บทที่ 33 ดอกท้อตามมาถึงซูเปอร์มาร์เก็ต
วันนี้ร้านของเธอยังคงดำเนินไปได้ดีเช่นเคย หลังเลิกงานทุกวัน เธอก็รีบกลับไปที่แปลงทดลองที่หน้าต่างของเธอทันที ต้นกล้าไม้พันธุ์ใหม่ที่ย้ายออกมาจากพื้นที่มิติเพื่อดูการเจริญเติบโตภายนอกนั้น หลังจากผ่านไปหนึ่งวัน มันก็สร้างความประหลาดใจให้กับหลี่ซิงเหอทันที!
บนโต๊ะอาหาร หวังฟางเห็นว่าลูกสาวอารมณ์ดีจึงแกล้งพูดหยอกล้อขึ้นมา "วันนี้ตอนแม่ทำอาหาร ได้เจอกับป้าหวังเพื่อนบ้านอีกแล้ว"
"อ้อ… ค่ะ"
"คือว่า เธอถามแม่ว่าลูกมีคนรักหรือเปล่า?"
"หา?"
"แม่ได้ยินแล้วก็แปลกใจเหมือนกัน แม่โกหกคนไม่ได้ เลยบอกความจริงไป"
"แล้วเธอว่ายังไงต่อคะ"
"ป้าหวังแกบอกว่า เมื่อคืนลูกได้เจอกับลูกชายเธอเหรอ?"
"ค่ะ เจอกันที่ชั้นล่าง"
"หลังจากที่เจอกัน พวกเขาก็เดินกลับบ้าน ลูกชายป้าหวัง ชื่ออะไรซิน ๆ นะ"
"หวังจื้อซินค่ะ"
"อืมใช่ เขาดูสนใจลูกมาก ป้าหวังเลยมาถามว่าลูกมีคนรักหรือยัง อยากจะให้ลองคบหาดูอะไรทำนองนี้"
"แม่ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก บอกแค่ว่าจะลองถามดูให้" หวังฟางหยุดพูดไปชั่วครู่ "อ้อใช่ แล้วป้าหวังถามว่าลูกทำงานที่ไหน แม่ก็เลยบอกเขาไปตรง ๆ ว่าที่ซูเปอร์มาร์เก็ตน่ะ"
"แม่คะ หนูไม่สนใจเื่ความรักอะไรพวกนี้หรอกค่ะ ตอนนี้หนูอยากหาเงินก่อน ถ้าป้าหวังมาถามอีก แม่ช่วยปฏิเสธแทนหนูด้วยแล้วกันนะคะ"
หวังฟางคาดเดาคำตอบนี้ไว้แล้วั้แ่แรก เธอได้แต่พยักหน้าอย่างเข้าใจ "จ้ะลูก คราวหน้าเจอป้าหวัง แม่จะบอกเธอเอง" ถึงแม้เธอยังรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง ถึงอย่างไรลูกชายป้าหวังก็มีงานประจำที่มั่นคง และครอบครัวก็เป็คนท้องถิ่นของเมืองอวิ๋นถิง เขามีคุณสมบัติเพียบพร้อม
แต่หวังฟางรู้ดีถึงความน่ากลัวของการแต่งงานกับผู้ชายที่ไม่ได้รัก ดังนั้นเธอจึงเคารพการตัดสินใจทุกอย่างของลูกสาว
หลี่ซิงเหอคิดว่าปฏิเสธไปเื่นี้ก็คงจบลงแล้ว
แต่ไม่กี่วัน… หวังจื้อซินก็เข้ามาที่ซูเปอร์มาร์เก็ต เธอถึงได้ตระหนักว่าเื่นี้ยังไม่จบง่าย ๆ แน่นอน
"คือว่า... คุณหลี่"
ตอนที่หวังจื้อซินปรากฏตัวที่ร้าน หลี่ซิงเหอกำลังจัดของขึ้นชั้นวางสินค้าพอดี
"เอ่อ... หวังจื้อซิน คุณมาซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ตเหรอ?" ได้โปรด ขอให้แค่เดินผ่านมาเท่านั้นเถอะ!
แต่คำตอบของหวังจื้อซินกลับทำลายความหวังของหลี่ซิงเหอลงทันที "ผมมาหาคุณ ตอนแรกผมนึกว่าคุณเป็พนักงานของซูเปอร์มาร์เก็ตซะอีก เมื่อกี้ยังไปถามที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์มา ที่ไหนได้ คุณเป็เ้าของร้านนี่เอง"
"ฮ่า ๆ ใช่ค่ะ" หลี่ซิงเหอหัวเราะอย่างเก้อเขิน "คุณมีธุระอะไรกับฉันหรือเปล่า?"
