“อ่าส์..อื้อ~~”
เสียงครางกระเส่าแหบพร่า ท่ามกลาง แสงไฟสลัว จากตึกสูงลอดผ่านผ้าม่านบาง ๆ เข้ามาในห้องนอน
ก่อนเงาสลัวทาบร่างสองร่าง ที่กำลังพันธนาการอย่างเร่าร้อน เสียงเนื้อกระทบกันดังก้องผสมเสียงครางหอบถี่ จนเตียงทั้งเตียงสั่นะเื
ธนนท์กดร่างของปาล์มลงกับที่นอนอย่างไม่ปรานี ร่างสูงโน้มบดจูบจนคนใต้ร่างแทบขาดอากาศ รสจูบขมปร่า เพราะทั้งเหล้า ทั้งน้ำตา แต่ก็ยิ่งกระตุ้นให้ลิ้นทั้งสองพันกันแแ่ขึ้น
“อ…อึก…พี่นนท์…” ปาล์มครางเสียงสั่น มือเล็กกำเส้นผมของอีกฝ่ายแน่นจนแทบหลุดติดมือ
“คืนนี้พี่จะทำให้ปาล์มจำไปทั้งชีวิต”
เสียงทุ้มต่ำกระซิบติดริมฝีปาก ก่อนที่สะโพกแข็งแรงจะกระแทกเข้าลึก จนร่างเล็กสะท้านเฮือก
เสียงครางแหบพร่าดังซ้อนทับ กับเสียงเตียงที่สั่นเอี๊ยดอ๊าด ปาล์มกัดริมฝีปากอิ่มจนเืซิบ แต่ก็ยังส่ายหน้าด้วยแรงอารมณ์ใคร่ที่ล้นทะลัก
ธนนท์กดข้อมือทั้งสองข้างของปาล์มตรึงกับเตียง ร่างสูงบดกายเข้าไปจนลึกสุดความยาวอย่างเร่งเร้า ราวกับกลัวว่าจะไม่มีโอกาสได้ััรสรักเช่นนี้อีก
“อ๊ะ…พี่นนท์! …แรงเกินไปแล้วนะ”
“พี่ไม่ออมแรงอีกแล้ว…คืนนี้ปาล์มเป็ของพี่ ของพี่คนเดียว”
การเคลื่อนไหวถาโถม จนปาล์มแทบขาดใจ ร่างเล็กสั่นระริก น้ำตาไหลออกมา แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มขม ๆ ทั้งที่ยังครางสั่น
เหมือนทั้งคู่กำลังร่วมรักด้วยความเ็ป แต่เป็ความเ็ปที่ไม่อยากปล่อยมือ
ไม่รู้ผ่านไปกี่นาที เสียงกรีดร้องครั้งสุดท้ายดังขึ้น พร้อมแรงกระแทกส่งท้ายอย่างหน่วงหนัก ก่อนที่ทั้งสอง จะทิ้งตัวลงแนบกัน ลมหอบหายใจหนักๆ ราวกับเพิ่งผ่านาดุเดือด
ร่างเล็กยังหอบแรง ซุกหน้ากับอกกว้างที่ชุ่มเหงื่อ เสียงแ่เบาเอ่ยขึ้นเหมือนจะขาดใจ แต่ก็ยังพอมีเรี่ยวแรงที่จะเอ่ยถาม
“ถ้าเรายังเป็แบบนี้ต่อไป…เราคงไปกันไม่รอดจริง ๆ ใช่ไหม พี่…”
ความเงียบโรยตัวอยู่ชั่วขณะ ก่อนที่ธนนท์ ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่วัย 32 ปี ผู้จัดการบริษัทอสังหาผู้มีนิสัย สุขุม เงียบ แต่เร่าร้อนบนเตียง เขาขยับเอื้อมกอดร่างบางแน่นกว่าเดิม เสียงทุ้มต่ำสั่นเครือ แต่เด็ดขาด
“งั้นเรามีเวลาอีกเจ็ดวันเจ็ดคืน…เจ็ดวันนี้ พี่จะรักปาล์ม ให้เหมือนวันที่เราเริ่มคบกัน”
ปาล์มชายหนุ่มวัย 28 ปี รูปร่างสมส่วน ค้อนไปทางผอมเล็กน้อย เขาทำงานฟรีแลนซ์สายครีเอทีฟ งานออกแบบ ทำกับกับเพื่อนๆ อีกสามคน
เขามีนิสัยขี้น้อยใจ อ่อนไหว แต่จริงจังกับความรัก ร่างบางหัวเราะเบา ๆ ทั้งน้ำตาที่คลอ ส่งเสียงพูดเื่บนเตียงที่ชวนสยิวปนเจ็บลึกๆ
“ได้สิ แต่ว่าทุกคืน…พวกเราจะบอกรักกัน..แบบไม่ซ้ำดีไหม?”
