“เดี๋ยวก่อน”
พรบุหลันชะงักเมื่อเธอกำลังจะลุกขึ้นและเดินไปที่เตียง เมื่อสลัดไล่ความอายไปได้แล้ว เธอก็อยากจะรีบทำให้เร็วที่สุดก่อนที่ความอับอายจะมาเยือนเธอไปมากกว่านี้
“ทำไมคะ”
“เธอลืมอะไรไปหรือเปล่า”
“ลืม...”
“เงื่อนไขคือเธอต้องคลานขึ้นมาอ้อนวอนขอให้ฉันมีเซ็กซ์ด้วย! เริ่มได้”
อารัญแค่นยิ้มเมื่อพรบุหลันดูจะสะท้านนิดๆ ไปกับคำพูดของเขา แต่นั่นเขาถือว่าเธอกำลังตื่นเต้น เพราะไม่มีผู้หญิงคนไหนที่เห็นเขาอยู่ตรงหน้าแบบนี้แล้วจะพลาดไม่กิน เธอทุกคนล้วนร่ำร้องอยากได้เขากันทั้งนั้น ไม่ยกเว้นแม้แต่พรบุหลัน สีหน้า สายตาและอาการกลืนน้ำลายของเธอฟ้องว่าเธอก็อยากจนจะแย่
“เริ่มสิ หรืออยากให้ฉันเปลี่ยนใจ เกมใหม่จะได้เริ่มต้น”
“เดี๋ยวค่ะเดี๋ยว...เริ่มแล้วค่ะ ฉันจะเริ่มเดี๋ยวนี้”
พรบุหลันผวาเมื่อเขาลุกขึ้นจากที่นอน และต้องผวามากขึ้นเมื่อเห็นสิ่งนั้นได้อย่างชัดเจน สิ่งที่เธอรู้จักว่าคืออะไร แม้ไม่เคยเห็นของจริงเมื่อผู้ชายเจริญวัยขึ้นก็ตาม แต่เธอก็ไม่ได้ไร้เดียงสาจนไม่รู้ว่าสิ่งนี้มีไว้ใช้ทำอะไร และก็ไม่คิดว่าของจริงที่ได้เห็นเป็ครั้งแรกจะยิ่งใหญ่ขนาดนี้
ความหวาดหวั่นเรียกความสั่นสะท้านทั้งร่างกลับคืนมาอีกครั้ง และนั่นก็ยิ่งทำให้เธออยากจะเร่งเร้าให้่เวลานี้ผ่านไปเสียที ให้เขาทำในสิ่งที่้า แล้วช่วยปลดปล่อยเธอไปจากความอดสูนี้ และสาบานได้ว่าเธอจะไม่มีวันโคจรมาพบกับเขาอีก
เมื่อชายร่างสูงและใหญ่ไปทุกสัดส่วนทรุดลงนั่งบนเตียงอีกครั้ง พรบุหลันก็เริ่มทันที เธอคลานเข้าไปหาเขาไม่ต่างจากนางทาสที่ต้องหมอบกรานแก่ผู้มีบุญหนักศักดิ์ใหญ่ แต่เธอต่ำต้อยและอัปยศกว่านั้นมาก เพราะเธอกำลังจะร้องขอความน่าละอายนั้นมาสู่ตัวตน สิ่งที่ไม่คิดว่าชาตินี้จะได้ทำ และไม่คิดว่าจะมีใครมาทำกับเธอด้วย แต่ความจริงคือสิ่งที่เธอกำลังเผชิญหน้าอย่างหลีกหนีไม่ได้
“คุณอารัญคะ ชะ...ช่วย ช่วย...ระ...ร่วม”
“ไม่เอาพูดใหม่ พูดเหมือนคนจะตาย ถ้าเธอพูดแบบนี้ฉันไม่มีอารมณ์หรอกนะ”
“คุณอารัญคะ ช่วย...ช่วยร่วมรักกับฉันด้วยค่ะ”
“ร่วมรัก ฮ่าๆๆ...นี่เธอกล้าใช้คำว่าร่วมรักกับฉันเรอะ ฉันขำ อย่างเธอกับฉันมันไม่เรียกว่าร่วมรักหรอก มันต้องเรียกว่า...”
