ทั้งคู่โอบกอดกันอยู่เงียบๆ ในห้องหนังสือเช่นนั้นอยู่นานอิ้นถังทอดตามองหว่านซีที่อิงแอบแนบชิดอยู่ในอ้อมแขนเขาอย่างสงบความรู้สึกรุนแรงที่คุกรุ่นอยู่ภายในค่อยๆ เลือนหายไปสิ่งที่เหลืออยู่คือความสงบสุขอย่างที่เขาไม่เคยได้ััมาก่อน
หว่านซีพิงแขนของอิ้นถัง ไม่ได้พยายามเกลี้ยกล่อมหรือพูดคุยอะไรต่อ เพียงอยู่อย่างเงียบๆก่อนจะหลับไปโดยไม่รู้ตัว เห็นเช่นนี้แล้วอิ้นถังจึงไม่ได้เรียกนางแต่กลับดึงเสื้อคลุมที่อยู่ใกล้มือมาคลุมร่างบอบบางนั้นไว้อย่างเบามือ
หลินชูจิ่วยืนอยู่นอกประตู เฝ้าดูความเคลื่อนไหวในห้องหนังสืออย่างระมัดระวัง เมื่อองค์ชายไม่เรียกหา เขาเองก็ไม่กล้าเข้าไป จึงได้แต่รออยู่เช่นนั้น
หว่านซีจมอยู่ในนิทรายาวนานด้วยความง่วงงุนแม้ว่าอิ้นถังจะอุ้มนางเข้าไปในห้องด้านในแล้ว นางก็เพียงขยับตัวเล็กน้อยแต่ไม่ยอมตื่นกว่าที่ทิงจู๋จะมาปลุกก็เป็เวลาเช้าวันรุ่งขึ้นแล้ว
หลังจากล้างหน้าและออกมาจากห้องด้านในนางก็เห็นอิ้นถังนั่งอยู่ที่โต๊ะจึงส่งยิ้มอ่อนโยนให้พร้อมกับคารวะและเมื่อเห็นอาหารเช้าบนโต๊ะนางก็ไม่ลังเล นั่งลงข้างเขาโดยตรง
ไม่ว่าอย่างไร นางก็ตัดสินใจจะทำตัวให้เป็สนมรักของเขาอยู่แล้วแล้วเหตุใดจึงจะไม่เอาใจเขาด้วยเล่า ยิ่งไปกว่านั้นนางอยู่ในห้องหนังสือทั้งคืนจะกินอาหารเช้าด้วยกันเพิ่มอีกอย่างก็ไม่ใช่เื่แปลก
ข่าวที่ว่าหว่านซีอยู่ในห้องหนังสือตลอดทั้งคืนกระจายไปทั่วตำหนักในอย่างรวดเร็วดังนั้นเมื่อนางไปคารวะพระชายาตอนเช้า ั้แ่ต่งเอ้อซื่อไปจนถึงสนมชายาคนอื่นๆ และบ่าวไพร่ในตำหนักในต่างมีสีหน้าที่สามารถเอ่ยได้คำเดียวว่าน่าดูชมปรากฏไปตามๆกัน
ครั้งนี้แม้จะไม่มีการป้องกันของอิ้นถัง แต่ก็ไม่มีใครกล้าโจมตีหว่านซีอีก เมื่อนางไปถึงเรือนหลักต่งเอ้อซื่อยังไม่ออกมา ในห้องโถงจึงมีเพียงสาวงามสองสามคนกำลังจับกลุ่มคุยกันครั้นเห็นหว่านซีเข้ามาก็พากันเงียบเสียงลง ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นขุ่นเคืองปะปนกัน
