[FanFic Percy Jackson รุ่นลูก] สายเลือดแห่งโพไซดอนที่หายสาบสูญ [รีไลฟ์]

ตอนที่ 46 บุคคลที่ไม่คิดว่าจะเจอ

        ห่างออกไปย่านการค้าที่พวกโพรทาเลียเดินเล่นกันพวกเธอเดินกันจนมาถึงหน้าร้านแห่งหนึ่งที่หน้าร้านเป็นตึกสีขาวมีกระจกที่ทำให้เห็นภายในร้านที่มีของมากมายขายอยู่เต็มตั้งแต่สมุนไพรจนไปถึงข้าวของเครื่องใช้ทำให้โพรทาเลียสงสัยว่าที่นี้คือที่ที่แลกของจริงๆ นะเหรอ สายตาขอโพรทาเลียนั้นจ้องไปที่ร้านตรงหน้าอย่างสงสัยจนโฟกัสยิ้มกับความสงสัยของพี่สาว

        “ที่นี้...ดูไม่เหมือนกับร้านแลกของสินะคะ”

        “อ๋อ...อืมพี่คิดว่ามันเหมือนกับร้านทั่วไปนะ”

        “ก็ร้านทั่วไปน่านะแต่พวกเขาขายอย่างอื่นเยอะมากๆ นะ เข้าไปกันเถอะ”

        โฟกัสเดินนำเข้าไปในร้านก่อนโพรทาเลียเห็นน้องสาวเดินเข้าไปแล้ว เธอส่ายหน้าก่อนจะเดินตามเข้าไประหว่างที่เธอเดินกันเข้าข้างใน โฟกัสก็มีเรื่องสงสัย จึงหันหลังไปหาพี่สาว

        “พี่เคยบอกว่าเดินทางรอบโลกมาก่อนใช่ไหมคะ?”

        “ใช่ทำไมเหรอ?”

        “ก็แบบหนูแค่สงสัยว่าพี่มีคนรู้จักด้วยหรือเปล่านะ?”

        “ก็...มีน่านะช่วงที่หนีก็มีมนุษย์กึ่งเทพหรือมนุษย์ธรรมชาติที่ช่วยพี่น่านะแถมพวกเขายังให้บางอย่างที่เรียกว่าไอดีหรืออีเมลกับพี่อีกนะ”

        โพรทาเลียนึกถึงกระดาษที่แต่ละคนใส่เธอมาเธอไม่รู้ว่าสิ่งที่พวกนั้นคืออะไรกัน

        “โอ้!” โฟกัสได้ยินถึงกับตาลุกวาวขึ้นมา เธอตรงดิ่งไปอยู่ข้างๆพี่สาวทันที "งั้นไว้ครั้งหน้าหนูจะให้พ่อพาพี่ไปซื้อมือถือนะคะ"

        “มือถือคือ?”โพรทาเลียสงสัยว่าสิ่งที่น้องสาวพูดมันคืออะไร

        “มือถือที่ว่าคือ!”โฟกัสหยิบมือถือของเธอขึ้นมาทันที “โทรศัพท์เคลื่อนที่ได้นะคะถ้าเมื่อก่อนเราจะเห็นพ่อแม่ใช้โทรศัพท์บ้านมากกว่าน่านะ”

        “แบบนี้เอง”โพรทาเลียมองเจ้าสิ่งของที่ทำจากเหล็กมันมีรูปทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า แล้วบางพอควรทำให้เธอสนใจ แต่ก็สงสัยว่าทำอะไรได้มั้ง"แล้วมันทำอะไรได้มั้งนะ?"