เสียงหัวเราะเย้ยหยันของเขาทำให้พรบุหลันผวา ไม่รู้ว่าพูดอะไรผิดไป เพราะการกระทำแบบนั้นก็ควรจะเรียกว่า ‘ร่วมรัก’ แต่คำเฉลยเบาๆ ที่เขาเอ่ยออกมาทำให้เธอน้ำตารื้น เพราะนั่นคือคำที่แปลว่า ‘สัตว์ผสมพันธุ์’ ไม่ใช่เหรอ
“โอเคๆ ฉันให้อภัยเพราะเธอคงจะเคยชินตอนที่พูดกับไอ้ครูบ้านนอกนั่นสินะ แต่ฉันว่าคราวหน้าถ้าเธอใช้คำว่าเมกเลิฟมันจะดูจั๊กจี้กว่าเยอะ เชื่อฉันสิ เอ้า! เริ่มได้ ฉันรออยู่”
พรบุหลันกัดริมฝีปากแน่น แม้จะสั่นสะอื้นในหัวอก แต่เธอก็ต้องสลัดทุกความรู้สึกออกไป เพราะมาถึงจุดนี้แล้ว เธอจะต้องผ่านไปให้ได้ แค่พูดเท่านั้นเธอต้องทำได้
“คุณอารัญคะ กรุณา...กับฉันด้วยค่ะ ฉัน้าคุณ กรุณามี ‘เซ็กซ์’ กับฉันด้วยค่ะ”
ทันทีที่พูดจบพรบุหลันก็ขบริมฝีปากทันที ก้อนสะอื้นพุ่งมาจุกที่ลำคอ ก่อนที่เธอจะกลืนลงไปสู่หัวใจตามเดิม เพราะสิ่งที่เขา้านั้นเธอทำแล้ว ส่วนสิ่งที่เขาจะทำ เธอจะหลับตาไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น
“ว้าย!”
“ร้องทำไมกันเล่า เมื่อกี้ยังร่ำร้องให้ฉันทำเธออยู่เลย นี่ไง ฉันกำลังทำตามคำร้องขอ”
แม้จะรู้ตัวว่าอะไรจะเกิดขึ้น แต่พรบุหลันก็อดไม่ได้ที่จะใ เพราะแค่เขาฉุด ร่างเปล่าเปลือยของเธอก็ขึ้นไปเกยอยู่บนร่างกายของเขาอย่างพอดิบพอดี และความแข็งขึงนั้นก็ไม่ผิดจากที่คิดเลย
“จะทำก็ทำค่ะ ฉันพร้อมแล้ว เชิญคุณตามสบาย”
“ใจถึงจริงๆ ด้วย อย่างนี้สิฉันชอบ”
อารัญไม่เพียงแค่พูด แต่เขากลับพลิกตัวขึ้นคร่อมพรบุหลันไว้ทั้งตัว จนพรบุหลันต้องตะครุบริมฝีปากไว้ไม่ให้ร้องวี้ดว้ายด้วยความใ เพราะไม่อยากได้ยินคำหยามเหยียดอะไรอีกแล้ว เธอจะนอนนิ่ง ไม่ฟัง ไม่มอง ไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น ไม่ว่าอารัญจะทำอะไร เธอก็จะเฉย
“รู้งานดีนี่ หลับตาไม่ร้องแบบนี้ฉันชอบ เก็บเสียงไว้ตอนเธอครวญครางเรียกชื่อฉันจะดีกว่า เพราะเธอจะต้องครางจนคอแหบคอแห้ง”
ดวงตาสวยหวานที่หลับพริ้มกับริมฝีปากที่ปิดสนิทเร่งเร้าให้อารัญเข้าไปัั เพราะเขาอยากรู้ว่าหากเธออยู่ในอารมณ์ที่พวยพุ่งสูงสุด เธอยังจะกลั้นใจทำหน้าตาใสซื่อบริสุทธิ์แบบนี้อยู่ได้หรือไม่ ทั้งๆ ที่เธอเองก็อยากกินเขาใจจะขาดอยู่แล้ว และเขาจะทำให้เธอร่ำร้องขอกินเขาให้ได้