หว่านซีไม่สนใจสายตาที่จ้องมองมาอย่างขุ่นเคืองรอบตัวนางตรงกันข้าม คนเหล่านี้ควรเป็ฝ่ายกลัวนางมากกว่า ขณะที่กำลังจมอยู่ในความคิด อิ่นหมัวมัวก็ออกมาเชิญให้พวกนางทั้งหมดโดยมีหว่านซีอยู่ด้านหน้าให้เข้าไปในห้อง
ต่งเอ้อซื่อยังคงนั่งอยู่บนที่นั่งหลัก ดวงตาเหลือบมองสตรีตรงหน้าทีละคนก่อนที่จะไปหยุดอยู่ตรงหว่านซีที่ยืนอยู่ด้านหน้าสุดแม้สตรีในตำหนักในจะงดงามโดดเด่น แต่ว่ารูปโฉมของหว่านซีก็ยังเป็โฉมสะคราญที่น่าตื่นตาตื่นใจที่สุดเมื่อมีนางอยู่ คนอื่นๆ ก็เป็เหมือนใบไม้เขียวขับให้นางโดดเด่นงดงามเพียงเท่านั้น
ต่งเอ้อซื่อมองนางอีกครั้งเมื่อเปรียบกับความอ่อนเยาว์เมื่อครั้งเข้ามาในตำหนักในครั้งแรกของหว่านซีตอนนี้นางกลับเปี่ยมเสน่ห์น่าหลงใหลความงามพิสุทธิ์นั้นเมื่อได้ผสมผสานกับกลิ่นอายความเย้ายวนอย่างสตรีเต็มตัวยิ่งทำให้ผู้คนไม่อาจต้านทานความลุ่มหลงต่อนางได้
“ถวายบังคมพระชายา ขอทรงพระเจริญเพคะ"
“ลุกขึ้นเถิด!” ต่งเอ้อซื่อมองไปทางอื่น แม้จะเกลียดชังอีกฝ่ายมากเพียงใด แต่นางก็ยังต้องรักษาเบื้องหน้าที่สง่างามและมีคุณธรรมเอาไว้
นางไม่เข้าใจจริงๆว่าหวันเหยียนหว่านซีมีอะไรดีทันทีที่สตรีนางนี้ก้าวเท้าเข้ามายังตำหนักในก็สามารถทำให้องค์ชายละทิ้งภรรยาและอนุทั้งหลายเพื่อไปขลุกอยู่กับนางถึงครึ่งเดือนเดิมนางตั้งใจว่าจะใช้คนที่เพิ่งเข้ามาใหม่ชักจูงใจองค์ชายกลับมาอีกครั้งแต่กลับพบว่าองค์ชายยังคงปฏิบัติต่อนางเป็พิเศษอยู่เช่นเดิม
เพราะอะไรกัน!
สิ่งเดียวที่ทำให้นางรู้สึกสบายใจขึ้นคือสตรีทั้งหมดในตำหนักในนี้เกลียดหวันเหยียนหว่านซี ตราบใดที่คนเหล่านี้ร่วมมือกัน ถึงแม้ว่านางจะไม่ลงมือเองวันเวลาของหว่านซีก็ผ่านไปอย่างยากลำบากแล้ว
"ข้าคิดว่าน้องสาวทุกคนรู้อยู่แล้วว่าวันนี้เรามาอยู่ที่นี่ร่วมกันด้วยเหตุใด" เมื่อองค์ชายไม่อยู่ ต่งเอ้อซื่อก็ไม่จำเป็เสแสร้งอ่อนโยนนางแสดงท่าทีแข็งกร้าวตรงไปตรงมา "อิ่นหมัวมัวให้จ้าวเจียซื่อเข้ามา!”