“หึ” ธนนท์ยกมือเช็ดน้ำตาที่หางตาของคนรัก แล้วกดจูบลงที่หน้าผาก
“ทุกคืน…พี่จะทำให้ปาล์มจำได้ไปทั้งชีวิต”
นาฬิกาบนผนังยังเดินต่อไปอย่างช้า ๆ แต่หัวใจของทั้งคู่กลับเต้นแรงราวจะะเิออกมา และนี่คือจุดเริ่มต้นของ “7 Days of Goodbye”ก่อนลา
ย้อนกลับไปเมื่อตอนหัวค่ำ
ปาล์มเดินกลับเข้ามาในคอนโด ที่เขากับธนนท์ช่วยกันผ่อนมานานกว่าห้าปี สถานที่แห่งนี้เต็มไปด้วยร่องรอยความทรงจำ ทั้งเสียงหัวเราะ รอยยิ้ม และคืนวันที่กอดกันจนหลับไป
ทั้งคู่เคยต่างคน ต่างมีห้องของตัวเอง ผลัดกันไป ๆ มา ๆ อยู่ร่วมเวลากว่าสองปี ก่อนตัดสินใจสร้างรังเล็ก ๆ แห่งนี้ร่วมกัน
ความรักของพวกเขายาวนานกว่าเจ็ดปี มันราบรื่น อบอุ่น ไม่เคยมีเื่ใหญ่ให้ต้องทะเลาะกัน
แต่ยิ่งนานวัน ความคุ้นชินกลับกัดกินความหวาน จนเหลือเพียงความเงียบที่กั้นกลาง เหมือนความคลั่งไคล้ในวันแรก ๆ ได้เลือนหายไป ทั้งที่ในใจ…ยังรักกันไม่เสื่อมคลาย
“พี่นนท์…ว่าไงครับ”
เสียงของปาล์มสั่นพร่า พร้อมกับใบหน้าที่เคร่งเครียด เขายื่นข้อเสนอ ให้เลิกรากัน แต่ธนนท์ขอใช้เวลาอยู่ด้วยกัน เป็ครั้งสุดท้าย เจ็ดวันแทนการเอ่ยคำลา
ชายร่างสูงนั่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ ดวงตาคมสะท้อนทั้งความเจ็บ และความหนักแน่น แต่ก็พร้อมจะยอมรับ
“ก็ดีนะ…งั้นห้องนี้พี่ยกให้ปาล์ม หลังจากวันที่แปด…พี่จะออกไปอยู่ข้างนอกเอง”
ปาล์มก้มหน้ารับคำสั้น ๆ “ครับ”
เสียงนาฬิกาแขวนบนผนังยังเดินต่อไปอย่างเชื่องช้า ทว่าหัวใจของทั้งคู่กลับหนักอึ้งจนแทบแตกสลาย และนี่คือการเริ่มต้นนับถอยหลังเจ็ดวันสุดท้ายของพวกเขา
....................