บทที่ 8 เสวี่ยเฟิงผู้ไม่เคยหลาบจำ
คุณชายรองเหอพลิกกายหนีแสงแดดที่ลอดเขามากระทบเปลือกตาตนไปอีกด้านลมหายใจอุ่นร้อนกระทบหน้าเขาขมวดคิ้วก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้นมาใบหน้าหล่อเหลารอยยิ้มอบอุ่นอยู่ใกล้หน้าเขาเพียงแค่คืบหนิงเทียนตาโตขาที่ไวกว่าความคิดยกถีบร่างของเสวี่ยเฟิงจนกลิ้งตกเตียง
พลั่ก!! ตุ้บ!!
“อ้า!แอ๊ก! อาเทียนทำไมต้องรุนแรงกับข้าขนาดนี้แค่กๆ!”คุณชายรองเหอลุกขึ้นนั่งจัดเสื้อผ้าอย่างรวดเร็วแล้วถลึงตาใส่เสวี่ยเฟิง
“ท่านนั่นแหละเสียสติไปแล้วหรือไรถึงได้มานอนบนเตียงข้า!”เสวี่ยเฟิงยู่ปากกุมท้องยันกายลุกขึ้น
“แต่เ้าก็ไม่เห็นต้องรุนแรงกับข้าเช่นนี้กับสตรีเมื่อคืนยังเสียงนุ่มทุ้มอ่อนโยนกับข้าเ้าก็อ่อนโยนหน่อยไม่ได้หรือไร”หนิงเทียนขมวดคิ้ว
“ไปตายซะเสวี่ยเฟิง”
ชายหนุ่มยิ้มกว้างไม่รู้ทำไมพอเห็นหนิงเทียนหลุดความเยือกเย็นแล้วมันรู้สึกดีและยิ่งประโยคที่ไล่เขาไปตายอย่างไม่เกรงกลัวฐานะของเขามันช่างรู้สึกดีจริงๆ
“ข้าจะมาตามเ้าไปกินข้าวเห็นเ้าหลับแล้วท่าทางคล้ายลูกแมวข้าก็แค่อยากขึ้นไปนั่งเล่นก็เท่านั้น”
ฟิ้ว!ปึก!
เสวี่ยเฟิงเอนกายหลบมีดสั้นของหนิงเทียนได้อย่างหวุดหวิดแววตาอบอุ่นหันไปมองมีดสั้นที่ปักคากำแพงแล้วโคลงศีรษะหลบไม่ทันนี่กลางหัวเลยนะอาเทียน...
“หึ...”แค่นหัวเราะแสยะยิ้มเย็นะเื
“ไม่อยากตายไวก็เลิกพูดจาน่าอาเจียนเช่นนั้นเสีย”เสวี่ยเฟิงหันกลับมายิ้มจนตาหยีให้คุณชายรองเหอ
“เห็นทีข้าคงทำให้เ้าผิดหวังแล้วอาเทียนข้าชอบโดนเ้าโมโหใส่แล้วมันน่ารักน่าเอ็นดูยิ่งนัก”หนิงเทียนมุมปากกระตุกไอ้หมอนี่....!!
“ข้าจะกลับจวน”
เสวี่ยเฟิงเดินเข้าไปหาหนิงเทียนที่ลุกมายืนข้างเตียงแล้วขวางเขาไว้ยกยิ้มให้คนขี้โมโหอย่างเอาใจพลางหยิบเสื้อคลุมตัวนอกที่พาดไว้ส่งให้อีกด้วยคุณชายรองเหอปรายตามองเขาอย่างเ็า
“กินข้าวกันก่อนแล้วข้าจะไปส่งนะอาเทียน”น้ำเสียงออดอ้อนที่ไม่เคยใช้กับผู้ใดกะพริบตาปริบๆให้คนตรงหน้าเห็นใจ
“ถอยออกไปก่อน...”หนิงเทียนอยู่ๆก็รู้สึกใจกระตุกเต้นผิดจังหวะแปลกๆ
“ไม่หากเ้าไม่ยอมกินข้าวกับข้าข้าก็ไม่ถอย”มีดก็ไปปักอยู่ซะไกลไม่งั้นพ่อจะแทงไอ้เ้าสำนักนี่ให้ยับเลย!
