“นั่งคิดอะไรอยู่วะ” ชยพลถามธณายุด้วยความสงสัย เพราะั้แ่เพื่อนของเขากลับมาจากบ้านแม่ ก็เอาแต่นั่งขมวดคิ้วเหมือนคนที่กำลังคิดอะไรอยู่ตลอดเวลา
“ก็เื่เดิมๆ”
“อย่าบอกนะว่าแม่มึงอยากจะให้มึงหาเมีย”
“อืม!” ธณายุตอบอย่างไม่ใส่ใจมากนัก
“มึงก็เลือกผู้หญิงสักคนที่มึงนอนด้วยไปทำเมียซิวะ แล้วก็บอกให้พวกผู้หญิงพวกนั้นมีลูกให้มึงสักคนก็ได้ไม่เห็นจะยากเลย”
“มึงก็รู้ว่าผู้หญิงพวกนั้นเป็ยังไง แค่นอนด้วยก็มากเกินพอแล้ว”
“แล้วจะไปหาผู้หญิงที่มึง้าได้ที่ไหน มึงกล้าให้ผู้หญิงดีๆ มาเสี่ยงกับมึงงั้นเหรอ ดูอย่างพี่วัตดิขึ้นรับตำแหน่งได้ไม่นานก็ถูกวางยาเกือบปางตาย แล้วถ้ามึงขึ้นมารับตำแหน่งต่อจากพี่วัตหลังจากเขาเป็อะไรขึ้นมา มึงไม่คิดเหรอว่าตัวมึงเองก็อาจจะเป็เป้าให้คนพวกนั้นเล่นงานมึงเช่นเดียวกัน และยิ่งถ้ามึงมีลูกมีเมีย พวกมันไม่เอาคนพวกนี้มาเป็จุดอ่อนหรือไง”
“........” คำพูดที่ธยพลได้พูดออกมานั้น เขาปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขาก็เห็นด้วย เพราะตำแหน่งผู้คุมบังเหียนสูงสุดของ ศิริกิจวัชรากรุ๊ป ใครๆ ก็อยากได้ ไม่ใช่แค่อำนาจสูงสุดเท่านั้น แต่มันยังหมายถึงเม็ดเงินมหาศาลที่ผู้คุมอำนาจจะได้รับ ทำให้การขึ้นตำแหน่งผู้บริหารสูงสุดจึงเป็ที่สนใจของเหล่าบรรดา พี่น้องนอกสมรสของเขา และยังไม่นับรวมญาติพี่น้องของผู้เป็พ่อด้วย
“แต่ถ้ามึงอยากให้แม่มึงสบายใจ ก่อนที่มึงจะขึ้นรับตำแหน่ง กูว่ามึงก็ลองหาๆ ผู้หญิงสักคนมาท้องให้มึงก็ได้ หากว่ามึงไม่อยากจะทำเอง เดี๋ยวนี้วิทยาการทางการแพทย์ก็พัฒนาไปมากแล้วนะ แค่เอาน้ำเชื้อมึงไปฉีดเข้ากับไข่ของผู้หญิงเธอก็สามารถที่จะท้องได้แล้ว พอคลอดเสร็จให้เงินสักก้อนกูก็ว่าแฟร์ดีนะ ไม่ต้องผูกพัน แถมมึงยังได้ทายาทเอาไว้สืบสกุลด้วย”
“แล้วกูจะหาผู้หญิงจากที่ไหนที่จะยอมมาท้องให้”
“มึงก็ลองๆ มองหาดูแล้วกันกูก็ไม่รู้จะแนะนำใครให้ เพราะแค่เอ่ยชื่อมึงพวกเธอก็ไม่อยากจะเข้าใกล้แล้ว คนอะไรไม่รู้เืเย็นชะมัด แถมหน้าก็บอกบุญไม่รับตลอดเวลา ใครจะไปอยู่กับมึงได้วะ”
ธณายุจ้องมองชยพลด้วยใบหน้าเรียบเฉย ก่อนที่จะหันไปจ้องมองหน้าจอกล้องวงจรปิด เพื่อดูการเคลื่อนไหวของคนในบ่อนคาสิโนดังเช่นทุกวัน
“วันนี้เป็ยังไงบ้าง” เขาหันไปถามกองพลลูกน้องคนสนิทที่อยู่ข้างๆ อย่างไม่ใส่ใจมากนัก