        “ก็เล่นโซเชียล โทรหาคนที่อยากจะคุย ค้นหาข้อมูลผ่านอินเทอร์เน็ตนะคะ”

        โพรทาเลียถึงกับขมวดคิ้วจ้องมองงุนงงกับสิ่งที่น้องพูดให้ฟังโฟกัสเห็นสีหน้าของพี่สาวเธอก็หลุดขำออกมาทันที

        “ฮ่าๆพี่ทำหน้าอะไรนะตลกเป็นบ้า”

        “ทำไงได้เธอเล่นพูดอะไรก็ไม่รู้ ฉันไม่รู้จักอ่ะ”

        “ไว้ว่างๆเดียวหนูอธิบายให้ฟังนะ”

        “อืมๆงั้น...” โพรทาเลียรู้สึกขนที่หลังลุกขึ้นสู้ทันที“ทำไมรู้สึกหนาวๆ ขึ้นมา”

        “คงเพราะแอร์มั้งค่ะ”โฟกัสหันหลังไปมองที่เคาน์เตอร์แต่ไม่มีใครอยู่เลย "อ้าว? คุณเจ้าของร้านไม่อยู่แฮะงั้นหนูไปกดกระดิ่งหน่อยนะ"

        โฟกัสเดินเข้าไปกดกระดิ่งตรงเคาน์เตอร์ก็มีเสียงกริ๊ง กริ๊ง เสียงกระดิ่งดังขึ้นสองครั้ง โพรทาเลียมองอย่างสงสัยว่าจะเกิดอะไรขึ้นแต่แล้วก็มีเสียงบางอย่างเมื่อมีอะไรกำลังเคลื่อนตัวมาทางนี้จนกระทั่งมีบางอย่างคล้ายๆพุ่งออกมาจากพื้น แล้วตั้งตัวเหมือนคนตีลังกาขึ้นมา ก่อนจะโพสท่าทักทายพวกเขา

        “กราบขออภัยที่เจ้มาต้อนรับช้านะฮะคุณลูกค้าต้องการอะไรฮะ”

        ชายตรงหน้าแต่งกายเสื้อกล้ามรัดตัวสายเอี๊ยมที่ติดกับกางเกงผ้าสีน้ำตาล ทรงผมสั้นหยิกๆ เกรียนๆแต่ท่าทางของเขาออกไปจำพวกที่ชอบแสดงท่าทางเหมือนผู้หญิงทำให้โพรทาเลียที่จับจ้องเขาก็จำใบหน้านั้นได้ทันที ทำให้เธอมีใบหน้าซีดเผือดทันทีเมื่อชายหนุ่มเห็นโพรทาเลียแล้วรู้สึกแปลกใจที่เจออีกฝ่ายที่นี้

        “อ้าว?นี่เธอ...”

        โพรทาเลียรีบเข้ามาจับมือโฟกัสทันที“เรารีบออกจากที่นี้กันเถอะ!!”

        “เอ๋!?”

        โฟกัสสับสนว่าพี่สาวจะลากเธอออกจากร้านนี้ทำไมก่อนที่เจ้หนุ่มจะรีบตรงมาดักหน้าของทั้งสองไว้ทำเอาโพรทาเลียถึงกับหยุดชะงักทันทีเจ้หนุ่มถึงกับยิ้มปากกว้างให้โพรทาเลียอย่างเป็นกันเอง

        “จะหนีไปไหนกันล่ะจ๊ะโพรทาเลีย ไม่ คุย กับ เจ้ หน่อย หรือ จ๊ะ”

        โพรทาเลียค่อยเงยหน้ามองเจ้หนุ่มอย่างหวาดกลัวหน่อยๆก่อนจะทำการทักทายคนตรงหน้า

        “แฮะๆ...ไง เจ้เน็ตตี้...”

        “ตายๆไม่ได้เจอกันนาน นึกว่าจะไม่ทักกันแล้วนะ ตายล่ะ โฟกัสเมซ่ามาด้วยเหรอจ๊ะ?”