“อืม”
คุณชายรองเหอครางตอบในลำคอเสวี่ยเฟิงยิ้มกว้างก่อนจะถอยหลังออกมายืนห่างๆหนิงเทียนแต่โดยดี
รู้สึกว่าชีวิตตัวเองกำลังวุ่นวายเพราะไอ้เ้าสำนักไป๋เฮ่อนี่แหละวุ่นวายเก่งยิ่งกว่าเหล่าองค์ชายเสียอีก เดินไปดึงมีดที่ปักอยู่ที่กำแพงมาเก็บไว้ที่อกเสื้อเหมือนเดิมแล้วเดินตามเสวี่ยเฟิงลงไปด้านล่างลอบมองหน้าชายหนุ่มใบหน้าคนๆนี้เคยโมโหใครเป็ไหมอบอุ่นใจดีจนน่าหมั่นไส้!
“มองหน้าข้าหลงความหล่อเหลาข้าหรืออาเทียน”ผมว่ามีคนแถวนี้อยากตายจริงๆ
ทั้งสองนั่งกินข้าวกันจนอิ่มและกำลังจิบชาล้างปากหัวหน้าหน่วยมือปราบที่เจอบ่อยแต่ไม่รู้ชื่อเสียทีเดินหน้ามืดครึ้มเข้ามาในโรงเตี๊ยมสำนักไป๋เฮ่อเสวี่ยเฟิงเลิกคิ้วแล้วถามหัวหน้ามือปราบเสียงนุ่ม
“มีเื่อันใดรึหัวหน้ามือปราบเหวินเต๋อ”หัวหน้ามือปราบคารวะเสวี่ยเฟิงก่อนจะรายงานเขาเสียงเครียด
“เกิดการฆาตกรรมอีกแล้วขอรับครานี้เป็คุณชายตระกูลหลี่หลานชายท่านเ้าเมืองขอรับ!”หนิงเทียนยกชาขึ้นจิบแววตาเรียบเฉย
“สามคืนติด...”
เสวี่ยเฟิงขมวดคิ้วนี่เป็ครั้งแรกเลยกระมังที่เขารู้สึกเครียดจริงๆเคอ คุนเองก็เริ่มเครียดไปด้วยคนร้ายช่างเหิมเกริมนักฆ่าคนสามคืนติดเช่นนี้!
“ถูกฆ่าที่ใดหรือ”หนิงเทียน
“ทางกลับจวนตระกูลหลี่ขอรับคุณชายเหอ”ถูกฆ่าก่อนถึงจวน
“เขามีศัตรูหรือหมางใจกับผู้ใดหรือไม่”เสวี่ยเฟิง
“ไม่ขอรับคุณชายหลี่เป็คนดีคนนึงเลยขอรับไม่เคยมีเื่ทะเลาะกับผู้ใด”หนิงเทียนเท้าคางมือหมุนจอกชา
“เขาไปที่ใดมาก่อนตาย”หนิงเทียนเอ่ยถามน้ำเสียงเบื่อหน่าย
“หอนางโลมซือเซินขอรับ”หนิงเทียนหยุดหมุนจอกชาเสวี่ยเฟิงมองหนิงเทียนที่หยุดนิ่งคล้ายใช้ความคิด
เหยื่อทั้งสามล้วนกลับจากหอนางโลมซือเซิน...และหากให้เดาคุณชายหลี่ก็ได้อยู่กับแม่นางฉิงเหม่ยเช่นนั้นเสียงเมื่อคืนก็เป็เสียงคุณชายหลี่ฉิงเหม่ย..อยากเห็นเสียแล้วว่าจะงดงามเพียงใด
“เ้าคิดว่าอย่างไรอาเทียน”เสวี่ยเฟิงเอ่ยถามคนที่นิ่งไป
“หากให้ข้าเดาคุณชายหลี่ก็ได้อยู่กับแม่นางฉิงเหม่ยก่อนเดินทางกลับจวนเหยื่ออีกสองคนก็อยู่กับนางเช่นเดียวกันก่อนกลับ”ทุกคนนิ่งเงียบรับฟังคุณชายเหอประเมินเื่เงียบๆแต่เคอก็เอ่ยถามขึ้นมาอย่างสงสัย