อารัญบดจุมพิตหนักหน่วงลงบนริมฝีปากบอบบางระบายอารมณ์ที่มีทั้งหมดลงไป ้าให้เธอเจ็บเพราะหนี้แค้นที่ต้องชำระ เจ็บเพราะแสร้งทำใสซื่อทั้งที่ถูกหนอนเจาะมาแล้ว เจ็บเพราะ... เธอทำให้เขาอยากััร่างกายนี้
‘เธอก็เป็นางมารร้ายไม่ต่างจากรัชนีกร เดือน รับรู้ไว้ซะ ลูกสาวของเธอกำลังชดใช้หนี้ให้ฉัน’
ความคั่งแค้นยิ่งทำให้อารัญบดเบียดความเร่าร้อนเพิ่มความหนักหน่วงมากขึ้น ฝ่ามือตะปบไปบนเต้าอวบอิ่มออกแรงบีบเค้นรุนแรง จนพรบุหลันผวา เผยอปากให้เขาแทรกปลายลิ้นลงไปได้ และความร้อนรุ่มก็ทำให้เขาบุกตะลุยอย่างไม่มีความปรานี ไม่มีความอ่อนโยน เพราะต่อแต่นี้ไปจะมีเพียงสิ่งที่เขา้าปลดเปลื้องเท่านั้น หนี้แค้นครั้งแรกที่จะเก็บและตักตวงจะต้องทำให้พรบุหลันเ็ปอย่างแสนสาหัส เธอจะได้หลาบจำว่าอย่าทำไร้เดียงสาทั้งที่ร่านร้อนมากมายขนาดนี้
พรบุหลันมึนงงสับสนไปกับััเร่าร้อนที่อารัญกระทำต่อร่างกายเธอ พยายามฝืนตัวเองที่จะไม่มองว่าเขาทำอะไรบ้าง แต่ยิ่งไม่มอง ความอัดอั้นในร่างกายและหัวใจยิ่งเหมือนจะทวีขึ้นมากกว่าครั้งนั้น เพราะสมองของเธอจินตนาการถึงสิ่งที่เขากำลังกระทำอยู่
ไม่ว่าจะเป็ริมฝีปากเร่าร้อนที่เธอรับรู้ได้ถึงแรงกดทับด้วยความดุดัน นั่นเพราะเขาคงโกรธเกลียดเธอมาก ฝ่ามือที่บีบขยำขยี้เต้าอวบอิ่มของเธออย่างรุนแรง นั่นก็คงเพราะเขารังเกียจเธออีกนั่นละ แต่ปลายลิ้นร้อนจ้วงแทงเข้ามาในอุ้งปาก ตวัด รัดรึง เคล้าคลอ และหยอกเย้าตวัดหาเรียวลิ้นเล็กของเธอ จนเธอต้องไล้ปลายลิ้นโต้ตอบ นั่นคือเขาเกลียดเธอใช่ไหม แต่สำหรับเธอ ‘ไม่ใช่เลย’
เธอกำลังล่องลอยไปกับััดิบเถื่อนแต่หอมหวานจากปลายลิ้นที่ตวัดเข้าหา ยามที่เขากวาดปลายลิ้นเข้ามา เธอก็ผวาร้อยรัดปลายลิ้นนั้นด้วยความซาบซ่าน และร่างกายที่ตอบสนองต่อรสจูบโดยการแอ่นทรวงอกเข้าหาเขา นั่นคือการตอบรับสิ่งที่เขาทำอย่างไม่หลีกหนี
“อื๊อ...”
เพียงริมฝีปากอุ่นจัดถอนออก เธอก็ได้รับััซาบซ่านอย่างต่อเนื่อง เมื่อริมฝีปาก ปลายลิ้น และลมหายใจกลิ่นมินต์ทว่าอุ่นจัดนั้นแนบชิดอยู่ที่ลำคอ ความสากจากไรเคราและหนวดทิ่มตำอยู่ที่ผิวเนื้ออ่อนบาง สร้างความสยิวพุ่งเข้าสู่หัวใจของเธออย่างต่อเนื่อง จนเธออดไม่ได้ที่จะเปล่งเสียงอัดอั้นหัวใจออกมา ทั้งที่พยายามแล้วที่จะไม่มอง ไม่คิด และไม่ปล่อยใจให้ล่องลอย แต่ฝ่ามือของเขากลับปลุกเร้าทุกทีที่ลากผ่าน
“อา...คุณอารัญ...อื๊อ...”