        “ไงคะเจ้...เอ่อ...ทั้งสองรู้จักกันด้วยเหรอคะ?” โฟกัสโบกมือทักทายเจ้หนุ่ม หางตาเธอก็มองพี่สาวที่ทำสีหน้าไม่ถูกเหมือนกำลังอึดอัดใจ

        “รู้จักสิเราสองคนนะเคยเจอกันนานแล้วน่านะ”

        “ไม่เห็นนานตรงไหนเลยนะเราเคยเหมือนเมื่อ 6 เดือนก่อนหลังจากที่พี่หนีออกมาจากเกาะได้ 1 เดือนนะ”

        “แบบนี้เองพี่เจอเจ้แกตอนที่เจ้ออกไปเที่ยวสินะ”

        “ถูกต้องล่ะจ้าแต่ว่านะเมื่อกี้จะหนีเดี๊ยนหรือ โพรทาเลีย”

        ใบหน้าของโพรทาเลียนั้นซีดไปทันทีที่อีกฝ่ายพูดแบบนั้นก็เธอไม่อยากเจออีกฝ่ายเท่าไรเพราะรู้สึกอึดอัดเวลาที่อีกฝ่ายชอบแต๊ะอั๋งร่างกายเธอ

        “ปะ...เปล่าซะหน่อยเจ้แค่...รู้สึกเหมือนลืมของนะ”

        “งั้นเหรอ?”เจ้หนุ่มเก๋ท่าอย่างสงสัย “เอาล่ะๆงั้นวันนี้มาทำอะไรเอ่ยจ๊ะ ทั้งสองคน”

        “มะ...ไม่...”

        “พอดีพี่สาวต้องการมาแลกของนะคะ”

        ‘โฟกัส!!!’โพรทาเลียหันไปมองน้องสาวที่พูดขึ้นมาเองซะงั้น

        “ว้าวๆแล้วจะแลกอะไรล่ะ ของมีค่า เงิน หรืออะไรดีล่ะ! ?”

        “ท...ทอง...”โพรทาเลียพูดตะกุกตะกักออกไป

        “อะไรนะ?”เจ้หนุ่มยื่นหูเข้าไปใกล้ๆ

        “ฉันจะแลกทองคำเป็นเงินและเหรียญทองเป็นเหรียญ”โพรทาเลียขมวดคิ้วจ้องมองอีกฝ่าย

        เจ้หนุ่มได้ยินเด็กสาวพูดแบบนั้นทำให้เขายิ้มมุมปากในทันทีทันใด ก่อนจะเปลี่ยนท่าทางบิดตัวไปด้านข้างแล้วโบกมือไปด้านหลังของเขา

        “งั้นพวกเธอก็มาถูกที่แล้วล่ะงั้นเชิญทางในเลยนะ” เขาพูดพร้อมกับเดินไปที่ประตูร้านล้วล็อคประตูพร้อมกับเปลี่ยนป้ายว่าปิดร้านอยู่

        โพรทาเลียมองอีกฝ่ายปิดประตูภายในใจก็กลัวหน่อยๆแต่ตัวเธอก็ไว้ใจเจ้าหนุ่มคนนี้ได้ เลยไม่ค่อยคิดอะไรเจ้หนุ่มนำทางเด็กทั้งสองไปหลังร้านกัน สองพี่น้องก็จูงมือกันตามหลังอีกฝ่ายจนมาถึงห้องห้องหนึ่งดูเหมือนห้องรับแขก พวกเขาเข้ามาข้างในแล้วนั่งลงที่โซฟากัน

        “ที่นี้ดูเงียบสงบไม่มีใครจะมารบกวนได้นะ”

        “ดีแล้วล่ะ...”

        โพรทาเลียเป็นพวกระวังตัวเยอะอยู่อีกฝ่ายก็พอรู้ว่าเธอเป็นแบบนี้เลยหาห้องเงียบๆ และดูเป็นส่วนตัวให้

        “เอาล่ะนะโพรทาเลีย แล้วของที่เธอว่าล่ะจ๊ะ”

        พออีกฝ่ายพูดจบโพรทาเลียจ้องมองอีกฝ่ายก่อนจะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าคาดเอวพร้อมกับหยิบสิ่งที่จะทำให้น้องสาวและเจ้หนุ่มถึงกับตาโตกันอย่างประหลาดใจโพรทาเลียหยิบทองคำแท่งก้อนใหญ่ออกมา 5 แท่งและเหรียญทองคำโบราณนับ 50 เหรียญ

        "อุ๊ยตาย!" เน็ตตี้มองอย่างตกใจที่เห็นสิ่งที่โพรทาเลียเอาออกมา

        โฟกัสยิ่งกว่าเธออ้าปากค้างทันที“นี่พี่ไปเอามาจากไหนล่ะเนี่ย?”

