Chok-Dee โชค ทะลุมิติไปพร้อมระบบต่างโลก

โชคขับรถตุ๊กๆ กลับมาถึงบ้านพอดีกับที่พระอาทิตย์กำลังคล้อยต่ำลงหลัง๥ูเ๠า เขามองหารถคันเก่าที่นินกับโอขับกลับมา... เห็นรถจอดอยู่เรียบร้อยข้างบ้าน

“ดี... มาถึงโดยปลอดภัย ใช่ได้เลย” โชคยิ้มในใจ “ที่เหลือคือ 181 ลูกปัดเล็ก”

เขาก้าวเข้าไปในบ้านไม้หลังเล็ก นินกับโอนั่งรออยู่แล้ว โชคยิ้มกว้าง “พี่กลับมาแล้ว! สองคนขับรถกลับถึงโดยไม่มีปัญหาใช่มั้ย?”

นินพยักหน้า “ใช่ค่ะพี่ ขับช้าๆ ตามปักหมุด ปลอดภัยดี”

โอหัวเราะคิก “สนุกมากเลยค่ะพี่! แต่เหนื่อยนิดหน่อย”

โชคนับลูกปัดออกมา 180 อัน แล้วเรียกผู้ใหญ่บ้าน (ลุงแก้ว) มา

“ลุงครับ นี่ลูกปัดเล็ก 4 อัน เป็๞ค่าดูแลคนงานวันนี้ อีก 1 อันเป็๞ของลุงเพิ่ม ส่วนทุกคนที่มาช่วยขุดวันนี้ คนละ 3 ลูกปัดครับ 60 คน รวม 180 อันพอดี”

ลุงแก้วยิ้มแก้มปริ “ขอบใจหลานมาก โชค... ทุกคนมีความสุขกันหมด”

ชาวบ้านที่ยังรออยู่ต่างยิ้มร่า รับลูกปัดไปคนละ 3 อัน บางคนเก็บใส่ถุงผ้า บางคนยื่นมือรับด้วยความดีใจ เด็กๆ วิ่งเล่นด้วยความสุข

นินกับโอเดินเข้ามาถามเบาๆ “พี่โชค... พวกนินกับโอช่วยงานด้วยนะคะ ไม่ให้ค่าแรงบ้างเหรอ?”

โชคหัวเราะหึๆ ตบหัวน้องสาวเบาๆ “ทั้งสองอยู่กินกับพี่อยู่แล้ว จะเอาไปทำอะไรดีล่ะ? ไปตลาดก็ซื้อของหมดไปหลายลูกปัดแล้ว เออ... ใช่สิ วันนี้ทุกคนกินอิ่มกันหมด”

ชาวบ้านต่างแยกย้ายกลับบ้านด้วยรอยยิ้ม โชค นิน และ โอ กลับเข้าบ้านเล็กๆ หลังนั้น

บนโต๊ะไม้ไผ่ มีข้าวสุก ปลาย่าง เนื้อปิ้ง กล้วยสุก ผักป่าต้ม ที่ซื้อจากตลาดวางเรียงกัน

“มากินข้าวเย็นกันเถอะ” โชคยิ้ม “วันนี้ทุกคนเหนื่อยกันทั้งวัน”

นินตักข้าวให้พี่ชาย “พี่โชค... วันนี้พี่ทำอะไรที่ร้านตีเหล็กคะ?”

โอแทรก “ใช่ค่ะ! พี่หายไปนานเลย”

โชคยิ้มลึกลับ “ความลับ๱๭๹๹๳์บอกไม่ได้หรอก... แต่พรุ่งนี้ทุกคนคงได้เห็นอะไรเจ๋งๆ แน่”

ทั้งสามกินข้าวด้วยกันอย่างมีความสุข เสียงหัวเราะคิกคักดังก้องบ้านเล็กๆ

โชคนั่งมองสองน้อง คิดในใจ “โลกนี้... ก็ไม่เลวร้ายเลย  ทุกคนกินอิ่ม มีงานทำ มีความสุข”