ธีรดนย์หันไปเผชิญหน้าจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่แสดงออกถึงการคุกคามเขาอย่างที่สุดแม้จะแน่ใจว่าหม่อมสุดาวดีมีส่วนเกี่ยวพันกับการตายของพ่อเพราะเธอมีรอยยิ้มเมื่อรู้ว่าวรรณรดาได้ทรัพย์สมบัติมากมายแค่ไหนแต่สรุปสุดท้ายของพินัยกรรมพิลึกพิลั่นกลับทำให้หม่อมสุดาวดีเต้นแร้งเต้นกาได้ขนาดนี้นั่นคือสิ่งที่เธอไม่ได้คาดคิดไว้ใช่หรือไม่
รอยยิ้มกระจายวาบที่ดวงตาคู่คมเพราะหากการทำตามสิ่งที่พ่อ้าจะทำให้เขารู้ความจริงพร้อมกับได้รับความสนุกไปด้วยก็น่าสนไม่ใช่เหรอ และแววตาเอาจริงกับคำพูดที่จริงจังยิ่งกว่าของหม่อมสุดาวดีก็ทำให้เขาตัดสินใจ
“แต่ผมยอม”
“คุณชาย! ไม่ได้นะคะ ฉันไม่ยอม! ยังไงก็ไม่ยอมฉันไม่มีทางให้เื่นี้เกิดขึ้น คุณวีระเดช คุณพูดอะไรบ้างสิ”
รอยยิ้มของธีรดนย์ผุดขึ้นที่มุมปากสะใจอย่างไม่น่าเชื่อเมื่อหม่อมสุดาวดีเรียกเขาเสียงหลง ก่อนจะหันไปหาทนายวีระเดชเมื่อเขาไม่เห็นเธออยู่ในสายตาเพราะในสายตาของเขาเวลานี้มีแต่ว่าที่เ้าสาวที่นั่งหน้าตื่นอย่างไม่เชื่อหูตัวเองโดยเฉพาะริมฝีปากกระจับน้อยๆ นั้นอ้าค้างเปล่งคำพูดที่ทำให้เขายิ่งสะใจ
“คุณชาย... ไม่นะคะฉันไม่...”
วรรณรดาส่ายหน้าดิกเมื่อตั้งสติได้เธอจะไม่ยอมแต่งงานโดยไม่มีความรักเด็ดขาดโดยเฉพาะกับคนที่แสดงออกชัดเจนว่าเกลียดเธอ เธอยิ่งไม่ยอมแต่คุณชายธีรดนย์ไม่ได้ฟังที่เธอพูด เขามองหน้าเธอเหมือนเป็สิ่งของสำหรับเดิมพันก่อนจะหันไปมองตอบหม่อมสุดาวดีดั่งคนถือไพ่เหนือกว่า วรรณรดาจึงหันหาตัวช่วยซึ่งคงมีแต่หม่อมสุดาวดีเท่านั้น เพราะหม่อมทำให้เธอติดเข้ามาอยู่ในวังวนนี้
“คุณคะรดาไม่แต่งงานกับคุณชายนะคะ รดาจะกลับบ้าน คุณคะ”
วรรณรดากระชับฝ่ามือที่ต้นแขนของหม่อมสุดาวดี้าให้อีกฝ่ายรับปากว่าสิ่งนั้นจะไม่เกิดขึ้นกับเธอแน่แต่หม่อมกลับไม่ฟังเธอเลย ดวงตาวาวโรจน์ของหม่อมจับจ้องแต่เพียงคุณชายผู้สูงศักดิ์ทั้งพูดคัดค้านให้เขาไม่ยอมรับสิ่งที่ระบุไว้ในพินัยกรรม
“คุณชายจะทำแบบนี้ไม่ได้นะคะถ้าคุณชายไม่ยอมรับและฉันก็ไม่รับ พินัยกรรมนั่นเราน่าจะตกลงกันได้คุณชายไม่จำเป็ต้องทำตาม นะคะ ตกลงกันก่อน”
สุดาวดีพยายามที่จะปรับน้ำเสียงกราดเกรี้ยวให้อ่อนลงเมื่อท่าทีของคุณชายธีรดนย์นั้นคือกำลังฟังสิ่งที่เธอพูดอยู่แต่เมื่อเขาหันไปหาทนายสูงวัยสุดาวดีก็แทบจะกรีดร้องเพราะนั่นคือสิ่งตรงกันข้ามที่เธอ้า