        “ก็ที่ที่หนึ่งนะ”โพรทาเลียไม่บอกว่าได้มาจากไหนก่อนจะหันไปหาเจ้หนุ่ม "เจ้จะรับซื้อของพวกนี้ไหม?"

        “แหมของดีแบบนี้ไม่รับไม่ได้นะ” เน็ตตี้ตรวจสอบทองอย่างสนใจ เธอวัดน้ำหนักทอง “โอ้ ก้อนละ 1 กิโลเลยนะเนี่ย!”

        เน็ตตี้หันไปมองเด็กสาวเธอทำสีหน้ายิ้มๆ ให้อีกฝ่าย เจ้หนุ่มก็ตรวจสอบค่าเงินของทองในระบบตอนนี้อัตราอยู่เท่าไหร่

        “เอาล่ะตอนนี้ทองคำแท่ง 1 กิโลก็ตกอยู่ที่ 3.6 ล้านดอลลาร์น่านะ”

        “3.6 ล้านดอลลาร์!!”โฟกัสตะโกนออกมาอย่างตกใจ

        แต่โพรทาเลียถึงกับปิดหูตอนที่น้องสาวตะโกนออกมาในความคิดเธอตอนนี้ยังสงสัยว่าค่าเงินที่บอกมามันเยอะขนาดไหนกัน

        “เอ่อ...จำนวนที่เจ้พูดมา...มันเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ?”

        “ใช่ยิ่งกว่าเธอถูกลอตเตอรี่อีกนะ”

        “ลอตเตอรี่?”โพรทาเลียขมวดคิ้วว่าสิ่งที่เจ้พูดอะไร

        โฟกัสเห็นพี่สาวสงสัยสิ่งที่ว่าคืออะไรเธอเลยเอ่ยอธิบายทันที“ลอตเตอรี่เป็นการพนันอย่างหนึ่งที่มนุษย์สร้างขึ้นค่ะพ่อแม่บอกอย่าไปเล่น เพราะมันจะหมดตัวได้นะคะ”

        “ขนาดนั้นเชียว”

        “ก็สำหรับบางคนนะคะเอาล่ะ...” โฟกัสหันไปหาพี่สาวแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆพร้อมกับพูดเบาๆ “ของพวกนี้พี่เอามาจากไหนกัน?”

        โพรทาเลียยิ้มแบบฝืนๆที่ตนเองโดนน้องสาวถามด้วยน้ำเสียงดูน่ากลัว “ก็...จากข้างในปราสาทของแซเทิร์นนะ...”

        โฟกัสได้ยินถึงกับหน้าซีดทันที“จาก...ปราสาทแซเทิร์น...”

        เน็ตตี้ได้ยินก็แปลกใจเลยที่เด็กสาวเอาของมาจากไหน “อุ๊ย! ร้ายไม่เบานะ โพรทาเลียแบบนี้เจ้จะไม่ตามล่าใช่ไหม?”

        “ไม่ต้องห่วงเจ้ของพวกนี้มีเยอะกว่านี้เป็นพันเท่า หายไปแค่ 100 ก้อนก็คงไม่รู้ตัวหรอกค่ะ”

        “ช่างกล้าจริงๆนะ เอาล่ะ ถ้า 3.6ล้าน คูณ 5 ก็ได้ประมาณ18 ล้านดอลลาร์นะ”

        “18 ล้านดอลลาร์!!”

        โฟกัสตะโกนอีกครั้งเมื่อได้ยินที่เจ้หนุ่มพูดโพรทาเลียถึงกับรีบปิดหูทันที “เสียงดังเกินไปแล้วนะ!! โฟกัส!”

        “ไม่ให้หนูเสียงดังได้ไงพี่เล่นเอาของมีค่าออกมาแลกแบบนี้ พี่สามารถซื้อรถซื้อบ้านได้เลยนะ!!”

