จินเป่าเอ๋อเพียงแค่เงยหน้าขึ้นมองแวบหนึ่งก่อนก้มลงอย่างรวดเร็ว เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ความเกลียดชังและความ้าแก้แค้นในดวงตาของนางถูกผู้ที่เพิ่งมาถึงมองเห็น
“นั่นคือโหลวหยุนเซียนจุนในตำนานใช่ไหม หล่อมากเลย! หล่อกว่าพ่อของข้าอีก! แถมเขายังบินได้ เก่งจริงๆ!”
เด็กๆ หลายคนมองไปที่ร่างที่เ็าอยู่บนแท่นด้วยสายตาชื่นชม ใจแทบอยากพุ่งไปกราบขอเป็ศิษย์
แต่ในดวงตาของจินเป่าเอ๋อกลับเต็มไปด้วยความเ็า
เมื่อคิดถึงความอัปยศและความเ็ปที่เคยผ่านมา นางจะไม่เกลียดได้อย่างไร!
“ศิษย์น้อง มาทำอะไรที่นี่ หรือว่า…เ้าคิดได้แล้ว! ข้าก็บอกแล้วไง พร์ของเ้านั้นหากไม่รับศิษย์ไว้ถ่ายทอด มันคงน่าเสียดายมาก!”
จงจู่ซานมองโหลวหยุนเซียนจุนด้วยความยินดี และรีบหลีกทางให้ แสดงให้เห็นถึงสถานะอันยิ่งใหญ่ของเซียนจุนผู้นี้!
โหลวหยุนเซียนจุนพยักหน้าเบาๆ ใบหน้าหล่อเหลาของเขาไร้ซึ่งอารมณ์ เสื้อคลุมสีขาวของเขาทำให้ดูสูงส่งและสง่างาม พลังอันแข็งแกร่งของเขาในขั้นออกจากร่างทำให้เขาอยู่ในระดับสูงสุดแน่นอน
“อืม... มารับศิษย์”
เพียงคำพูดเบาๆ กลับทำให้ทุกคนตื่นเต้นสุดขีด บางคนที่เพิ่งเสร็จสิ้นพิธีการรับศิษย์ไปแล้วถึงกับเสียใจที่ตัวเองลงมือเร็วเกินไป!
ในตอนนั้น ดวงตาที่เ็าของเขากวาดมองไปทั่วฝูงชน จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่ซูเซียนจือครู่หนึ่ง ซึ่งทำให้ซูเซียนจือแทบจะะโด้วยความตื่นเต้น ใบหน้าแสดงออกถึงความภาคภูมิใจ
แต่แล้วสายตาของเขาก็ละจากไปอย่างรวดเร็ว และมาหยุดที่ร่างเล็กๆ อีกคนหนึ่งที่ไม่ไกลจากซูเซียนจือ…
ในชั่วพริบตา ทุกคนต่างมองไปที่จุดนั้น เห็นเพียงเด็กหญิงในชุดสีน้ำเงินยืนอยู่ นางก้มหน้าจนไม่มีใครเห็นสีหน้าของนาง ผมยาวทั้งหมดถูกมัดไว้ด้านหลังอย่างเรียบร้อย สง่างามและเฉียบขาด!
ทุกคนจำได้ทันทีว่าเด็กหญิงคนนี้คือใคร ผู้ที่ได้คะแนนอันดับหนึ่งในการทดสอบเข้าสำนัก
จินเป่าเอ๋อ ผู้มีรากิญญาน้ำแข็งบริสุทธิ์ เป็อัจฉริยะที่แท้จริง
อันดับหนึ่งคู่ควรกับเซียนจุนอันดับหนึ่ง ดูเหมือนจะเป็เื่ที่เหมาะสมดี!
ในขณะนั้น ทุกคนมีความคิดแบบเดียวกัน แม้แต่เโหลวหยุนซียนจุนก็คิดเช่นนั้น จงจู่ยิ่งเสียดายและภูมิใจมาก
“ฮ่าๆ! เ้าตาถึงจริงๆ เด็กคนนี้มีรากิญญาน้ำแข็งบริสุทธิ์เหมือนกับรากิญญาสายฟ้าของเ้า ทั้งสองมีพลังโจมตีรุนแรงพอๆ กัน เหมาะที่จะเป็ศิษย์ของเ้า”
จินเป่าเอ๋อคิดถึงภาพในอดีตที่นางเคยกราบอาจารย์ ยิ่งพยายามทำตัวให้กลมกลืนกับผู้คน นางก็ยิ่งรู้สึกถึงสายตาที่มองมาที่นาง และยังมีสายตาที่คุ้นเคยและน่ารังเกียจปะปนอยู่ด้วย ทำให้นางเกร็งตัวขึ้นโดยอัตโนมัติ
จนกระทั่งร่างของนางลอยขึ้นไปในอากาศ นางรีบเงยหน้าขึ้นด้วยความระมัดระวัง คิดจะต่อต้านแต่ถูกพลังบางอย่างกดไว้จนไม่สามารถขยับตัวได้ ความรู้สึกไร้พลังยิ่งทวีความชัดเจน ทำให้นางเกลียดความอ่อนแอของตัวเองในขณะนี้อย่างยิ่ง
ไม่นานนัก ร่างของนางก็ตกลงพื้นเบาๆ ต่อหน้านางปรากฏร่างสูงใหญ่ที่เ็า กลิ่นหอมเย็นๆ ของดอกกล้วยไม้ที่คุ้นเคยลอยมาแตะจมูก แต่นางกลับรู้สึกเหมือนมีก้อนแข็งค้างอยู่ในคอ ทุกอย่างเหมือนกับชาติก่อน...
