม่เห็นด้วย ภรรยาของเขาเป็ผู้หญิงที่เก่งรอบด้าน เป็ผู้หญิงทำงานถึงแม้จะมาจากตระกูลที่ร่ำรวย
"อีกอย่างฉันไม่อยากให้เด็กพวกนั้นมาเล่นกับมีร่าและมิเชล โดยเฉพาะเด็กผู้ชายที่ชื่อราฟาเอลอะไรนั่น เด็กพวกนั้นฐานะก็แค่ลูกคนงานธรรมดาคนหนึ่ง" นางไหวไหล่อย่างไม่แคร์
"เด็กคนนั้นที่คุณว่าเคยช่วยชีวิตมีร่าจากการจมน้ำนะ เขาเป็เด็กดีคนหนึ่ง ขยันขันแข็ง การเรียนก็อยู่ในเกณฑ์ที่ดี ผมทราบจากมาร์ธาว่าเขาช่วยสอนหนังสือให้มีร่าด้วย" ไมเคิลแก้ต่างให้เด็กชาย
"เป็เด็กดีแล้วยังไง ก็แค่ลูกคนงานจน ๆ คนหนึ่ง ไม่ได้มีความสำคัญอะไร" พูดเสร็จเธอก็เดินหนีไป ปล่อยให้ไมเคิลยืนมองเด็ก ๆ ผ่านทางหน้าต่าง เขาถอนหายใจเบา ๆ กับความคิดของภรรยา ถึงแม้จะพยายามปรามเธอในหลาย ๆ เื่ แต่สุดท้ายเขาก็ต้องยอม ไม่ใช่ว่าเขากลัวภรรยา เพียงแต่เขาให้เกียรติเธอในการเลี้ยงลูกมากกว่า ซึ่งทั้งเขาและเธอต่างแบ่งหน้าที่กันรับผิดชอบ อีกอย่างเขาไม่อยากทะเลาะกับเธอเพราะเมื่อทะเลาะกันทีไร เขาก็แพ้เธอทุกครั้งไป
เมื่อทุกอย่างเปลี่ยนไป...ความตั้งใจก็เปลี่ยน แต่ความรู้สึกยังคงเหมือนเดิม
เด็กหนุ่มมองผ้าผูกผมสีฟ้าในมือ เขากำมันแน่นก่อนจะแบกเป้ขึ้นสะพายหลัง เดินหันหลังก้าวออกจากคฤหาสน์กรีน คาร์กด้วยวัยเพียงสิบเจ็ดปีหลังจากบิดาเสียชีวิตด้วยโรคหัวใจ ส่วนมารดานั้นเสียชีวิตั้แ่เขาอายุได้สองขวบตามคำบอกเล่าของบิดา
"เป็อะไรคะคุณหนู มานั่งทำอะไรตรงนี้ ไม่ไปสนุกกับเพื่อนๆ เหรอคะ วันนี้วันเกิดของคุณหนู ออกมานั่งคนเดียวแบบนี้ไม่ดีแน่ คุณแม่จะดุเอาได้" นางมาร์ธาพูดพลางนั่งสวมกอดเด็กสาวอย่างรักใคร่
"เขาไปแล้วเหรอคะ" นางมาร์ธาขมวดคิ้วและนึกได้ว่าสาวน้อยหมายถึงใคร
"ราฟาเอลน่ะเหรอคะ ไปั้แ่เมื่อวานแล้วค่ะ ฝากของขวัญวันเกิดให้คุณหนูด้วยนะคะ ป้าเก็บไว้ให้แล้ว"
นางมาร์ธาพอจะรู้ว่าเด็กทั้งสองคนเป็เพื่อนสนิทกันั้แ่ที่พ่อของราฟาเอลเข้ามาทำงานในคฤหาสน์กรีนคาร์ก ขณะนั้นเด็กหนุ่มอายุได้เพียงสิบขวบ และเขาเคยช่วยชีวิตคุณหนูของเธอเมื่อครั้งที่เธอจมน้ำ ราฟาเอลเป็เด็กที่นิสัยดี ขยันทำงาน ขยันเรียน แต่น่าเสียดายที่นายผู้หญิงของเธอดูท่าจะไม่ชอบเขาเพราะฐานะต่างกัน
"ทำไมเขาไม่เคยบอกว่าจะไม่อยู่ที่นี่แล้ว เขาผิดสัญญาบอกว่าจะอยู่เป็เพื่อนกันและจะดูแลกันตลอดไปแต่เขาผิดสัญญา" น้ำเสียงเศร้าสร้อยบ่งบอกความผิดหวังอย่างมาก นางมาร์ธาได้แต่กอดปลอบด้วยความรักและห่วงใย
"เราจะคอยดูแลและปกป้องคุณหนูตลอดไป สัญญาด้วยเกียรติของลูกผู้ชาย"
"สัญญา เราจะดูแลกันและกันตลอดไป"
1K