"คืนนี้ที่หอประชุมพนักงานมีหนังกลางแปลงฉาย ผมอยากชวนคุณไปดู"
"ขอโทษนะ ฉันไม่ว่าง ฉันต้องทำงานที่ซูเปอร์มาร์เก็ตจนกว่าจะปิดร้าน แล้วยังต้องกลับไปทานข้าวกับแม่ด้วย คุณลองไปชวนคนอื่นดูนะ" หลี่ซิงเหอรู้สึกปวดหัวขึ้นมา นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้วแม่ยังไม่ได้คุยให้เข้าใจกับป้าหวังอีกเหรอ?
"ผมตั้งใจมาชวนคุณคนเดียว หนังรอบนั้นฉายดึก ซูเปอร์มาร์เก็ตปิดสองทุ่ม ยังไงก็ไปดูทันแน่นอน"
หลี่ซิงเหอถอนหายใจอย่างจนปัญญา "คือว่า... ไม่ทราบว่าแม่ฉันได้คุยกับป้าหวังหรือยัง แต่ว่าตอนนี้ฉันยังไม่อยากมีใคร"
"อ้อ คุยกันแล้ว ๆ ป้าได้บอกกับแม่ผมแล้ว ถึงแม้คุณจะไม่อยากคบหาดูใจกัน แต่ตอนนี้เราเป็เพื่อนกันก่อนก็ได้"
หวังจื้อซินตกหลุมรักหลี่ซิงเหอั้แ่แรกพบในคืนนั้น ภาพของเธอที่เลิกงานดึก ถือของเดินคนเดียวใต้เงาต้นไม้ ทำให้หัวใจเขาเต้นอย่างแรง ตอนนี้ในใจเขามีแต่ความรู้สึกอยากปกป้องที่พลุ่งพล่านจนไม่รู้จะเก็บไว้ที่ไหน แม้แต่ประเด็นที่เธอมาจากครอบครัวเลี้ยงเดี่ยวที่พ่อไม่รัก ทำให้เขารู้สึกอยากปกป้องเธอมากขึ้น
เมื่อหลี่ซิงเหอได้ยินคำพูดนั้นแล้วกลอกตาอย่างระอา ถ้าเป็เพื่อนกัน จะมีใครชวนไปดูหนังดึก ๆ แบบนี้ด้วยกันล่ะ?
"แม่ฉันไม่อนุญาตให้กลับดึกเกินไป ขอโทษนะ" แท้จริงแล้วเธออยากถามตรง ๆ ว่าคุณเที่ยวมีเวลาเล่นจนเพลิดเพลินจนถึงขั้นชวนเพื่อนไปดูหนังกับเพื่อนขนาดนั้นเลยเหรอ?
หวังจื้อซินไม่ได้ท้อแท้ การชวนไปดูหนังกลางแปลงครั้งนี้ เขาก็ไม่ได้หวังว่าเธอจะไปด้วยอยู่แล้ว
"งั้นฉันขอตัวไปทำงานก่อนนะ คุณกลับบ้านดี ๆ ด้วยล่ะ" หลี่ซิงเหอพูดจบก็เดินไปที่ห้องเก็บของของตัวเอง
"คุณจะขนอะไรอีกเหรอ? เดี๋ยวผมช่วย" เขาเดินตามเข้าไปในห้องเก็บของ ห้องแคบ ๆ ถูกหวังจื้อซินบุกรุกเข้ามาอย่างกะทันหัน ทำให้หัวใจของหลี่ซิงเหอเต้นแรงขึ้นทันที ใบหน้าเธอเริ่มซีดขาว จนต้องรีบเบี่ยงตัวออกไปทางช่องว่างระหว่างตัวเขากับประตู
"ไม่ต้องหรอก ฉันทำเองได้ คุณกลับไปเถอะ"
หวังจื้อซินไม่ทันสังเกตเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของเธอและน้ำเสียงที่ดูหงุดหงิดเล็กน้อย เขาชะโงกดูของที่ขาดบนเคาน์เตอร์แล้วยื่นมือไปหยิบของจากชั้นวางลงมา
หลี่ซิงเหอกำลังจะไปรับของจากมือเขา แต่มีลูกค้าเข้ามา เธอจึงต้องไปต้อนรับลูกค้าก่อน
ส่วนหวังจื้อซินก็ทำตามวิธีการจัดของของเธอ ช่วยจัดเรียงสินค้าขึ้นไปอย่างเป็ระเบียบ
ไม่นานนัก โมเป่ยเดินเข้ามาในซูเปอร์มาร์เก็ตหลังจากออกไปข้างนอก เมื่อเดินผ่านร้านของหลี่ซิงเหอ เห็นชายหญิงคู่หนึ่งกำลังยุ่งอยู่ในร้าน ผู้ชายที่กำลังจัดของนั่นเป็ญาติหรือเพื่อนกันนะ? เขามองแวบหนึ่งแล้วหันกลับไปโดยไม่ได้มองนาน แล้วจึงเดินขึ้นบันไดไปยังสำนักงานของเขา
"นักบัญชีหยาง"
"ค่ะ ท่านประธานโม่"
"หลี่ซิงเหอจ้างคนมาทำงานในร้านหรือเปล่า?"