“วันนี้ปกติดีครับ มีนักท่องเที่ยวเข้ามาเล่นหลายคน แล้วก็มีแขก VIP เข้ามาเล่นด้วยครับ”
“ก็ให้คนของเราดูแลให้ดีแล้วกัน ถ้าเขา้าอะไรก็จัดให้เขาหน่อย”
“ได้ครับ” กองพลรับคำเ้านายหนุ่ม ก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป แต่ยังไม่ทันได้ออกไปไหน ธณายุก็เรียกเอาไว้ซะก่อน
“เดี๋ยวก่อน ผู้หญิงคนนี้เป็ใคร เห็นมาด่อมๆ มองที่หน้าบ่อนหลายวันแล้ว” ธณายุนั่งมองกล้องวงจรปิดในบ่อนเพื่อตรวจสอบความเรียบร้อยเหมือนดังเช่นทุกวัน ก่อนที่จะเห็นผู้หญิงคนหนึ่งมีทีท่าลับๆ ล่อๆ อยู่หน้าทางเข้าบ่อนคาสิโน ซึ่งเขาสังเกตว่าผู้หญิงคนนี้มาหลายวันแล้ว
กองพลมองตามที่เ้านายได้ชี้ไปที่จอ ก็เห็นหญิงสาวร่างเพรียวบาง กำลังทำท่าลับๆ ล่อๆ เหมือนกำลังจะเข้ามาที่บ่อน
“อ้อ! น้องสาวไอ้คณิน คนที่เคยมาอาละวาดที่บ่อนของเราเมื่อเดือนที่แล้วยังไงละครับ”
“กูสั่งให้ไปบอกผู้หญิงคนนั้นแล้วนิว่าไม่ให้มาที่นี่อีก”
“ผมบอกไปแล้วครับ แต่ผมคิดว่าเธอน่าจะมาตามหาไอ้คณิน”
“แล้วทำไมจะต้องมาตามหาที่นี่ หรือว่าไอ้คณินมันยังมาเล่นที่นี่อยู่”
“ไม่ได้มาแล้วครับ แต่ครั้งที่แล้วมันติดเงินกับทางบ่อนของเรา10 ล้าน แล้วก็หายหัวไปเลย ตอนนี้คนของเราก็ยังหาตัวมันไม่เจอเช่นกัน”
“อะไรเงินตั้ง 10 ล้าน พวกมึงยังกล้าปล่อยให้มันอีกเหรอวะ แล้วทำไมกูถึงไม่รู้เื่นี้” ธณายุถามกองพลอย่างเกรี้ยวกราด
“ความผิดกูเองแหละ กูเป็คนบอกให้เด็กมันปล่อยไปเอง”
“มึงหมายความว่ายังไงวะไอ้ต้น”
“ก็กูเห็นว่ามันเล่นโง่ๆ ดีก็เลยอยากจะหลอกเอาเงินนิดๆ หน่อยๆ” ชยพลอธิบายให้ธณายุได้ฟังอย่างอารมณ์ดี “ใครจะไปคิดว่ามันได้ไปสิบล้านมันจะเล่นเสียหมดในคืนเดียว ซึ่งเราก็แทบจะไม่ได้เสียอะไรเลย ส่วนมันก็เป็หนี้ไปแบบโง่ๆ”
“แล้วมันโง่ที่ไหนละ ถ้ามันโง่ก็คงอยู่ให้พวกมึงไปทวงหนี้ได้แล้ว”
“เออน่ากูให้คนของกูไปตามหาแล้ว ไม่นานเดี๋ยวก็เจอ”
“จัดการให้ได้แล้วกัน” ธณายุพูดจบเขาก็เดินออกจากห้องไปอย่างไม่ค่อยพอใจมากนัก
“พี่ให้หนูเข้าไปเถอะนะคะ แป๊บเดียวเอง แค่ไปดูว่าพี่ของหนูอยู่หรือเปล่าก็เท่านั้น”
“พี่คงให้เข้าไปไม่ได้หรอก รอบที่แล้วพี่ให้เข้าไปน้องก็เข้าไปสร้างความวุ่นวายจนพี่นี่เกือบจะโดนไล่ออกไปแล้วครั้งหนึ่ง”
