การินหลับไปจนดวงอาทิตย์ใกล้ลับขอบฟ้าเมื่อชายหนุ่มตื่นขึ้นมาก็ทำการบิดี้เีสองสามที
คาร์ลเดินเข้ามาอ้าปากกำลังจะพูดทว่าร่างของการินกลับหายไปเสียก่อน
คาร์ลเกาศีรษะ
“เอ่อ...”
ชายวัยกลางคนถอนหายใจเขาจะมาแจ้งกับการินว่ารอยประทับในตัวลอเรลตื่นขึ้นแล้ว และตามกฎถ้านักรบในหน่วยเกิดรอยประทับตื่นขึ้นมาก็ต้องรายงานให้หัวหน้าหน่วยทราบแล้วค่อยให้หัวหน้าหน่วยไปบอกหัวหน้าหน่วยที่หนึ่งต่ออีกที
“ไว้บอกพรุ่งนี้แล้วกัน”
...
ภายในบ้านพักของอลิส
หญิงสาวถอดผ้าคลุมสีดำออกและกำลังจะถอดเสื้อเพื่อไปอาบน้ำทว่าเธอเพิ่งปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตไปได้สองเม็ด้าร่างของการินก็ได้ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า
ทั้งคู่จ้องตากัน
อลิสไม่รู้สึกใแล้วเวลาที่การินโผล่มาแบบนี้คงต้องเรียกว่าชินแล้ว
“มีอะไร”
อลิสถามพลางติดกระดุมกลับเพราะถ้าปล่อยไว้แบบนี้เธอคงไม่ได้อาบน้ำไปอีกสักพัก
การินเลิกคิ้ว
“ฉันจะมาถามว่าพลังที่เธอได้จากรอยประทับอันใหม่คืออะไร”
อลิสหงายฝ่ามือขึ้นกางออกเหนือฝ่ามือขาวเนียนนั้นปรากฏไอเย็นค่อย ๆ ควบแน่นจนกลายเป็น้ำแข็ง
“รอยประทับอันนั้นทำให้ฉันใช้พลังน้ำแข็งได้แล้วความสามารถก็เหมือนรอยประทับอันเดิมของฉันทุกอย่างเพียงแต่เป็ในรูปแบบของน้ำแข็งเท่านั้น”
การินจ้องก้อนน้ำแข็งเหนือฝ่ามืออลิสกล่าวอย่างแปลกใจ
“พลังจากรอยประทับเดิมของเธอคือเปลวเพลิงแต่แผ่นหนังรอยประทับที่มีความเข้ากันได้กับตัวเธอกลับเป็รอยประทับน้ำแข็งแปลกจริง ๆ”
“บางทีอาจเพราะตรงข้ามกันก็เลยเข้ากันได้มั้ง”
“เป็ไปได้เฮ้อ จะมีแผ่นหนังรอยประทับที่เข้ากับฉันได้อยู่ไหมนะ”
“ตอนนี้นายก็มีรอยประทับอยู่ถึงสองอันแล้วอีกทั้งรอยประทับสองอันนั้นก็แข็งแกร่งสุด ๆถ้านายได้รอยประทับมาอีกอันฉันคิดว่าต่อให้เป็ตอนนี้ที่นายเป็ผู้มีรอยประทับระดับอาณาจักรก็สู้สัตว์ร้ายระดับทวีปได้อย่างสบายเลย”
การินหัวเราะเมื่อได้ยินที่อลิสพูด
“แบบนั้นก็ดีสิ”
จากนั้นชายหนุ่มพลันกวาดตามองไปทั่วร่างของอลิส
“ก่อนหน้าที่ฉันจะมาเธอกำลังจะทำอะไรเหรอ?”
อลิสนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนตอบเสียงแ่
“ฉันจะอาบน้ำ”
การินยิ้มมุมปาก
“ไว้อีกสองสามชั่วโมงค่อยอาบแล้วกันนะ”
พูดจบชายหนุ่มก็อุ้มอลิสขึ้นแล้วโยนเธอไปที่เตียงนอน
...