“คุณลุงครับช่วยเตรียมเอกสารจดทะเบียนสมรสให้ผมด้วยผมจะแต่งงานกับ... วรรณรดา เดี๋ยวนี้”
พูดชื่อว่าที่เ้าสาวขณะหันมองหน้าเธอโดยไม่สนใจสักนิดว่าหม่อมสุดาวดีจะกราดเกรี้ยวสักแค่ไหนแต่เมื่อเธอไม่หยุดอาละวาดแล้วยังก้าวเข้ามาประชิดตัว เธอก็ควรจะได้รับคำปรามเพราะสถานะของเธอในวังวรเวชเดชากรตอนนี้ คืออะไรล่ะ ผู้อาศัยหรือว่าที่คุณอาเ้าของวังคนใหม่
“ฉันไม่ยอมนะคะคุณชายคุณชายจะมาตัดสินใจเองไม่ได้ คุณชายต้องฟังฉัน ต้องถามความสมัครใจของฉันก่อน”
ธีรดนย์แค่นยิ้มปรายตามองผู้อาศัย “ผมฟังผิดหรือเปล่าครับ ทำไมผมต้องถามความสมัครใจของหม่อมก่อนในเมื่อชื่อที่ระบุในพินัยกรรม ไม่ใช่ชื่อของหม่อมนะครับ”
“ฉัน...ก็ฉันเป็อาของยัยรดา ฉันก็ต้องมีส่วนในการตัดสินใจสิ”
“เหรอครับแต่วรรณรดาบรรลุนิติภาวะแล้วนี่ครับ เธอคงไม่ต้องถามความสมัครใจจากใคร”
วรรณรดาเสียวสันหลังวาบเพราะคำพูดช่างสวนทางกับหน้าตาของเขานักรอยยิ้มเยาะกับสายตาเชือดเฉือนที่มองมาดั่งจะถามว่าเขาพูดถูกใช่รึไม่และคำตอบที่สะท้อนจากรอยยิ้มมุมปากของเขาก็คือ ‘ใช่’ เธอคงหวังสิ่งนี้อยู่แล้ว
“แต่ยังไงฉันก็เป็อาและที่ท่านชายเขียนพินัยกรรมยกทรัพย์สินให้ยัยรดา ก็เพราะยัยรดาเป็หลานสาวของฉัน”
“อย่างนั้นมีเหตุผลอะไรที่หม่อมต้องขัดขวางครับในเมื่อพินัยกรรมก็ระบุชัดเจนอยู่แล้ว ถ้าไม่แต่งทุกอย่างก็จะมอบให้การกุศล”
“แต่...”
“ไม่มีแต่ครับมีแต่แต่ง แต่ถ้าไม่แต่ง ผมก็ไม่เดือดร้อน คนที่เดือดร้อนควรจะเป็หม่อมและ...หลานสาว ด้วยความหวังดี ถ้าหม่อมยังอยากอยู่ที่วังนี้ต่อกรุณาทำตามที่พินัยกรรมระบุ”
ประโยคสุดท้ายเปล่งออกไปพร้อมตวัดสายตาไปยังอีกคนที่ยังคงยืนอึ้งก่อนจะได้ยินเสียงร้องวี้ดว้ายเพราะหม่อมสุดาวดีเป็ลมล้มพับไปซะแล้วและนั่นก็ทำให้เขายิ้มอีกจนได้เมื่อคนเร่าร้อนอย่างหม่อมที่ได้รับการปรนเปรอจากพ่อทุกคืนวันกลับทำตัวบอบบางเสียจนได้ยินเขาพูดแค่นี้ก็เป็ลมล้มไป‘มารยา’ ชัดๆอย่างนั้นแล้วหลานสาวที่นั่งหน้าซีดประคองผู้เป็อา ดูแต่หน้าก็คงจะเชื่อไม่ได้
“ดูแลอาเธอด้วยคงอด... อ้อ... คงไม่มีอะไรตกถึงท้องมาหลายวันแล้ว เพลียแย่เลย หา ‘น้ำ’ ให้กินด้วยละกันพวกน้ำหนืด เหนียว ข้น ดีต่อสุขภาพ”
หม่อมราชวงศ์ธีรดนย์เดินออกไปไกลแล้วแต่วรรณรดากลับยังรู้สึกเจ็บอาจเพราะไรฟันที่ขบริมฝีปากตัวเองอยู่เพราะคำพูดจากชายสูงศักดิ์พร้อมสายตาดูแคลนของเขาสื่อความหมายถึงเื่แบบนั้นหรืออาจเป็จากรอยเล็บของสุดาวดีที่จิกเข้าไปในเนื้อต้นแขนของเธอก็ได้แต่ที่เจ็บสุดคงเป็หัวใจ
