"รอนานมั้ยคะคุณพี่"
เสียงของสุภาพสตรีวัยเดียวกับแม่ของเขาดังขึ้นทำให้คมกริชที่กำลังดูเมนูอาหารอยู่ต้องเงยหน้าขึ้นมามอง
ชายหนุ่มพบว่าสุภาพสตรีท่านนี้ไม่ได้มาคนเดียวซะหน่อย หล่อนมากับผู้หญิงหน้าตาสวยคนหนึ่งซึ่งคาดว่าจะเป็ลูกสาวของหล่อรและจู่ๆ คำพูดก่อนกลับของน้องสาวก็ดังขึ้นมาในหัวของคมกริชพอดี
"พี่เคนไม่รอดแน่" คมกริชรู้สึกตะหงิดใจขึ้นมาแล้วสิ
"ไม่นานหรอกค่ะ นั่งก่อนสิค่ะ" ไลลาเชื้อเชิญทั้งสองแม่ลูกพร้อมกับแนะนำลูกชายให้ทั้งสองคนรู้จัก
"เอ่อ...ตาคีย์จ้ะ นี่คุณหญิงสุรีย์เป็ลูกค้าร้านประจำร้านของแม่"
"อ่อ สวัสดีครับ" คทาธรยกมือไหว้คุณหญิงสุรีย์."
"ส่วนนี่หนูแนนนี่ ลูกสาวของคุณหญิงสุรีย์เพิ่งเรียนจบกลับมาจากเมืองนอกเหมือนกันจ้ะ" ไลลาบอกลูกชาย
"สวัสดีค่ะคุณคีย์" แนนนี่เอ่ยทักทายชายหนุ่ม
"ครับ"
คทาธรตอบรับเธออย่างเลี่ยงไม่ได้ สุดท้ายบรรยากาศในการทานข้าวครั้งนี้ก็เต็มไปด้วยความอึดอัดสำหรับชายหนุ่ม
เขากระจ่างแล้วกับคำพูดของน้องสาว นี่แม่กำลังหาเมียให้เขาอีกแล้วสิน่า...
หลังจากทานข้าวเสร็จคมกริชจึงรีบชิ่งขอตัวออกมาก่อนทันที โดยอ้างกับแม่ว่าเขาจะต้องไปทำธุระต่อ ดูเหมือนแม่จะพยายามดึงรั้งเขาไว้แต่ก็นั่นแหละคมกริชใช้ความสามารถเฉพาะตัวชิ่งหนีออกมาได้เหมือนทุกครั้งไป
ในระหว่างที่ชายหนุ่มกำลังติดไฟแดงสายตาคมก็เหลือบไปเห็นผู้หญิงท่าทางคุ้นๆ คนหนึ่งกำลังเดินข้ามถนนผ่านหน้าเขาไป
"นั่นมันยัยเด็กทอมคนนั้นนี่"
คมกริชมองเกวลินที่เดินผ่านหน้าเขาไป สามปีมาแล้วที่ชายหนุ่มถูกเด็กผู้หญิงตัวเล็กผมสั้นผิวขาวจัดและปากดีฝากทรงจำเอาไว้ด้วยรอยหมัดบนใบหน้าของเขา ลักษณะท่าทางเฉพาะตัวของยัยเด็กนั่นคมกริชจำได้ดีเลยล่ะเพราะหล่อนไม่มีอะไรเปลี่ยนเลยจริงๆ
ชายหนุ่มกระตุกยิ้มโดยไม่รู้ตัว เขาค่อยๆ ขับรถตามแม่สาวน้อยที่เดินอยู่ริมทางเดินไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเห็นว่าเธอเดินเข้าไปในห้างสรรพสินค้าที่ลุงของตัวเองเป็เ้าของ
"หึ! ทำงานอยู่ที่นี่สินะ"
คมกริชสันนษิฐานขึ้นเพราะเขาสังเกตเห็นแม่สาวน้อยยังสวมผ้ากันเปื้อนที่เป็สัญลักษณ์ของร้านอยู่เพียงแต่ชายหนุ่มเห็นไม่ชัดว่ามันเป็ร้านอะไรแค่นั้นเอง
"เอาล่ะ ฉันส่งเธอแค่นี้ละกัน"
คมกริชเอ่ยขึ้นอย่างขำๆ กับการกระทำที่ไร้สาระของตัวเองแล้วขับรถออกไปยังจุดหมายปลายทางต่อไปทันที
.