“คุณชายรองเหอสงสัยแม่นางฉิงเหม่ยหรือขอรับ”หนิงเทียนปรายตามองเคอสายตาเรียบนิ่งไม่ตอบสิ่งใดก่อนจะกล่าวต่อ
“ข้อสันนิษฐานของข้านั้นเพียงเดาเท่านั้นพวกท่านก็คิดกันเองก็แล้วกันคนร้ายก่อเหตุฆ่าเหล่าบุรุษหน้าตารูปงามและตัดความเป็ชายไว้ข้างศพเพื่อเป็สัญลักษณ์บอกตัวตนว่าเขาเป็คนสังหารชายหนุ่มพวกนี้คนร้ายที่ฆ่าทั้งสามเป็คนเดียวกันไม่ผิดแน่ข้อแรกข้าเดาว่าคนร้ายลงมือฆ่าเพราะมีปมในใจไม่รู้จะระบายอย่างไรเลยเลือกที่จะแสดงความแค้นปมในใจตนออกมาด้วยการฆ่าเพื่อลบปมในใจและเพื่อความสะใจ”
ทุกคนตกอยู่ในความเงียบเพราะกำลังตกตะลึงกับข้อสันนิษฐานของคุณชายรองไยรู้ลึกและเหมือนจะเข้าใจจิตใจของคนร้ายมากถึงเพียงนี้กันเล่า...
“ข้อสองเหยื่อทั้งสามตายหลังจากที่กลับจากหอนางโลมและได้อยู่กับแม่นางฉิงเหม่ยก่อนจะกลับออกมาทุกคนคนร้ายอาจจะคลั่งไคล้นางมากขึ้นชื่อว่าสาวงามอันดับหนึ่งของหอนางโลมซือเซินย่อมมีคนอยากได้และอยากแม้จะเป็เพียงหญิงคณิกาแต่คนร้ายไม่สามารถทนเห็นหญิงที่ตนคลั่งไคล้อยู่กับบุรุษอื่นจึงลงมือสังหารบุรุษทุกคนที่เข้าใกล้นางแต่ก็ยังมีจุดที่ข้าสงสัยอยู่คือไยจึงลงมือสังหารทุกคนที่เข้าใกล้นางเวลานี้...ข้อสุดท้ายแม่นางฉิงเหม่ย...ก็เป็เพียงสิ่งที่ข้าคาดเดาเพียงเท่านั้นแต่สตรีก็ใช่ว่าจะมีจิตใจโเี้ไม่ได้ยิ่งงดงามยิ่งน่าสงสัย...”หนิงเทียนกล่าวน้ำเสียงเรียบเรื่อยก่อนจะลุกขึ้นยืน
“จะกลับแล้วหรืออาเทียนข้า...”หนิงเทียนยกมือห้าม
“ท่านคงมีเื่สนทนากับหัวหน้ามือปราบอย่าลำบากข้ากลับเองได้ อ่อ อย่าลืมส่งคนไปจับตาดูนางเล่า”หนิงเทียนโค้งคำนับประสานมือลาเสวี่ยเฟิงและเหวินเต๋อ
หนิงเทียนเดินกลับมาถึงจวนตระกูลเหอหน้าจวนคล้ายกำลังวุ่นวายกันยกใหญ่คุณชายรองเหอเลิกคิ้วใบหน้าเรียบนิ่งเดินเข้ามาทุกคนหยุดชะงักเมื่อเห็นคุณชายรองกลับมาแล้ว
......
หนิงเฉิงเดินเร็วๆเข้ามาสวมกอดบุตรชายแล้วผละออกจับเขาหมุนวนสำรวจร่างกายจนเขาเริ่มจะเวียนหัว
“เทียนเอ๋อร์เ้าไปที่ใดมารู้หรือไม่ตอนอาเหยามาบอกพ่อว่าเ้าหายไปพ่อเป็ห่วงเ้ายิ่งนัก!”คุณชายรองเหอกะพริบตาที่วุ่นวายกันนี่ตามหาเขา?