        “รถ...บ้าน...เหอะๆดูเยอะจริงๆนั่นล่ะ”

        “ใช่ไหมล่ะ!”โฟกัสมองพี่สาวอย่างเซ็งๆที่พี่สาวไม่รู้ค่าของที่เอามาแลกเลยสินะ “หนูว่าพี่ต้องโดนพ่อกับแม่สอนเรื่องโลกนี้กับจิตสำนึกเพิ่มนะคะ”

        “เหอะๆ”

        โพรทาเลียถึงกับเกาแก้มอย่างอายๆที่ตัวเองไม่ได้ฉลาดอะไรเยอะนอกจากพวกการต่อสู้กับพวกปรุงยาเธอหันไปสนใจเจ้หนุ่มทันที

        “แล้วพวกเหรียญทองโบราณพวกนี้ล่ะ?”โพรทาเลียชี้ไปที่เหรียญทองที่กองๆอยู่ “ฉันอยากแลกเป็นเงินดรัคม่านะ”

        “โอเคจ้าขอเจอตรวจสอบเหรียญแป๊บนะ”

        เน็ตตี้ยกกองเหรียญวางลงที่ถาดพร้อมกับทองแท่งแล้วเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบๆโพรทาเลียมองเจ้ที่เดินออกไปพร้อมกับคิดบางอย่างไปด้วย

        ‘เหรียญพวกนั้นคงแลกได้ไม่เท่ากับทองแท่งพวกนั้นหรอกมั้ง...’

        ภายในห้องเหลือแค่โพรทาเลียและโฟกัสสองคนทั้งสองคนต่างพูดคุยกันหลายอย่างเกี่ยวกับโลกนี้ทำให้โพรทาเลียรู้ว่าเวลาผ่านไปนั้นอะไรหลายอย่างเพิ่มขึ้นมาเยอะจนเธออยากได้เวลาในการใช้ชีวิตจริงๆอยากไปเที่ยวกับพี่น้องหรือคนรัก พอพูดแบบนั้นเธอกับนึกถึงชายที่มาสารภาพรักกับเธอฟีนีอุส เธออยากลองไปเที่ยวกับชายคนนั้นสักครั้งจริงๆ ไปพร้อมกับลูกๆ ของเธอไม่รู้ว่าตอนนี้เด็กๆ กำลังทำอะไรอยู่และลูกชายของเธอตอนนี้ทำอะไรอยู่กันระหว่างที่ใช้ความคิดอยู่นั้นเจ้หนุ่มก็เดินเข้ามาไม่มีของแต่มีชายแปลกหน้าสี่คนเดินตามมาพร้อมกับบางอย่างที่ทำเอาเธอหน้าซีดชายสองคนถือธนบัตรหนาปึกมา อีกสองคนถึงถุงผ้ามาห้าถุงทำเอาโพรทาเลียกับโฟกัสหน้าซีดทันที

        “เจ้...ถุงพวกนั้น...”

        “หือ?”เน็ตตี้หันไปมองถุงก่อนจะชี้ไป “นี่นะเหรอ? ก็เหรียญเงินดรัคม่าไงล่ะ”

        “แล้วทำไมถุงมันใหญ่แบบนั้น!?”

        “ก็แลกได้5 หมื่นดรัคม่านะสิ!!”

        “5 หมื่นดรัคม่า!!”ทั้งสองต่างพูดพร้อมกัน

        โพรทาเลียถึงกับกุมขมับ“มันเยอะมากเลยนะนั้นพวกเหรียญทองคำมันแค่ 50 เหรียญเองนะ”

        “เจ้ายังอ่อนด้อยจริงๆค่าของเงินนั้นจะแปรผันไปเรื่อยๆ นะ แล้วอีกอย่างเหรียญทองที่เธอเอามานั้น!!”

        “เอ๋?มันมีอะไรผิดแปลกเหรอ?” โพรทาเลียคิดอย่างสงสัย

        “มันเป็นเหรียญทองโบราณ!จึงมีค่ามากๆ เมื่อมาแรกเป็นเหรียญดรัคม่ามันจึงมีราคามากไงล่ะ!”

        “จริงดิ...”