.
.
@ร้าน P Coffee Cafe'
เกวลินเดินเข้ามาในร้านอย่างเหนื่อยหอบเพราะวันนี้เธอต้องขอเวลานอกปัทมาออกไปทำธุระ
"พี่บอกแล้วไงว่าไม่ต้องรีบน่ะ" ปัทมาบอกกับเธอ
"ไม่ได้หรอกค่ะ เกวขอออกไปนอกเวลางานบ่อยอะ"
เกวลินเกรงใจปัทมามาก อีกอย่างเธอก็กลัวว่าพี่น้ำผึ้งพนักงานในร้านอีกคนจะคิดว่าหญิงสาวได้อภิสิทธิ์มากกว่าด้วย
"มาค่ะเดี๋ยวเกวไปรับลูกค้าโต๊ะนั้นเอง" เกวลินดึงเมนูจากมือปัทมาแล้วเดินไปยังโต๊ะที่ลูกค้าคนหนึ่งนั่งอยู่ทันที
'ผู้หญิงคนนี้ท่าทางคุ้นๆ นะ'
เกวลินคิดในใจ ลูกค้าผู้หญิงผมยาวสีบลอนด์ที่นั่งหันหลังนั้นเหมือนคนๆ หนึ่งที่เกวลินเกลียดมาก แต่หล่อนก็หายไปหลายปีแล้ว...เธอคงไม่ซวยขนาดนั้นหรอกมั้ง
"เมนูค่ะ" เกวลินวางเมนูให้หล่อน
"ฉันว่าแล้วว่าเสียงของเธอคุ้นๆ "
ผู้หญิงคนนั้นเอ่ยขึ้นพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมามองเกวลินด้วยแววตาเย้ยหยัน น้ำเพชรอดีตแม่เลี้ยงที่สูบเงินพ่อของเธอจนหมดตัวนั่นเอง
"ไม่คิดเลยว่าคุณหนูอย่างเธอจะชีวิตตกอับถึงขั้นต้องลดตัวเองมาเป็เด็กเสิร์ฟกระจอกๆ แล้ว" น้ำเพชรยิ้มเยาะ
"ลูกค้าจะรับอะไรดีคะ? " เกวลินสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อระงับอารมณ์ไม่ให้ตัวเองต้องเสียงาน
"ว้าว...ทำหน้าที่เด็กเสิร์ฟได้ดีนี่" น้ำเพชรเปิดเมนูดูซ้ำไปซ้ำมาอย่างนึกสนุก
"งั้น...ฉันเอาอเมริกันโน่หวานไม่ใส่น้ำตาล แล้วก็นี่" น้ำเพชรชี้เมนูขนมกินเล่นให้เกวลินดู
"รอสักครู่ค่ะ"
เกวลินรับเมนูที่อดีตแม่เลี้ยงสั่งด้วยใบหน้าเรียบเฉยแล้วส่งรายการอาหารให้แก่ปัทมา
"มีอะไรกันรึเปล่ายัยเกว? " ปัทมาถามขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าของเกวลิน
"ไม่มีอะไรหรอกค่ะพี่ปัท...ก็แค่คนเคยรู้จักน่ะ"
เกวลินบอกกับปัทมาแล้วรับถาดเสิร์ฟมาถือในเวลาต่อมา แต่จู่ๆ ปัทมาก็ดึงกลับ
"มีอะไรหรอคะ? " เกวลินแปลกใจ
"พี่ไปเสิร์ฟเองดีกว่า" ปัทมาบอกเธอแล้วเดินออกมา
"หน้าที่ของเกวนะคะ อีกอย่างเกวไม่เป็อะไรจริงๆ ค่ะ" เกวลินบอกอย่างเกรงใจแล้วแย่งอาหารเดินไปเสิร์ฟเอง
"ได้แล้วค่ะ" เกวลินวางกาแฟและขนมให้อดีตแม่เลี้ยง
"ทำงานที่นี่ได้เดือนละเท่าไรล่ะ? แล้วทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้? " น้ำเพชรถามเธอพร้อมกับจิบกาแฟอย่างสบายอารมณ์