"ไม่นะคะ ไม่เคยได้ยินว่าจ้างคนมาทำงานเลยค่ะ"
"อืม ตอนที่ผมเพิ่งขึ้นมา เห็นมีคนช่วยงานอยู่ในร้านเธอ คุณลองไปถามเธอดูให้ทีนะ ร้านนี้ดึงลูกค้ามาให้ซูเปอร์มาร์เก็ตของเราได้พอสมควร ทางเราต้องคอยตามติดความคืบหน้าของร้านเอาไว้"
"รับทราบแล้วค่ะ ท่านประธาน" นักบัญชีหยางพยักหน้าอย่างจริงจัง ่นี้เ้านายเธอดูจริงจังกับงานเป็อย่างมาก ลงมือทำทุกอย่างด้วยตัวเอง แม้แต่เื่ที่ร้านค้าขายไข่ไก่จะจ้างคนเพิ่มก็ต้องมาถามด้วยตัวเอง
นักบัญชีหยางทำรายงานเสร็จพอดี เธอมีความคิดอยากจะมาเดินเล่นสักครู่ จึงถือแก้วน้ำร้อนลงบันไดมา
"ซิงเหอ วันนี้ขายดีไหม?"
"อ้าว พี่เล่อ เข้ามาข้างในก่อนสิ วันนี้ที่ร้านขายดีนะคะ" หลี่ซิงเหอพูดพลางดึงหยางเล่อเข้ามาในร้าน ในที่สุดก็มีคนคุ้นเคยมาเสียที หวังจื้อซินอยู่ในร้านเพียงลำพังกับเธอ น่ารำคาญจะตายไป ไล่ยังไงก็ไม่ไป
"คนนี้คือใคร?" หยางเล่อมองหวังจื้อซินพลางถาม
"เพื่อนบ้านของฉัน" หลี่ซิงเหอหัวเราะแห้ง ๆ ออกมาอย่างเก้อเขิน
"อ๋อ ฉันนึกว่าคุณเริ่มฉลาดขึ้นมา แล้วจ้างคนมาช่วยซะแล้วเสียอีก"
"ฮ่า ๆ ไม่ใช่นะ"
หวังจื้อซินกับหยางเล่อทักทายกันเล็กน้อย จากนั้นหวังจื้อซินก็ถามหลี่ซิงเหอว่า "ร้านคุณวุ่นวายแบบนี้ตลอดเลยเหรอ? ถ้า้าคน ผมมาช่วยบ่อย ๆ ก็ได้นะ"
"ไม่เป็ไรค่ะ แค่นี้คุณก็มีงานเยอะอยู่แล้ว"
"งานไม่เยอะหรอก ผมรับ่กะของแม่มา งานนี้ค่อนข้างสบายเลยแหละ"
"ไม่เป็ไรจริง ๆ ค่ะ ฉันเกรงใจพี่" หลี่ซิงเหอฉวยโอกาสที่หยางเล่อมาถึง รีบพูดกับหวังจื้อซินอย่างรวดเร็ว "พี่เล่อมาหาฉันแล้ว อาจจะมีเื่สำคัญจากทางซูเปอร์มาร์เก็ตที่ต้องคุยกัน คุณกลับไปเถอะ ขอบคุณที่ช่วยจัดของนะ"
เมื่อหลี่ซิงเหอพูดมาถึงขนาดนี้แล้ว หวังจื้อซินก็ไม่สามารถอยู่ต่อได้อีก "งั้นก็ได้ ผมขอตัวกลับก่อนนะ ส่วนเื่หนังกลางแปลง เดี๋ยวมีโอกาสค่อยชวนคุณไปดูอีกที"
หยางเล่อยิ้มขำ ๆ มองเหตุการณ์ซุบซิบนินทาตรงหน้า รอจนหวังจื้อซินเดินจากไป เธอก็เปิดกระติกน้ำในมือแบบผู้ใหญ่ใจดี จิบน้ำร้อนช้า ๆ "ดูหนังเหรอ? ซิงเหอ? เพื่อนบ้านคนนี้กำลังจีบเธออยู่เหรอ?"
หลี่ซิงเหอพยักหน้าเบา ๆ "ใช่แล้ว เฮ้อ ไม่นึกว่าจะตามมาถึงที่นี่ได้ หวังว่าหลังจากที่ฉันปฏิเสธไปแล้ว เขาจะยอมล้มเลิกความคิดนะ"
"ความสวยก็มีปัญหาได้นะ" หยางเล่อพูดแซวเธอพร้อมรอยยิ้ม
"ถ้างั้นเอาปัญหานี้ให้พี่ไหม อยากได้ไหมล่ะ?"
"อยากสิ!"
2K