อาจเป็เพราะเซียนจุนรู้สึกถึงความกังวลของเด็กหญิงวัยสิบขวบ เสียงของเขาจึงมีความอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย
"เ้าอย่าได้กลัว ั้แ่วันนี้เป็ต้นไป ข้าจะเป็อาจารย์ของเ้าเอง!"
‘เ้าศิษย์อกตัญญู! ั้แ่วันนี้เป็ต้นไป ข้าขอตัดขาดความสัมพันธ์อาจารย์กับศิษย์!’
ช่างเป็เื่ที่น่าขัน คนคนเดียวกัน แต่คำพูดที่เขาพูดออกมาในอีกไม่กี่ปีหลังจากนี้จะแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
ใครจะไปคิดว่าอีกไม่นาน เซียนจุนผู้นี้จะเปลี่ยนไปอย่างเ็า ไม่มีความอ่อนโยนเหมือนตอนนี้เลยสักนิด
เพราะความสัมพันธ์ระหว่างศิษย์กับอาจารย์ของพวกเขา ความพยายามทั้งหมดของนางจึงกลายเป็เพียงประโยคเดียวในปากของคนอื่นว่า
‘ไม่แปลกใจเลยที่เป็ศิษย์ของเซียนจุนโหลวหยุน!’
แต่ความจริงแล้ว คะแนนของนางนั้นได้มาด้วยความพยายามของตัวเอง สมบัติของนาง นางก็ซื้อด้วยเงินของตัวเอง ระดับพลังของนางก็เป็สิ่งที่นางฝ่าฟันมาด้วยตัวเอง… ยกเว้นเพียงอาวุธหลักเท่านั้น เซียนจุนโหลวหยุนไม่ได้ให้อะไรนางเลย
คนเช่นนี้ ไม่เหมาะสมที่จะเป็อาจารย์ของนาง!
เมื่อคิดเช่นนี้ ความโกรธและความขุ่นเคืองในใจของนางพลุ่งพล่านจนแทบจะล้นออกมา นางอยากจะสู้กับคนหน้าไม่อายคนนี้จนตายไปด้วยกัน! แต่สุดท้ายเหตุผลก็ยังชนะเหนือความปรารถนา นางจึงเงยหน้ามองชายผู้แข็งแกร่งที่ยืนอยู่ตรงหน้า และพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ขอบคุณสำหรับความกรุณาของเซียนจุน แต่ข้ามีอาจารย์ที่เลือกไว้แล้ว ดังนั้นข้าคงต้องขออภัย!”
เสียงใสๆ ของเด็กสาวดังไปทั่วแท่นสูง ทำให้เหล่าศิษย์ใหม่ด้านล่างได้ยินกันถ้วนหน้า บรรยากาศพลันเงียบสงัด
ทุกคนจ้องไปที่แท่นอย่างตกตะลึง
พวกเขา...พวกเขาฟังผิดไปหรือเปล่า!! มีคนกล้าปฏิเสธที่จะเป็ศิษย์ของเซียนจุนโหลวหยุนอย่างนั้นหรือ
แม้แต่จงจู่ก็ยังตกตะลึง มองร่างเล็กที่อยู่เบื้องล่างด้วยความไม่เชื่อ และพูดออกมาด้วยความประหลาดใจ
“หนูน้อย เ้ารู้หรือไม่ว่าคนที่อยู่ตรงหน้าเ้าเป็ใคร เขาคือเซียนจุนโหลวหยุน ผู้มีพร์ที่ดีที่สุดของสำนักเรา! ผู้มีพลังขั้นออกจากร่าง!!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น จินเป่าเอ๋อก็เงยหน้าขึ้น ใบหน้าที่สวยงามเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น แต่ในใจนางกลับรู้สึกดูแคลน
ต่อให้มีพลังมากเพียงใดก็ตาม นางจะไม่ยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย!
“ข้าเข้าใจดี แต่ข้าก็รู้เช่นกันว่า เส้นทางการฝึกฝนเซียนนั้นเป็การฝ่าฝืนกฎฟ้า เต็มไปด้วยความยากลำบาก ทุกคนมีเส้นทางของตนเอง และเส้นทางของข้าไม่ได้อยู่กับเซียนจุน” เมื่อคำพูดนี้ออกมา ทุกคนต่างตกตะลึง!
