สองหนุ่มหนึ่งสาวลงมาถึงหน้าตึก ซึ่งรถยนต์คันหรูของ โทมัส ก็ได้จอดเทียบรออยู่ที่ข้างๆ ฟุตบาทหน้าตึกอยู่ก่อนแล้ว เมื่อ นพดล พนักงานขับรถเห็นผู้เป็เ้านายเดินเข้ามาใกล้ ก็รีบเดินไปเปิดประตูรถให้อย่างรู้หน้าที่
โทมัส ให้ กุสุมา เข้าไปนั่งที่เบาะหลังของรถก่อน และตนเองจึงค่อยตามติดขึ้นไปนั่งปิดท้าย ส่วน โอเบีย เลขาของ โทมัส นั้นนั่งเคียงข้างคนขับที่เบาะหน้าของรถ
“เราจะไปทานข้าวกันที่ไหนหรือคะ?” กุสุมา หันหน้ามาเอ่ยถามคนตัวโตที่นั่งอยู่ข้างๆ อย่างใคร่รู้ ขณะที่รถยนต์คันหรู ได้เคลื่อนตัวออกจากหน้าตึกบริษัท ขึ้นวิ่งอยู่บนท้องถนนเส้นหลักของเมืองกรุง ที่อุ่นหนาฝาคั่งไปด้วยรถยนต์ รถมอเตอร์ไซค์ ที่วิ่งกันขวักไขว่ไปมาอย่างเร่งรีบ
“ไปเพ้นเฮาส์ของผม” โทมัส หันมาตอบคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างกายยิ้มๆ พร้อมกันนั้นก็ใช้มือใหญ่เกาะเกี่ยวเอวบาง ดึงร่างของสาวเ้ามาแนบชิดกับกายแกร่ง
“อุ้ย! คุณอย่าทำรุ่มร่ามสิ ปล่อยฉันนะ” กุสุมา พยายามขัดขืน และแกะแขนแกร่งที่ถือวิสาสะโอบกอดเอวบางของเธอให้ออกไป แต่ก็ไม่เป็ผลสำเร็จ ทำยังไงชายหนุ่มก็ไม่ยอมปล่อย กุสุมา จึงเลิกขัดขืนไปโดยปริยาย
“ทำไมต้องไปเพ้นเฮาส์ของคุณด้วยล่ะคะ? ไหนบอกว่าจะไปทานข้าวกันไง?” กุสุมา ขมวดคิ้วอย่างสงสัย
“ก็ที่อื่นมันไม่เป็ส่วนตัว และคุยกันไม่สะดวก” โทมัส กล่าวพร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้ใบหน้าสวยหวานซึ้งของคนตัวเล็ก จนจมูกแตะัักัน และััได้ถึงลมหายใจร้อนๆ ที่เป่ารดกันและกันนั้นด้วย ซึ่งทำให้ กุสุมา รู้สึกขนลุกซู่ ร่างกายสั่นสะท้าน ด้วยความประหม่าที่เกิดขึ้นมาอย่างปัจจุบันทันด่วน
“มะ ไม่ค่ะฉันไม่ไปเพ้นเฮาส์กับคุณอย่างเด็ดขาด” กุสุมา พยายามขืนตัว ออกจากการเกาะกุมทันที เป็จังหวะเดียวกับที่คนตัวโตรวบร่างบางขึ้นนั่งบนตักแกร่ง และเข้าประกบปิดปากบางจิ้ม ที่ช่างขัดค้าน ขัดขืนเขาทุกทางไว้ด้วยปากบางอันชำนาญการของเขา
กุสุมา ขัดขืนได้เพียงชั่ววินาที ร่างกายอันบอบบางของสาวเ้า ก็ค่อยๆ เริ่มอ่อนระทวยรวยแรง ไปกับรสััที่ได้รับราวกับขี้ผึ้งรนไฟก็ไม่ปาน และเผลอไผลตอบรับตอบสนองคนตัวโตด้วยอีกต่างหาก เป็เวลานานกว่าที่ชายหนุ่มจะยอมถอนจูบออกไป แต่ชายหนุ่มก็ยังไม่ยอมปล่อยร่างบางออกจากตักแกร่ง
“ปะ ปล่อยค่ะ” กุสุมา เอ่ยกระซิบบอกชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงแ่ๆ ในขณะที่หน้าสวยหวานซื้งนั้น ก็ยังคงซบอิงแอบอยู่ที่หน้าอกกว้างบึกบึน เพราะรู้สึกอับอายคนที่อยู่ภายในรถเป็อย่างยิ่ง
“ไปเพ้นเฮาส์กับผม เราจะต้องคุยกันให้รู้เื่ ผมสัญญาว่าจะไม่ทำอะไรคุณ ถ้าคุณไม่ยินยอมพร้อมใจด้วย” โทมัส ก้มหน้าลงกล่าวกระซิบบอกคนตัวเล็กที่ใบหู และแถมยังแอบดอมดมความหอมของสาวเ้าเข้าปอดด้วยอีกต่างหาก
“แน่นะคะ?” กุสุมา ผงกศีรษะทุยๆ ขึ้นมาเอ่ยถามเพื่อให้เกิดความเชื่อมั่น กับคำพูดของคนตัวโตที่เปล่งออกมาเมื่อครู่นี้
“แน่นอนครับคนสวย หากคุณไม่ยินยอมผมจะไม่ทำ” โทมัส กล่าวยืนยันอย่างหนักแน่น เพื่อให้หญิงสาวคลายใจ และยินยอมที่จะไปเพ้นเฮาส์กับตน
“โอเคค่ะ ถ้าอย่างนั้น คุณก็ปล่อยฉันได้แล้วค่ะ”
กุสุมา ผละศีรษะออกจากการพิงซบอยู่ที่อกกว้างบึกบึนขึ้นมา ก่อนจะกล่าวยินยอมที่จะไปเพ้นท์เฮาส์ตามที่คนตัวโต้า และแจ้งให้ชายหนุ่มปล่อยเธอ ออกจากการนั่งบนตักแกร่งนั้น ซึ่งชายหนุ่มก็จำต้องยอมปล่อยแต่โดยดี พร้อมกับส่งสายตาปอยๆ มายังร่างบางด้วยความรู้สึกที่เสียดายเป็ที่สุด
กุสุมา เมื่อเห็นว่าคนตัวโตได้ยอมปล่อยแล้ว จึงรีบขยับเลื่อนตัวลงไปยังบนเบาะ และแถมยังขยับถอยไปให้ห่างจากชายหนุ่ม จนไปชิดอยู่ที่ประตูรถอีกฝั่ง พร้อมกับเสมองออกไปนอกรถ ไม่ยอมหันหน้ามามองคนตัวโตที่นั่งอยู่ข้างๆ และไม่พูดคุยอะไรกันเลยสักคำ จวบจนกระทั้งถึงจุดหมายปลายทาง
๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐
4K