        โฟกัสมองอย่างสับสนว่าสิ่งที่เจ้เน็ตตี้พูดนั้นกำลังทำให้เธอสับสนมากขึ้นกับค่าของที่พี่สาวเอามา

        “ใช่ 1เหรียญทองโบราณนี้” เน็ตตี้หยิบเหรียญทองที่เธอเอามาติดตัวด้วยยกขึ้นมา “เท่ากับเงินดรัคม่า 1000 เหรียญไงล่ะ!”

        “1000 เหรียญ!?”

        โพรทาเลียจ้องมองอย่างสับสนที่ของที่เธอขโมยนั้นมีค่าขนาดนั้นเลยเหรอทำเอาเธอคงต้องเก็บเรื่องนี้เป็นความลับซะแล้วสิ

        “คงจะต้องเก็บเรื่องนี้เป็นความลับจากพ่อน่านะเนอะ โฟกัส...!!” โพรทาเลียถึงกับตาโตเมื่อเห็นน้องสาวกำลังครุ่นคิดอยู่คนเดียวอย่างคนสติหลุด

        “1000 เหรียญ!!คูณ 50 เท่ากับ 50,000 เหรียญ!!แบบนี้มันพี่สาวเรา! แบบนี้มันพี่สาวเรา!” โฟกัสพึมพำคนเดียว

        คนเป็นพี่สาวถึงกับส่ายหน้าที่น้องสาวนั้นเหมือนคนคิดเยอะเรื่องเล็กๆ น้อยๆ โพรทาเลียยกมือขึ้นมาตีที่หน้าผากน้องสาวเบาๆอีกฝ่ายที่โดยถึงกับตกใจทันที

        “อ๊ะ!!”โฟกัสหันไปมองแล้วจับหน้าปากทันที “พี่!!”

        “เลิกคิดเยอะได้แล้วน่าแค่ของมีค่าเล็กๆ น้อยๆ เองนะ”

        “น้อยตรงไหนพี่!หนูอธิบายให้ฟังแล้วว่าเงินหลักล้านนะ ถือว่าเยอะมากๆ เลยนะ”

        “แหะๆก็นะ”

        “พี่มีเงินเยอะกว่าเงินเก็บหนูอีกนะหนูรู้สึกอิจฉาเลยนะ”

        “เอาไปครึ่งหนึ่งไหมล่ะพี่ไม่รู้จะเอาไปทำอะไรนอกจากเลี้ยงลูกๆ กับพ่อแม่นะ”

        “ไม่เอาค่ะ!หนูอยากหาด้วยตัวเองค่ะพี่ก็หามาด้วยน้ำแรงของตนเองที่เจ้าเทพนั้นใช้งานพี่อย่างเต็มที่เลยนี่น่า”

        “ก็จริงน่านะ...”โพรทาเลียรู้สึกลำบากใจหน่อยๆที่น้องสาวพูดแบบนั้น แต่ก็จริงของน้องสาว “แต่ของที่เอาออกมาแค่ 30% ในกระเป๋าเองน่านะ”

        “เมื่อกี้ว่าไงนะ!!”โฟกัสถึงกับมีสีหน้าตกใจที่พี่สาวพูดทันที

        โพรทาเลียลุกขึ้นเก็บของที่แลกมาทั้งหมดลงกระเป๋าคาดเอวทันที"งั้นพวกเราขอตัวกลับก่อนละกันนะ เจ้เน็ตตี้"

        “อ้าวจะไปแล้วเหรอ?โพรทาเลีย”

        “อืมพวกเราต้องไปหาเฮอร์มีสอีกนะ”

        “โอ้ว!ถ้าเจอเฮอร์มีส บอกเขาด้วยนะว่าลูกสาวคนนี้คิดถึงนะ”

        “เอ๋?ลูกสาว?” โพรทาเลียมองเจ้เน็ตตี้ที่เป็นชายแต่เรียกตัวเองเป็นลูกสาว แต่น่าสงสัยที่พูดเมื่อกี้ "นี่เจ้...เป็นสายเลือดเฮอร์มีสเหรอ?"