“โถ่! พี่ช่วยหนูอีกครั้งนะ รับรอว่าหนูจะไม่ลืมพระคุณพี่เลย นะพี่สุดหล่อ หน่า” ปัณรสยกมือไหว้การ์ดหน้าประตูอย่างออดอ้อน เพราะเธอไม่สามารถติดต่อพี่ชายของเธอมาเดือนกว่าๆ แล้วหลังจากครั้งก่อนเธอเข้ามาอาละวาดพี่ชายที่นี่ ก็ไม่เคยได้เจอเขาอีกเลย โทรไปก็ไม่รับ ไปหาที่บ้านก็ไม่อยู่ เธอคิดว่าถ้ากลับมาที่นี่อีกครั้งก็น่าจะเจอ
“ไอ้คณินมันไม่ได้มาที่นี่นานแล้ว พี่ว่าน้องไม่ต้องเข้าไปหามันให้เสียเวลาหรอก”
“หนูขอเข้าไปดูหน่อยเดียวเองนะคะ หนูอยากเข้าไปเห็นกับตาว่าพี่หนูไม่ได้มาที่นี่แล้วจริงๆ ”
“พี่บอกว่าไม่ได้ก็ไม่ได้ไง ถ้าน้องยังไม่เลิกมาก่อกวนพี่จะให้การ์ดลากน้องออกไปจากที่นี่นะ”
“ใจร้ายชะมัดเลย ไม่เข้าก็ได้” ปัณรสบอกกับการ์ดหน้าทางเข้าคาสิโนอย่างงอนๆ ก่อนที่เธอจะอาศัยจังหวะที่เขาเผลอๆ วิ่งเข้าไปข้างในอย่างรวดเร็ว โดยที่การ์ดหนุ่มไม่ทันได้ตั้งตัว
ระหว่างที่กำลังวิ่งหนีการ์ดเพื่อเข้ามาข้างในบ่อนคาสิโน ก็ชนกับชายร่างสูงอย่างจัง จนเธอเกือบจะล้มไปกองที่พื้น แต่โชคดีที่ผู้ชายคนนั้นรวบร่างของเธอเอาไว้เสียก่อนที่จะร่วงลงไปกองที่พื้น สองสายตาสอดประสานกันอย่างไม่ได้ตั้งใจ ความรู้สึกแปลกๆ ก่อตัวขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว ก่อนที่ปัณรสจะละล่ำละลักเอ่ยขอโทษชายหนุ่มอย่างรีบร้อน
“ข่ะ ขอโทษค่ะ”
“นี่ไม่ใช่สถานที่ที่เด็กจะมาวิ่งเล่นนะ”
คำกล่าวว่าที่ชายหนุ่มได้เอ่ยออกมานั้น ถึงกับทำให้ปัณรสต้องเงยมองหน้าเขาอีกครั้ง เพราะเธอแทบจะไม่เชื่อหูของตัวเอง ว่าผู้ชายหน้าตาดีที่ยืนอยู่ตรงหน้า จะพูดอะไรที่เ็าขนาดนี้
“ขอโทษนะคะ ฉันอายุ 25 ปีแล้ว ดังนั้นไม่ใช่เด็ก และที่ฉันเข้ามาที่นี่ก็ไม่ได้มาวิ่งเล่นด้วย”
“แต่ที่ผมเห็น ไม่ใช่อย่างที่คุณพูดนี่” ธณายุจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่พอใจ ก่อนที่จะเรียกการ์ดด้วยเสียงเข้ม “การ์ดมาพาผู้หญิงคนนี้ออกไป”
การ์ดที่ได้ยินเสียงเ้านายหนุ่มก็รีบวิ่งมาหาทั้งสองคนอย่างรวดเร็ว
“เดี๋ยวผมจัดการให้ครับ”
“แค่ผู้หญิงคนเดียวพวกนายยังจัดการไม่ได้ อยากจะออกกันยกชุดหรือไง” ธณายุถามการ์ดเสียงเข้ม สายตาก็จ้องมองหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าอย่างคาดโทษ
“ผมขอโทษครับ ผมจะไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีก”
“นี่คุณพวกพี่เขาไม่ได้ผิดอะไรนะ ฉันก็แค่ขอมาดูพี่ชายแป๊บเดียวเท่านั้นเอง” ปัณรสได้ยินชายหนุ่มตรงหน้าตำหนิลูกน้องเสียงเข้ม เธอก็หันไปแว๊ดใส่เขาอย่างไม่พอใจเช่นเดียวกัน
“ผมบอกให้ออกไป”