นับั้แ่การินกลับมาประจำการที่เขตตะวันออกก็ผ่านไปสองสัปดาห์แล้ว
เขตตะวันออกยังคงสุขสงบเช่นเคยแทบไม่มีสัตว์ร้ายมาป้วนเปี้ยนใกล้กับกำแพงเหมือนเดิม
ชีวิตประจำวันของการินนั้นเรียบง่าย่เช้าตื่นมาฝากงานไว้ให้กับคาร์ลไม่ก็ลอเรลที่รอยประทับตื่นขึ้นจากนั้นก็จะไปตัวติดกับอลิสตลอดทั้งวันพอตะวันตกดินก็จะพากัน‘เล่นจ้ำจี้’ในห้องของอลิส
บางวันชายหนุ่มก็จะค้างที่ที่พักของอลิสแล้วค่อยกลับไปที่หน่วย่เช้า
วันนี้ก็เป็อีกวันที่การินใช้ชีวิตแบบเดิมคือตื่นขึ้นมาสั่งงานคาร์ลและเดินไปหาอลิสชายหนุ่มไม่ใช้การเคลื่อนย้ายผ่านนักรบจิติญญาเพราะเขาโดนอลิสบ่นเื่ที่ตัวการินี้เีอะไร ๆ ก็ให้นักรบจิติญญาทำหมด ไม่ว่าจะเป็ซักผ้า ทำอาหาร และอีกมากมาย
การินเดินมาถึงที่พักของอลิสโดยในมือถือปิ่นโตสีเงินมาด้วยวันนี้ชายหนุ่มลงมือทำอาหารด้วยตัวเอง แน่นอนว่าต้องชิมก่อนว่ารสชาติใช้ได้ไหมซึ่งหลังจากการินชิมดูแล้วเขาถึงกับยกนิ้วให้กับฝีมือการทำอาหารของตัวเอง
วันนี้การินมาแต่เช้าเพราะตั้งใจจะให้อลิสทานอาหารที่เขาทำ
หลังจากส่งเสียงเรียกไปหนึ่งครั้งไม่นานอลิสก็เปิดประออกมาในสภาพงัวเงียเสียงที่พูดก็ฟังดูหงุดหงิดผิดปกติ
“มีอะไร?”
การินขมวดคิ้วแต่ก็รีบเปลี่ยนเป็ยิ้มกว้างยื่นปิ่นโตไปทางอลิส
“ฉันทำอาหารมาให้แกงปลานี่ฉันทำเองเลยนะ ไม่ได้ให้นักรบจิติญญาทำ”
อลิสสีหน้ามีความสุขยื่นมือมาจะหยิบปิ่นโตจากมือการินทว่าจู่ ๆ หญิงสาวกลับชักมือกลับ ย่นจมูกแล้วเอามือปิดไว้
การินขมวดคิ้ว
“เป็อะไรไป?”
อลิสถอยห่างจากการินสามก้าว
“เหม็น”
การินพลันงุนงงชายหนุ่มวางปิ่นโตไว้ที่โต๊ะ แล้วเอาชั้นแรกของปิ่นโตซึ่งมีแกงปลาหน้าตาน่าทานใส่อยู่ยกขึ้นมาดม
“มันก็หอมน่ากินดีนี่นาทำไมเธอบอกว่ามันเหม็นล่ะ”
การินยื่นแกงปลาไปทางอลิสหวังให้หญิงสาวลองดมดูอีกทีผลกลับกลายเป็ว่าหญิงสาวทำหน้ายู่ก่อนจะวิ่งพรวดไปทางระเบียงแล้วอ้วกออกมา
การินรีบวางแกงปลาลงแล้ววิ่งตามไปลูบหลังอลิส
“เธอเป็อะไรรึเปล่า?หรือว่าไม่สบาย”
พูดจบการินพลันรู้สึกกังวลขึ้นผู้มีรอยประทับมีร่างกายแข็งแกร่งดังนั้นจึงป่วยยากมากและหากเกิดป่วยขึ้นมาก็แปลว่าต้องเป็โรคร้ายแรงแน่นอน
สมองการินแล่นเร็วจี๋ก่อนที่ชายหนุ่มจะนึกขึ้นได้ว่ายายของตนเคยบอกว่าตอนยังสาวเธอเป็หมอฝีมือดีแทบไม่มีโรคไหนที่รักษาไม่หาย
คิดได้ดังนี้ชายหนุ่มก็อุ้มอลิสขึ้นร่างของทั้งสองหายไปราวกับไม่เคยอยู่มาก่อน
...