“เพคะ"
เมื่อได้ยินคำว่าจ้าวเจียซื่อหว่านซีผงะไปชั่วครู่ จากนั้นจึงเหลือบมองร่างที่ใกล้เข้ามาด้วยดวงตาหรี่แคบลงหากไม่รวมชีวิตที่ผ่านมา นางกับจ้าวเจียซื่อก็ถือว่าไม่ได้เจอกันนานมากแล้ว นางสงสัยมาโดยตลอดว่าจะได้เจออีกฝ่ายภายใต้สถานการณ์ใด แต่ไม่เคยคิดเลยว่าการพบกันนั้นจะกะทันหันเช่นนี้
หว่านซีกัดฟัน มองจ้าวเจียซื่อที่ทำความเคารพต้งเอ้อซื่ออย่างสง่างาม นางพยายามกดข่มความขุ่นเคืองที่ท่วมท้นอยู่ในหัวใจมือบอบบางกำเข้าหากันแน่นจนเล็บแทบจะจิกเข้าไปในเนื้อเพื่อควบคุมตัวเองไว้ไม่ให้เอื้อมออกไปบีบคออีกฝ่ายจนตายไปเสียก่อนปล่อยให้ความเ็ปบนย้ำเตือนว่านางไม่อาจปล่อยให้ความเกลียดชังกลืนกินสติของตนเองได้
"พี่สาวหวันเหยียน เชิญดื่มชาเ้าค่ะ” จ้าวเจียซื่อถือถ้วยชาด้วยท่าทางเคารพ
หว่านซีหลุดออกจากห้วงความคิดของตนเองดวงตาจ้องมองไปที่จ้าวเจียซื่อซึ่งกำลังยื่นถ้วยชามาตรงหน้าก่อนจะรับถ้วยชานั้นเอาไว้ และไม่พลาดที่จะเห็นความไม่เต็มใจระคนอิจฉาริษยาในดวงตาของอีกฝ่าย
แท้จริงแล้วจ้าวเจียซื่อก็ยังเป็จ้าวเจียซื่อแม้จะผ่านไปกี่ชาติภพ นางก็ยังคงเป็จ้าวเจียซื่อที่ทะเยอทะยานและไร้ยางอาย สตรีเช่นนี้ไม่เคยรู้สึกว่าตนเองเป็ฝ่ายผิด มีเพียงคนอื่นเท่านั้นที่ขวางทางตน หว่านซีน่าจะรู้เื่นี้มานานแล้ว
"สิ่งใดควรพูด พระชายาก็พูดแทนข้าไปหมดแล้ว ดังนั้นข้าจะไม่พูดให้มากความอีก" หว่านซีขยับมุมปาก พยายามทำให้สีหน้าแข็งกระด้างของตนเองแลดูอ่อนโยนลง
“ขอบคุณพี่สาวหวันเหยียน”
หว่านซีพยักหน้าเบาๆ ก่อนมองดูจ้าวเจียซื่อทำความเคารพคนอื่นๆ ด้วยสายตาเ็า อาจเป็เพราะนางเผลอขโมยความโดดเด่นของจ้าวเจียซื่อเมื่อวานนี้ ดังนั้นสตรีเหล่านี้จึงไม่ปฏิเสธการเข้าร่วมกลุ่มนางสนมของจ้าวเจียซื่อ เมื่อมองไปที่ร่องรอยของความเห็นอกเห็นใจในดวงตาของพวกนางและใบหน้าที่แข็งทื่อเล็กน้อยของจ้าวเจียซื่อหว่านซีพลันหลุบตาลง ปกปิดรอยเย้ยหยันที่ผุดบนริมฝีปากของตนเองเอาไว้มิดเม้น
ก็ดี หากจ้าวเจียซื่อถูกผลักไสเร็วเกินไป นางก็คงสนุกน้อยลง แม้ว่าการต่อสู้ในตำหนักในจะมีทั้งผู้แพ้และผู้ชนะทว่าชีวิตที่แล้วนางกลับไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะได้ต่อสู้ท้ายที่สุดก็ถูกกลุ่มคนเหล่านี้สังหารอย่างเหี้ยมโหดแล้วนางจะเต็มใจยอมรับชะตากรรมเช่นนั้นได้อย่างไรกัน