“ออกไปก็ได้ ผู้ชายอะไรหน้าตาก็ดี แต่ว่าใจร้ายชะมัด” ปัณรสบ่นอิดออดก่อนที่จะยอมเดินออกไปจากบ่อนแต่โดยดี
ธณายุจ้องมองหญิงสาวร่างบางเดินกระฟัดกระเฟียดออกจากบ่อนอย่างไม่พอใจ สายตาก็จ้องมองหน้าสวยด้วยความสนใจ
“น่ารักดีมึงว่าป่ะ” ธยพลที่เดินตามธณายุมา ก็เห็นว่าเพื่อนเขายืนอยู่กับหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้ม เขาจึงอดที่จะแซวเพื่อนไปไม่ได้ “กูว่าคนนี้ก็เหมาะที่จะเป็แม่ของลูกมึงนะ หน้าตาก็น่ารัก นิสัยก็ดูจะกวนๆ เหมาะกับมึงดี”
“ไม่ต้องเสื...ก”
“ทำเป็เข้ม กูรู้นะว่ามึงก็สนใจเธออยู่เหมือนกัน ไม่งั้นมึงคงไม่ลงมาที่นี่”
“อย่าทำเป็รู้ดี วันนี้มึงไม่ไปคลับหรือไง”
“ไม่วันนี้กูว่าจะรอเจอไอ้คณินสักหน่อย อุตส่าห์ให้เด็กๆ ไปลากหัวมันมา จะรอให้มึงจัดการคนเดียวได้ยังไง” ธยพลบอกกับเพื่อนอย่างไม่ค่อยใส่ใจมากนัก “ว่าแต่มึงไม่น่าจะปล่อยน้องมันไปเลย น่าจะหลอกเธอเอาไว้ก่อน เผื่อว่ามันรู้ว่าน้องมันตกอยู่ในอันตราย มันจะโผล่หัวมา”
“ผู้หญิงคนนั้นเขาไม่ได้รู้อะไรด้วย อย่าเอามาเกี่ยวกับเื่นี้จะดีกว่า”
“มึงเป็พ่อพระั้แ่เมื่อไหร่ว่ะ ปกติกูเห็นมึงไม่เคยสนใจ” ธยพลตั้งข้อสังเกต เพราะโดยปกติแล้วเพื่อนเขาต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่้า โดยไม่สนว่าผลลัพธ์นั้นจะมาจากไหน แต่กับผู้หญิงคนนี้เพื่อนเขากับทำเมินเฉย ผิดจากวิสัยที่เคยเป็ “หรือว่ามึงจะสนใจเธอขึ้นมา”
“...........” ธณายุไม่ได้ตอบโต้อะไรธยพลอีก ได้แต่เดินออกไปจากบ่อนเงียบๆ
“ถ้ามึงสนใจกูจัดการให้ได้นะเว้ย รับรองว่ามึงได้คนผลิตลูกให้มึงได้สมใจแน่” ธยพลเห็นว่าธณายุไม่ได้ตอบอะไร ก็ะโตามหลังไปอย่างขำๆ ซึ่งเขารู้ดีว่าเพื่อนเขาไม่มีทางสนใจผู้หญิงคนไหนอยู่แล้ว ด้วยธุรกิจและภูมิหลังของเพื่อนเขานั้นเสี่ยงมากแค่ไหนตัวเขาเองรู้ดี การมีที่พวกเขานำใครสักคนมาอยู่เคียงข้าง มันคือจุดอ่อนให้กับคนที่ไม่ประสงค์ดีเข้ามาทำร้ายได้ง่าย แต่การไม่มีสายเืสืบสกุลก็เป็จุดอ่อนเช่นเดียวกัน เขาจึงต้องพยายามมองหาผู้หญิงให้กับธณายุเผื่อไว้เนิ่นๆ เผื่อว่าเพื่อนเขาเป็อะไรขึ้นมา เขาเองก็ต้องตกงานไม่ต่างกัน การที่เพื่อนมีครอบครัวจึงเป็เื่สำคัญสำหรับเขาเช่นเดียวกัน
14K
![[Secret Hunter] สก๊อยลงเรด](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1740038582_76753446.webp)