‘น้าบุญตา ช่วยฉันเถอะนะ ฉันไม่เหลือใครแล้วถ้ายัยรดาไม่มาหาฉัน พินัยกรรมก็เปิดไม่ได้ ที่ฉันทำทุกอย่างนี่ก็เพื่อยัยรดานะไม่อย่างนั้นฉันจะขอให้ท่านยกมรดกให้ยัยรดาทำไม นะน้า ช่วยฉันเถอะ’
เธอยังจำสีหน้าของพ่อได้ดียามที่เธอเปิดลำโพงโทรศัพท์เพื่อฟังสิ่งที่หม่อมสุดาวดีพูดกับพ่อไปพร้อมๆ กันไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่ที่การสื่อสารของประเทศไทยก้าวหน้าไปมากแม้แต่เธอที่อาศัยอยู่หมู่บ้านในป่าลึกของเชียงใหม่แต่เสียงของหม่อมสุดาวดีก็ยังคมชัด ดั่งว่าหม่อมมานั่งพูดอยู่ตรงหน้า
ในเวลานั้นเธอซึ่งไม่เคยเห็นหน้าหม่อมสุดาวดีมาก่อนไม่เคยแม้แต่จะได้ยินพ่อพูดถึงก้นึกแปลกใจที่คนบ้านป่าอย่างพ่อจะมีญาติเป็ถึงหม่อมของท่านชาย
ทว่าสีหน้าของพ่อที่มีแววหนักใจว้าวุ่นใจ และก็ดีใจ หลากหลายอารมณ์ที่แสดงออกยิ่งทำให้เธอสับสนพ่อเหมือน้าเวลาสำหรับการตัดสินใจ แต่พอหม่อมเร่งเร้าเอาคำตอบพ่อก็ยอมให้เธอมาตามที่หม่อมสุดาวดีร้องขอ ทั้งๆที่ไม่รู้เลยว่าการเปิดพินัยกรรมของท่านชายจะเกี่ยวพันกับเธอยังไงจะเป็ไปตามที่หม่อมยกมาอ้างหรือเปล่า
แต่ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าเกี่ยวมากที่สุดแต่ที่ไม่รู้ก็คือ เหตุผลอะไรที่ทำให้ท่านชายพงศกรยกทรัพย์สมบัติมูลค่ามหาศาลนั้นให้กับเธอทั้งที่เธอไม่ใช่เืเนื้อเชื้อไขของท่านเลยทำไมท่านไม่ยกให้หม่อมซึ่งเป็ภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย หรือคุณชายธีรดนย์ซึ่งเป็ลูกชาย และจะยังเงื่อนไขพิสดารนั่นอีกท่านชายพงศกรมีเหตุผลอะไรต้องทำแบบนี้ ท่านจะรู้ไหมว่าท่านทำไม่ถูก ท่านทำให้เธอที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไรด้วยเลย้าเป็จำเลยทางสายตาของผู้ชายคนนั้น
‘ชายสูงศักดิ์’ที่เธอไม่มีวันเอื้อมถึง
สายตาและคำพูดที่แสดงออกอย่างชัดเจนบ่งบอกว่าคุณชายธีรดนย์รังเกียจหม่อมสุดาวดีและเธออย่างแน่นอนที่สุดแล้วเหตุผลใดล่ะที่เขายอมรับเงื่อนไขตามพินัยกรรมง่ายๆเขา้าวังนี้อย่างนั้นเหรอ สายตาเขาไม่ได้บอกอย่างนั้นสิ่งที่เขาแสดงออกคือการแก้แค้นต่างหาก เขาจะแก้แค้นใครหม่อมสุดาวดีหรือว่าเธอ
1K
![[จบ] ทะลุมิติพลิกชะตากับครอบครัวคลั่งรักยุค 70](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1711958603_2161131.webp)