“ขออภัยท่านพ่อที่ข้าไม่ได้แจ้งกับอาเหยาเมื่อเช้าข้าตื่นมาแต่เช้าอยากเดินออกกำลังกายลืมบอกอาเหยาไปเสียสนิท”หนิงเทียนโกหกหน้าตายอาเหยาเดินเข้ามาคุกเข่ากอดขาคุณชายรองตนไว้แน่นร่างกายสั่นเทาดวงตาเออคลอไปด้วยน้ำตา
“ข้าน้อยเป็ห่วงคุณชายรองมากเลยนะขอรับไม่เอาแล้วนะขอรับ่นี้ยิ่งเกิดเื่ในเมืองหลวงอยู่ด้วย”หนิงเทียนพยักหน้าอย่างขอไปทีหนิงเฉิงยกมือลูบหลังบุตรชาย
“ไม่มีอะไรแล้วพวกเ้าก็แยกย้ายได้”ประมุขของจวนเอ่ยสั่งบ่าวไพร่ที่มาช่วยกันตามหาคุณชายรอง
“พี่รอง!”หนิงเซียนเดินเร็วๆมาหาเขาอาเหยาหลบไปยืนที่ด้านหลังคุณหนูคนเล็กของจวนก็เขามากอดแขนพี่ชายน้ำตาคลอ
“เซียนเอ๋อร์ร้องไห้ทำไม?”คุณชายรองเหอหลุบตามองขอบตาที่แดงก่ำบวมเล็กน้อยบ่งบอกว่านางร้องไห้อย่างหนัก
“เซียนเอ๋อร์เป็ห่วงพี่รอง...นี่พี่ใหญ่ก็ออกไปตามหาท่าน”หนิงเซียนบอกเสียงสั่นคนบ้านนี้ห่วงเขามากเกินไปไหมทำอย่างกับเขาเป็เด็กไปได้!
“อาเทียน!เห้อ...พี่ใหญ่เป็ห่วงเ้าแทบแย่”
หนิงเหอที่พึ่งกลับมาเพราะออกไปตามหาน้องชายคนรองจนทั่วเมืองหลวงแล้วก็ไม่เจอและจะกลับมารายงานท่านพ่อแต่กลับจวนมาแล้วพบน้องชายก็รู้สึกโล่งใจยิ่งนัก
“ขออภัยที่ทำให้ทุกคนเป็ห่วง”
“เอาเถอะๆลูกปลอดภัยไม่เป็อะไรก็ดีแล้วพ่อกับพี่ใหญ่จะได้ไปส่งสินค้าในวังหลวง”
หนิงเทียนพยักหน้าที่ตระกูลเหอร่ำรวยทุกวันนี้ก็เพราะทำการค้ากับวังหลวงผูกขาดเื่สินค้าต่างๆกับวังหลวงสินค้าใดหากวังหลวง้าประมุขของตระกูลเหอจะต้องรีบจัดหามาให้พ่อค้าตระกูลน้อยใหญ่ต่างพากันอิจฉาและพยายามโค่นล้มตระกูลเหอแต่ประมุขตระกูลเหอมีบุตรชายคนโตที่ฉลาดหลักแหลมไม่สามารถทำอันใดตระกูลเหอได้
“เดินทางปลอดภัยขอรับ/เ้าค่ะ”
หนิงเฉิงและหนิงเหอออกไปแล้วเหลือเพียงสองพี่น้องหนิงเซียนมีเรียนเื่ของสตรีในห้องหอวัยนางได้เวลาที่จะออกเรือนแล้วมีแม่สื่อส่งเทียบเชิญสู่ขอนางหลายตระกูลแต่หนิงเฉิงก็ปฎิเสธได้อย่างประนีประนอมว่าบุตรสาวยังเด็กนักอยากให้โตอีกสักหน่อยแต่แท้ที่จริงแล้วเขายังมองไม่เห็นว่าบุรุษตระกูลใดที่จะเหมาะและสามารถดูแลนางได้ดีอย่างที่เขาได้ดูแล
“เซียนเอ๋อร์ต้องไปเรียนทำขนมหากทำเสร็จแล้วเซียนเอ๋อร์จะเอาไปให้พี่รองชิมนะเ้าค่ะ”จะใช้ผมเป็หนูทดลองหรือไง...