"เจอหน้ากันครั้งแรกในรอบหลายปี นึกว่าจะถามถึงอดีตสามีที่สูบเืสูบเนื้อจนหมดตัวไปซะอีก"
เกวลินเอ่ยขึ้นอย่างอดใจไว้ไม่อยู่และนั่นมันก็ทำให้น้ำเพชรชะงักไป แน่นอนว่าลูกค้าโต๊ะที่นั่งอยู่ข้างๆ ต้องได้ยินสิ่งที่หล่อนและเกวลินคุยกันแน่
"ฉันไม่ได้สั่งแบบนี้นี่" น้ำเพชรเปลี่ยนเื่กลบเกลื่อนพร้อมกับวางแก้วกาแฟลง
"ทำไมไม่ใส่น้ำตาล? " น้ำเพชรถามเสียงตึง
"สั่งอเมริกาโน่หวานไม่ใส่น้ำตาลนี่คะ? " เกวลินย้อนหล่อน
"นี่! ฉันเป็ลูกค้านะ" จู่ๆ น้ำเพชรก็ตบโต๊ะเสียงดัง
"มีอะไรกันรึเปล่าคะ" ปัทมารีบเข้ามาดูเหตุการณ์ทันที
"เด็กเสิร์ฟของคุณน่ะกล้าดียังไงมาเถียงฉันทั้งที่ตัวเองจำเมนูที่ฉันสั่งผิดเอง! " น้ำเพชรหันมาโวยวายใส่ปัทมาต่อ
"เมื่อกี้เธอสั่งอเมริกาโน่หวานไม่ใส่น้ำตาลจริงๆ นะึะพี่ปัท"
เกวลินบอกกับเ้านายของเธอ นี่หล่อนกำลังหาเื่เธออยู่สินะ เกวลินกำมือแน่น!
"นี่เธอ! " น้ำเพชรแสดงความไม่พอใจเกวลิน
"ฉันต้องขอโทษแทนเด็กในร้านด้วยนะคะ" ปัทมาบอกกับหล่อนพร้อมกับหยิบแก้วกาแฟขึ้นมา
"เดี๋ยวฉันจะไปชงมาให้ใหม่พร้อมกับขนมสูตรใหมาจากทางร้านให้คุณทานฟรีเพื่อเป็การขอโทษนะคะ" ปัทมาบอกหล่อน
"ก็ได้ค่ะ" น้ำเพชรนั่งเชิดหน้าตัวตรง
"แต่ต้องให้เด็กของคุณขอโทษฉัน...ถ้าทำไม่ได้ก็ไล่ออกจากร้านไปซะ" น้ำเพชรบอกความ้าของหล่อน
"จะให้ฉันไล่เด็กของตัวเองกับเื่แค่นี้คงจะไม่ได้หรอกค่ะ" ปัทมาบอกหล่อน
"งั้นก็ให้เด็กของคุณขอโทษฉันซะสิ" น้ำเพชรยังคงเชิดหน้าต่อไป
"เกว เมื่อกี้ลูกค้าสั่งเครื่องดื่มอะไร? " ปัทมาถามเกวลินอีกครั้ง
"อเมริกาโน่หวานไม่ใส่น้ำตาลค่ะ" เกวลินบอกเธอ
"ฉันก็ได้ยินแบบนั้นเหมือนกันค่ะ"
ผู้หญิงโต๊ะข้างๆ เดินมาบอกกับปัทมาเพราะนึกสงสารเกวลินและพอจะดูออกอยู่ว่าน้ำเพชรกำลังหาเื่เด็กเสิร์ฟอยู่
"งั้นสงสัยลูกค้าจะสั่งผิดนะคะ แต่ไม่เป็ไรค่ะไหนๆ เื่ก็เกิดขึ้นแล้วเดี๋ยวฉันจะไปชงมาให้ใหม่โดยไม่คิดเงินก็แล้วกันนะคะ" ปัทมาสรุปให้
"ไม่ต้องอะ ฉันไม่กินแล้ว! "
น้ำเพชรเสียหน้า หล่อนล้วงเงินจากกระเป๋าวางลงบนโต๊ะแล้วรีบเดินออกจากร้านไปทันที
ปัทมาถอนใจอย่างโล่งอกที่เื่จบลงที่เื่จบลง หญิงสาวจึงหันมาขอบคุณลูกค้าโต๊ะข้างๆ ที่ช่วยลูกจ้างของตนไว้ ไม่เช่นนั้นเื่คงยังไม่จบแน่
183