หลังจากจบศึกกับการันการินได้อัญเชิญนักรบจิติญญาของตนไปไว้ในที่ต่าง ๆ มากมายหนึ่งในนั้นก็คือบ้านของท่านตากับท่านยาย
พอชายหนุ่มมาถึงบ้านของตายายในสภาพที่ยังอุ้มอลิสอยู่ชายหนุ่มวิ่งไปทางศาลาริมน้ำซึ่งมีชายชราคนหนึ่งนั่งตกปลาอยู่
“ท่านตาครับตอนนี้ท่านยายอยู่ไหน!”
การินเอ่ยขึ้นด้วยความร้อนรน
ชายชราสะดุ้งที่จู่ๆ ก็มีคนมาเรียกอยู่ด้านหลังจนเบ็ดตกปลาหล่นลงไปในแม่น้ำชายชราเตรียมสบถด่าทอคนที่มาเรียกเขาจนทำให้เสียเบ็ดตกปลา แต่เมื่อเห็นว่าเป็เป็การินอีกทั้งหลานชายคนที่สองคนนี้ยังมีสีหน้าจริงจังจึงไม่ซักไซ้อะไรรีบตอบคำถามของชายหนุ่มทันที
“ตอนนี้ยายอยู่ในครัว”
การินไม่มัวชักช้าอุ้มอลิสตรงไปที่ครัวแต่ยังไม่ทันเข้าบ้านก็เห็นหญิงชราเปิดประตูเดินออกมาพอดี
“ท่านยายครับอลิสป่วย!”
หญิงชราแปลกใจที่เห็นหลานชายมาพอได้ยินคำพูดของชายหนุ่มเธอจึงมองไปยังอลิสที่อยู่ในอ้อมอกของอีกฝ่าย
“ใจเย็นๆ ก่อนหลานสอง ช่วยเล่าอาการให้ยายฟังก่อน”
การินสูดหายใจเข้าลึกๆก่อนจะเริ่มเล่าเหตุการณ์ั้แ่เขายื่นปิ่นโตไปให้แล้วอลิสบอกว่าเหม็นแล้วมาจบตรงเหตุการณ์ที่อลิสอาเจียน
ท่านยายทำท่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เอ่ยถามคำถามที่ทำเอาทั้งการินทั้งอลิสสะอึกอึ้งไปทั้งคู่
“พวกหลานเคย‘ทำ’กันแล้วใช่ไหม”
การินใบหน้าแดงขึ้นก่อนจะพยักหน้าให้หญิงชรา
“ครั้งแรกเมื่อไหร่?”
แม้เสียงของหญิงชราจะดูสงบแต่คำถามที่เธอถามากลับทำให้พวกการินต้องใบหน้าแดงก่ำอย่างต่อเนื่อง
การินอึกอักอยู่ไม่นานก็ตอบด้วยเสียงแ่เบา
“ตอนที่หลานมาอลิสมาบ้านท่านตากับท่านยายวันแรกเมื่อประมาณหนึ่งเดือนก่อนครับ”
หญิงชราแววตาเป็กระกายหันไปสบตากับชายชราซึ่งมีแววตาเหมือนกัน
“ข้าจะมีเหลนแล้วโว้ย!”
ท่านตาะโขึ้นมาเสียงดัง
“เหลน?”
การินกับอลิสมาจ้องตาแล้วเอ่ยขึ้นพร้อมกันก่อนที่อลิสจะกล่าวออกมาอย่างตะกุกตะกักพลางเอามือลูบท้อง
“ระ...หรือว่า...หนูท้องเหรอคะ?”