        “ถูกต้องจ้า!”เน็ตตี้ยิ้มอย่างมีความสุข

        โพรทาเลียได้ยินแบบนั้นก็อึ้งหน่อยๆก่อนจะนึกบางอย่างขึ้นมาได้ทันที “งั้น...เจ้ก็รู้สินะว่าเฮอร์มีสอยู่ที่ไหนตอนนี้นะ?”

        “โอ๊ะก็...”เน็ตตี้คิด “น่าจะเป็นที่ทำงานของท่าน บริษัท โอพีเอสสโตร์ หรืออีกชื่อของพวกเขา โอลิมปิกพาร์เซล เซอร์วิส!”

        พอเจ้เน็ตตี้พูดแบบนั้นออกมาทำให้โพรทาเลียขอให้เจ้เขียนแผนที่จากจุดที่อยู่จนไปถึงบริษัทของเฮอร์มีสพอได้แผนที่มาทั้งสองคนออกมาจากร้านแล้วเดินตามทางแผนที่ที่เจ้เน็ตตี้เขียนให้พวกเธอเดินย้อนกลับไปที่ย่านการค้าอีกครั้งจนมาถึงจุดที่มีแสงอาทิตย์สอดส่องใบหน้าทำให้โพรทาเลียสะดุดตาไปเห็นตึกสีขาวอยู่อีกฝั่งถนน ตึกเล็กๆนั้นมีป้ายสีน้ำตาลที่มีตัวหนังสือสีขาวที่เขียนว่า โอพีเอส สโตร์ แต่พอมองดีๆป้ายมีการสลับตัวอักษรจนกลายเป็นเขียนว่า โอลิมปิกพาร์เซลเซอร์วิส นั้นทำให้โพรทาเลียรู้เลยว่าที่นี่คือที่ไหน

        “นี่สินะที่ที่เฮอร์มีสอยู่”โพรทาเลียจ้องมองสถานที่ตรงหน้า

        โฟกัสอ่านชื่อป้ายร้านตามที่เจ้เน็ตตี้บอกมา“ก็ใช่ตามที่เจ้บอกมากนะคะพี่...”

        “เฮ้อ...ต้องไปเจอกับชายคนนั้นกลัวความวุ่นวายของสายเลือดเราจริงๆ”

        “ที่เราเป็นอดีตสายเลือดของโครนอสนะเหรอ?”

        “อืมๆ” โพรทาเลียพยักหน้าทันที “แล้วก็...เรามาหาจิตวิญญาณอีก...สายเลือดของเฮอร์มีสแน่ๆเฮ้อ...”

        โพรทาเลียถอนหายใจอย่างลำบากใจที่พวกจิตวิญญาณบางอย่างอยู่ข้างนอกซะงั้น

        “เอาล่ะ!!ตอนนี้เราก็แปลงร่างแล้ว แล้วหนูควรทำไงต่อเหรอคะ?”

        “ปรับตัวพูดให้เหมือนพี่ลิซ่าและก็ทำตัวเป็นผู้ใหญ่”

        “ห๊า!” โฟกัสทำสีหน้าเซ็งๆ ขึ้นมาว่าตัวเองต้องทำด้วยเหรอ “ตายแน่ๆหนูไม่ได้เก่งเรื่องหลอกคนเลยนะ”

        “หัดซะ!”

        “เอออออออออออออออออ๋!!”โฟกัสถึงกับทำสีหน้าลำบากใจ ที่ต้องทำแบบนั้น “หนูจะตั้งใจค่ะ”

        “เอาล่ะ...เข้าไปกันเถอะ!”โพรทาเลียเดินพาข้ามฝั่งไปทันที

        “รับทราบค่ะ!”โฟกัสเดินตามไปทันที

        ทั้งสองคนนั้นเดินข้ามถนนกันไปโดยไม่ได้คาดหวังว่าจะเจอกับเรื่องอะไรแต่ขออย่างเดียวให้ผ่านพ้นเรื่องวุ่นๆ นี้ได้ จะได้กลับไปพักผ่อนที่ค่ายได้ซะที

จบตอนที่ 46โปรดติดตามตอนที่ 47 ต่อไป