ความแค้นที่ไม่อาจชำระได้ในชาติที่แล้วทันทีที่นางลืมตาขึ้นมาใหม่ในชาตินี้ทุกอย่างพลันเปลี่ยนเป็ความกล้าหาญและแรงผลักดันมหาศาลไหลเวียนไปทั่วทั้งร่างกายของนางเพื่อเผชิญหน้ากับศัตรูแล้ว ไม่ว่าสตรีเ่าั้จะรวมตัวกันอย่างไรนางก็จะทุ่มเททุกอย่างเพื่อทำให้คนเ่าั้ตกต่ำราวกับธุลีดินให้จงได้
เมื่อออกมาจากเรือนหลัก จ้าวเจียซื่อมองดูหว่านซีที่เดินจากไปไกล ในใจอัดแน่นไปด้วยความริษยาและไม่ยินยอม
ก่อนเข้าตำหนักในจ้าวเจียซื่อพยายามไถ่ถามข่าวคราวเกี่ยวกับวังหลังขององค์ชายอิ้นถังมาไม่น้อยเมื่อทราบว่าหญิงงามใหม่ที่เข้าวังมักจะได้รับการโปรดปรานในวันแรกๆนางจึงตั้งใจที่จะใช้โอกาสนี้เพื่อเพิ่มพูนสถานะของตัวเองในใจขององค์ชายแต่ใครเลยจะรู้ว่าเพียงวันแรกนางก็ถูกแย่งชิงความโปรดปรานไปเสียแล้ว
แม้ในใจจะไม่ยินยอมมากเพียงใด แต่หลังจากได้เห็นหว่านซี จ้าวเจียซื่อก็เข้าใจว่าเหตุใดองค์ชายเก้าถึงยินดีตามใจนางเพียงนั้น
ความงามที่เย้ายวนใจของสตรีผู้นี้ช่างน่าดึงดูดจริงๆ แต่สิ่งที่ทำให้ผู้คนพิศวงขึ้นไปอีกคือรัศมีอันเจิดจรัสที่เปล่งประกายออกมาจนยากจะละสายตานางคือส่วนผสมของเสน่ห์แห่งความเยาว์วัยและสตรีเพศเต็มตัวที่งดงามเฉิดฉันทุกส่วนสัด ทุกการขมวดคิ้วและรอยยิ้มของนางทำให้ผู้คนไม่สามารถละสายตาได้ และแม้แต่เพียงขยับนิ้วก้อยก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ผู้เฝ้ามองหัวใจเต้นเร็วขึ้น
ไม่แปลกใจเลยว่าเหตุใดหวันเหยียนซื่อผู้นั้นจึงได้รับความโปรดปรานนับั้แ่เข้ามาในตำหนักทว่าบัดนี้ดูเหมือนว่านางจะประเมินตนเองสูงไปเสียแล้ว
หว่านซีไม่รู้ว่าจ้าวเจียซื่อกำลังวางแผนอะไรอยู่ นางเดินช้าๆจากเรือนหลักกลับไปที่เรือนของตนเองอารมณ์ที่ปั่นป่วนอยู่ในตอนแรกค่อยๆ สงบลง
เมื่อเกาหมัวมัวนำชามาให้ นางเห็นาแที่มือของหว่านซีจึงอุทานขึ้นก่อนจะให้สาวใช้นำน้ำและยามา ล้างและพันผ้าพันแผลอย่างระมัดระวัง
“หมัวมัว ไม่ต้องกังวล นี่แค่าเ็เล็กน้อยเท่านั้น” หว่านซีมองลงไปที่รอยนิ้วมือบนฝ่ามือของนางด้วยสีหน้าเรียบเฉย
"าแเล็กๆก็เป็าแเช่นกัน หากท่านไม่ใส่ใจก็อาจทิ้งรอยแผลเป็ไว้ได้นะเ้าคะ" เกาหมัวมัวใส่ยาให้หว่านซีอย่างระมัดระวังในใจเกิดความสงสัยขึ้นมาว่าเกิดอะไรขึ้นที่เรือนหลักกันแน่นางตัดสินใจที่จะไปถามเื่นี้จากทิงจู๋ในภายหลัง
1K