หญิงชราหัวเราะ
“ใช่แล้ว”
ชายชราเองก็หัวเราะร่า
“หลานสองของตานี่น้ำยาดีจริงๆ ไม่นานก็มีเหลนให้พวกเราแล้ว”
ท่านยายมองไปที่ชายชรากล่าวพลางแสยะยิ้ม
“ต่างจากแกเลยใช่ไหมตาเฒ่า”
ท่านตาพลันชะงักเอ่ยประท้วง
“อย่างน้อยก็มียัยลูกสาวแหละน่า”
ทางด้านการินกับอลิสไม่ได้สนใจคนชราทั้งสองนานแล้ว
ชายหนุ่มค่อย ๆวางร่างอลิสลงอย่างนุ่มนวล
“นี่ฉันจะได้เป็พ่อคนแล้วเหรอเนี่ย”
ชายหนุ่มกล่าวอย่างเลื่อนลอย
อลิสจับมือชายหนุ่มแล้วเอาไปลูบที่ท้องของตนเอง
“แน่นอนสิ”
วันนั้นการินนั่งเฝ้าอลิสทั้งวันจน่ดึกอลิสหลับไปแล้วเขาจึงไปที่เขตตะวันตกไปหากาเวนที่ศูนย์บัญชาการนักรบหน่วยที่หนึ่ง แล้วบอกเื่อลิสท้อง
พอกาเวนได้ยินก็เหมือนถูกฟ้าผ่าชายวัยกลางคนพูดน้อยรีบพุ่งไปหาริน่าซึ่งอยู่ที่หน่วยห้าโดยเร็วชายหนุ่มจึงได้แต่ไปบอกการันซึ่งอยู่ที่หน่วยสิบด้วยตัวเอง
เมื่อการันได้ยินว่าอลิสท้องก็ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะส่งยิ้มให้การินแล้วบอกว่าเขาจะไปพบหน้าหลานหลังจากที่คลอดแล้ว
การินพยักหน้าคุยเล่นกับพี่ชายไม่นานกาเวนกับริน่าก็มาหาการินพาท่านพ่อกับท่านแม่ไปที่ตระกูลเพื่อพบท่านปู่ ท่านพ่อตาท่านแม่ยายก่อนแล้วค่อยพาทุกคนไปที่บ้านท่านตากับท่านยาย
ริน่า้าไปหาอลิสทันทีแต่ถูกท่านยายห้ามไว้เพราะหญิงสาวกำลังนอนอยู่ไม่อยากให้รบกวนทุกคนจึงได้แต่รอให้ถึงพรุ่งนี้เช้า
พอวันรุ่งขึ้นอลิสตื่นขึ้นมาก็ถูกรุมล้อมไปด้วยครอบครัวของการินและพ่อแม่ของเธอหลังจากถามอะไรจนพอใจแล้วต่างคนต่างแยกกันจับกลุ่มพูดคุยกัน
กาเวนเดินเล่นริมน้ำพร้อมอเดลริน่า เชอรอน และท่านยายเดินเข้าครัวพูดคุยกันเสียงดังท่านตากับท่านปู่คุยกันสนุกสนานที่ศาลาริมน้ำ
ภายในห้องจึงเหลือเพียงการินกับอลิส
ชายหนุ่มพลันหัวเราะเบาๆ ขณะที่ยังกุมมืออลิสอยู่
“พวกท่านดูตื่นเต้นราวกับว่าท้องเองเลยนะแต่คนที่ท้องจริง ๆ อย่างเธอกลับดูไม่ตื่นเต้นเลย”
“ใครว่าฉันไม่ตื่นเต้นล่ะฉันก็แค่ไม่ค่อยรู้สึกแปลกใจที่ตัวเองท้องสักเท่าไหร่ ก็นาย...ทุกวันเลยนี่นา”
ท้ายประโยคใบหน้าอลิสแดงขึ้นพร้อมหันหน้าไปทางอื่น
การินยิ้มกว้างชายหนุ่มเอ่ยพร้อมเอาหน้าไปแนบที่ท้องของอลิส
“เพราะงั้นฉันขอสัญญาต่อหน้าเด็กคนนี้เลยว่าฉันจะดูแลอลิสทุกวัน ทุกเดือน ทุกปี และตลอดไป”
มุมปากอลิสยิ้มขึ้นมองไปที่ชายหนุ่มซึ่งเอาใบหน้าแนบท้องเธอไว้หญิงสาวใช้มือข้างหนึ่งสางผมให้การินตามความเคยชินส่วนมืออีกข้างลูบไปที่ท้องของตัวเอง
“อือ”
อลิสตอบรับเสียงเบาเธอไม่เคยมีความสุขขนาดนี้มาก่อนในชีวิต
5K