แม้แต่จงจู่ก็ถึงกับพูดไม่ออก ประหลาดใจที่เด็กคนนี้อายุเพียงสิบปี แต่กลับมีความคิดลึกซึ้งขนาดนี้ ในอนาคตต้องเป็คนที่ยิ่งใหญ่แน่นอน น่าเสียดายที่นางดูเหมือนไม่มีวาสนากับโหลวหยุน
ท่ามกลางความประหลาดใจของทุกคน เซียนจุนโหลวหยุนเพียงแค่ขมวดคิ้วเล็กน้อย และมองเด็กหญิงที่อยู่เบื้องล่างพร้อมกล่าวว่า
“เช่นนั้น…ก็ตามใจ!”
สีหน้าของเขาไม่ได้แสดงอารมณ์อะไรเป็พิเศษ จงจู่จึงต้องออกมารับสถานการณ์
“ฮ่าๆ เ้านี่ช่างมีความคิดเป็ของตัวเองดี เช่นนั้น เ้าจะเลือกเป็ศิษย์ของท่านผู้าุโท่านไหน”
ทันทีที่พูดจบ ผู้าุโสายพลังน้ำแข็งและดินทั้งหมดบนแท่นก็อดไม่ได้ที่จะหันมามอง เพราะเด็กที่มีพร์น้ำแข็งบริสุทธิ์เช่นนี้สามารถเลือกได้เพียงพวกเขาเท่านั้น! การได้ศิษย์ที่มีพร์สูงและยังเคยปฏิเสธเซียนจุนโหลวหยุนคงเป็เื่ที่น่าตื่นเต้นมาก
อย่างไรก็ตาม จินเป่าเอ๋อกลับลุกขึ้นยืนอย่างสงบ ปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่บนเข่าออก และเดินไปทางด้านขวาของแท่น...
สายตาของทุกคนต่างจับจ้องไปที่การเคลื่อนไหวของนาง จนกระทั่งเธอยืนอยู่ข้างผู้าุโติ้ง ผู้มีพลังธาตุน้ำแข็ง
ทุกคนต่างคิดว่านั่นเป็ไปตามคาด
ผู้าุโติ้งรู้สึกภาคภูมิใจและใในเวลาเดียวกัน กำลังจะทำท่าทางเป็อาจารย์ที่เคร่งขรึม แต่ทันใดนั้นก็เห็นจินเป่าเอ๋อคุกเข่าลงต่อหน้าผู้าุโฮัวที่ยืนอยู่ข้างๆเขาแทน
“ตึง!”
“ศิษย์จินเป่าเอ๋อ ขอคารวะท่านอาจารย์ฮัว!”
“อุ๊บ!!”
จงจู่ที่เพิ่งดื่มชาสมุนไพรเข้าปากถึงกับพ่นออกมา เพราะไม่คาดคิดว่านางจะเลือกเป็ศิษย์ของนักปรุงยา
แม้ท่านผู้าุโฮัวจะมีฝีมือด้านการปรุงยาที่ไม่เลว แต่...เขามีพร์ด้านธาตุไฟและทอง เป็ผู้ฝึกตนที่เน้นพลังป้องกัน ซึ่งขัดแย้งกับธาตุน้ำแข็งของจินเป่าเอ๋อโดยสิ้นเชิง! หากตามเขาไปเรียนก็อาจได้เรียนแค่เื่ยันต์และยาเม็ดเท่านั้น...
นี่มัน...เสียพร์ไปเปล่าๆไม่ใช่หรือ
ต่างจากผู้าุโติ้งที่หน้าถมึงทึง ผู้าุโฮัวกลับมีท่าทีตื่นตะลึงอย่างยิ่ง เคราเล็กๆ ใต้คางของเขาสั่นะเื ริมฝีปากอ้ากว้างด้วยความใ ร่างผอมบางของเขาเทียบกับเซียนจุนโหลวหยุนที่สง่างามไม่ได้เลย!
ภาพนี้ทำให้ทุกคนตกตะลึงไปตามๆกัน ไม่มีใครคาดคิดว่านางจะปฏิเสธเซียนจุนผู้แข็งแกร่ง แต่กลับเลือกนักปรุงยาที่เป็เพียงผู้ช่วย...
แต่สิ่งที่พวกเขาไม่รู้ก็คือ จินเป่าเอ๋อผ่านประสบการณ์มากมายในชาติก่อน นางมีวิชาการฝึกตนที่เหมาะสมอยู่แล้ว ด้วยความพยายามและพร์ของนาง ระดับพลังการฝึกฝนไม่ใช่เื่ที่น่ากังวล สิ่งที่นางตระหนักได้อย่างลึกซึ้งจากการถูกไล่ล่ามาโดยตลอดคือ บางครั้งพลังที่แข็งแกร่งเพียงอย่างเดียวก็ไม่เพียงพอ การมียันต์ ยา และค่ายกลสำคัญกว่ามากในบางสถานการณ์!
เมื่อคิดได้เช่นนั้น นางจึงเงยหน้าขึ้นพูดซ้ำคำเดิมอีกครั้ง นั่นทำให้ผู้าุโฮัวถึงกับตื่นเต้นจนควบคุมตัวเองไม่อยู่!
1K
