เสียงระฆังปิดสนามดังขึ้น ก้องกังวานทั่วลานประลอง เสียงโห่ร้องจากศิษย์ในสำนักน้ำแข็ง–ไม้ดังสนั่น หลายคนะโชื่อเหอหลงอวี่ ทั้งประหลาดใจ ทั้งไม่อยากเชื่อว่าศิษย์จากต่างสำนักที่เพิ่งก้าวเข้าสู่การทดสอบ จะสามารถโค่น ซ่งเจี้ยนหง ศิษย์ชั้นสูงที่ขึ้นชื่อเื่ความแข็งแกร่งได้
ร่างของซ่งเจี้ยนหงถูกพยุงออกจากลานประลอง ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธแค้น เขาจ้องมองเหอหลงอวี่ด้วยสายตาแดงก่ำ
“เหอหลงอวี่...เ้ากล้าทำให้ข้าอับอาย ข้าจะไม่มีวันลืม!”
เหอหลงอวี่ยืนนิ่ง สีหน้าไม่แสดงความเย้ยหยันหรือเย่อหยิ่ง เขาเพียงกำหมัดแน่น รู้ดีว่าศึกครั้งนี้ไม่ใช่จุดจบ แต่เป็การเปิดฉากให้เขาต้องแบกรับทั้งชื่อเสียงและความอาฆาต
บนอัฒจันทร์ หลินเซียวอวี่มองเขา ดวงตาเต็มไปด้วยความซับซ้อน...เธอโล่งใจที่เขาปลอดภัย แต่ก็รู้ว่า ั้แ่วินาทีนี้ไป ชายหนุ่มที่เธอเคยมองอย่างระแวดระวัง จะถูกจับตาอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง
หลังจบการประลอง เหอหลงอวี่ถูกเรียกเข้าพบ ผู้าุโเหวินหาน ผู้เฝ้าดูการแข่งขันมาตลอด
“เด็กหนุ่ม เ้าสู้ได้ไม่เลวเลย แต่จงจำไว้ ชัยชนะมิใช่เพียงการเอาชนะคู่ต่อสู้ หากต้องรู้จักควบคุมผลลัพธ์ที่ตามมาด้วย”
เหอหลงอวี่ค้อมหัวคารวะ
“ข้าจะจดจำคำสอนของท่านไว้ ข้าสัญญาว่าจะไม่ทำให้ชื่อเสียงที่ข้าได้มาวันนี้กลายเป็ความว่างเปล่า”
ค่ำคืนนั้น บรรยากาศในสำนักสงบเงียบ ดวงจันทร์ส่องแสงเหนือสระน้ำแข็ง เหอหลงอวี่ยืนทอดสายตาลงไปในผิวน้ำที่สะท้อนเงา เขาทบทวนการต่อสู้ก่อนหน้า
“ข้ายังไม่มั่นคง...การผสานพลังไฟ–น้ำแข็งยังไม่สมบูรณ์ หากพบศัตรูที่ร้ายกาจยิ่งกว่า ข้าอาจพ่ายแพ้โดยไม่รู้ตัว”
เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง เขาหันไปเห็น หลินเซียวอวี่ เดินเข้ามา นางสวมชุดคลุมสีฟ้าอ่อน ผมดำยาวพลิ้วตามสายลมเย็น
“เ้าสู้ได้ดี...แม้แต่ข้าเองก็ไม่คิดว่าจะมีคนทำได้ถึงเพียงนี้” เธอเอ่ยเบา ๆ
เหอหลงอวี่ยิ้มบาง ๆ
“หากเ้าเห็นเช่นนั้น ข้าก็ถือว่าเป็เกียรติแล้ว”
สายตาของเธอสั่นไหว ก่อนกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“แต่เ้าก็ได้สร้างศัตรูไว้แล้ว...ซ่งเจี้ยนหงไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ง่าย ๆ ข้ากังวลว่าเ้าอาจเผชิญสิ่งเลวร้ายยิ่งกว่าศึกบนลานประลอง”
เหอหลงอวี่มองท้องฟ้าเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบ
“ไม่ว่าศัตรูจะกี่คน ข้าก็ไม่อาจถอย หาก้าความแข็งแกร่ง ข้าจำเป็ต้องเดินไปข้างหน้า—ไม่ว่าหนทางนั้นจะเต็มไปด้วยเพลิงหรือหิมะก็ตาม”
คำพูดหนักแน่นนั้นทำให้หัวใจของหลินเซียวอวี่เต้นแรง นางเม้มปากแน่น เลือกที่จะไม่ตอบ แต่ในใจกลับเกิดคลื่นอารมณ์ที่ไม่อาจบรรยาย
และในมุมมืดอีกฟากหนึ่งของสำนัก เสียงกระซิบแ่เบาดังขึ้น
“คืนนี้...เราจะไม่ปล่อยให้ต่างสำนักมาทำตัวโอหังที่นี่ได้”
เงาดำหลายร่างเคลื่อนไหวราวอสรพิษที่ซ่อนตัวใต้หิมะ กำลังรอคอยโอกาสโจมตี...
255