“อืม”
คุณชายรองเหอเดินกลับมาเรือนด้วยสภาพเหนื่อยล้าเมื่อคืนกว่าเขาจะได้นอนก็เกือบเช้าและยังถูกรบกวนจากเสวี่ยเฟิงบุรุษเสียสตินั่นอีกล้มตัวลงนอนโตวฟูก็ะโขึ้นมานอนบนอกหนิงเทียนไม่มีอารมณ์จะทะเลาะกับมันเลยเลือกที่จะนิ่งหลับตาโตวฟูเห็นเ้านายตนเหนื่อยล้าก็ไม่คิดที่จะกวนไม่รู้ว่ามนุษย์ผู้นี้หายไปที่ใดมาทั้งคืนกลับมาจึงได้ดูเหนื่อยล้าเช่นนี้...
บางทีเขาควรหาอะไรทำเวลาว่างๆแก้เบื่ออย่างเช่นทำตุ๊กตาสาปแช่งคนอื่นเริ่มจากเหล่าองค์ชายก่อนและตามด้วยเสวี่ยเฟิงรายนี้ต้องสาปแช่งให้หนักๆกว่าคนอื่นกวนประสาทนัก!ดีที่หนิงเทียนมีสกิลเย็บปักถักร้อยเื่ทำตุ๊กตาสาปแช่งคนอื่นจึงไม่เป็ปัญหาแต่นายจะทำตัวเหมือนผู้หญิงไปไหมเื่เย็บปักถักร้อยนี่มันงานผู้หญิงเฟ้ย! ดีหน่อยที่ยังคิดฝึกวรยุทธ์กำลังภายในไม่งั้นผมจะคิดว่าผมมาเข้าร่างตุ้ดยุคโบราณ...
บ่ายวันนั้นหนิงเทียนพาอาเหยาไปร้านขายผ้าและหาซื้อเศษผ้าเพื่อมายัดทำเป็ตุ๊กตาอาเหยาแปลกใจคุณชายซื้อเศษผ้าไปทำไมแต่ก็ไม่กล้าถามเพราะ่นี้คุณชายรองก็ทำเื่แปลกๆจนเขาเองก็เริ่มจะชินขึ้นมาบ้างแล้วหนิงเทียนกลับมาถึงก็เริ่มนั่งทำตุ๊กตาอยู่ในห้องนอนมืดทึบของตนเสียงหัวเราะแปลกๆดังเล็ดลอดออกมาจนอาเหยาขนลุกขนชันไม่รู้ว่าคุณชายรองกำลังทำสิ่งใดไยต้องหัวเราะเช่นนั้น
หนิงเทียนนั่งยัดเศษผ้าใส่ไปในชุดตุ๊กตาที่เขาเย็บเสร็จแล้วพลางหัวเราะเสียงชวนขนหัวลุกั์ตาเบิกกว้างมือก็จับเศษผ้ายัดลงไปในหัวของหนิงเทียนยามนี้กำลังคิดคำสาปแช่งตอนยัดก็ใส่ความแค้นไปให้มากที่สุดไม่ว่าจะเื่ที่องค์รัชทายาทบังคับให้เขาเรียกพี่หรือองค์ชายเก้าที่จับจูงมือเขาราวกับเขาเป็สาวน้อยและเสวี่ยเฟิงคนนี้ต้องแช่งให้หนัก!!
หึหึหึหึหึ....
“เห้อ...”อาเหยาถอนหายใจนั่งลงกอดเข่ามือเขี่ยพื้น
5K
![[นิยายแปล] กว่าจะเป็นรักในฝันของผมกับคุณเพลย์บอย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1774140124_86490666.webp)