ความรุนแรง ความเร่าร้อน ความเ็ปปะปนมากับความหฤหรรษ์ที่ไม่เคยัั ทำให้หัวใจของพรบุหลันแตกกระเจิง สมองที่มึนงงไปกับรสจูบจาบจ้วงกำลังสับสนและลอยคว้างเพราะสิ่งที่ตรงเข้ามาัั
“คุณ...อื๊อ...”
ริมฝีปากของเขาเคลื่อนไปหยุดเหนือเนินอก ก่อนที่ความอบอุ่นจะยอดดอกไม้ชูชันของเธอ พรบุหลันสะท้านจนต้องเปิดตาขึ้นมอง และก็ได้เห็นสิ่งที่ตรงกับความคิด เพราะใบหน้าของเขาลอยเด่นอยู่เหนือเนินอกของเธอจริงๆ และความฉ่ำชื้นจากที่เขามอบให้ก็ทำให้เธอเสียจริตไปแล้ว
ทั่วทั้งร่างกายราวกับมีไฟแผดเผา ร้อนจนเธอต้องแอ่นอกเข้าหาความฉ่ำชื้นที่ตวัดเลียไล้ไม่หยุด และเมื่อเขากอบกุมปทุมทั้งสองดอกเข้าด้วยกัน ก็ขยับริมฝีปากเลียไล้ยอดบัวทั้งสองสลับกันไปมา เธอก็ดิ้นพราดเพราะความเสียวซ่านจู่โจมจนสั่งการร่างกายไม่ได้ รู้แต่ว่าเธอ้ามากกว่านี้ ้าให้เขาััร่างกายของเธอจนทั่ว โดยเฉพาะที่จุดนั้น ความร้อนวูบวาบ คล้ายเืลมอัดอั้นรวมกันอยู่ ณ จุดนั้น ทำให้เธอต้องบดเบียดต้นขาเข้าหากัน
“อื๊อ...คุณอารัญ อื๊อ...คุณ... อื๊อ...”
เสียงครวญครางเบาๆ ของพรบุหลันทำให้อารัญยิ้มในหน้า ดวงตาคมเข้มช้อนขึ้นมองใบหน้าสวยหวานที่ส่ายไปมา พร้อมกับอ้าปากครวญครางเรียกชื่อเขาสลับกับทำเสียงอื้ออึงในลำคอ เธอพอใจ นั่นมันแน่อยู่แล้ว เมื่อเธอร้อนแรงจนแอ่นอกเข้าหาเขา แต่เขาจะทำให้เธอทรมานมากกว่านี้ จะทำให้เธอร่ำร้องขอสิ่งนั้นอย่างน่าละอาย และเขาจะพิสูจน์ว่าเขากับภากร เธอจะร่ำร้องหาใครมากกว่ากัน
“คุณ... อื๊อ...คุณ...อื๊อ...คุณ...”
“ร้องอีก พรบุหลัน ร้องตามที่เธอ้า ร้องมาอีก ร้องอีก...”
เสียงทุ้มที่แว่วมากับจังหวะสลับดูดดึงสลับเลียไล้คล้ายเป็คำสั่งเร่งเร้าให้พรบุหลันทำตาม และเธอก็ว่านอนสอนง่าย ไม่ทักไม่ท้วงสักอย่าง ใบหน้าสวยแหงนขึ้นสูดลมหายใจเข้าออกผ่านริมฝีปากราวกับคนกินของเผ็ดร้อนเข้าไป สลับกับครวญครางร่ำร้องเรียกชื่ออารัญไม่ขาดปาก
ร่างกายเปล่าเปลือยบิดเร่าด้วยความซ่านเสียวที่กระจายไปทั่วทั้งเรือนร่าง แต่ก็ยังไม่เท่าที่เธอ้า เธอ้ามากกว่านี้ ้าให้ฝ่ามือของเขาลากผ่านทุกสัดส่วน ไม่ว่าจะเป็บั้นเอวคอดกิ่ว สะโพกผาย จนไปถึง ณ จุดนั้นที่ทำให้พรบุหลันผวาอ้าปากค้างก่อนจะเปล่งเสียงครวญครางครั้งใหม่ออกมา
“คุณอารัญ... คุณอารัญ... อื๊อ...”
ทุกจังหวะ น้ำหนักมือ และััที่ไล้ลงไป ล้วนแต่ทำให้พรบุหลันขาดสติยับยั้งทั้งสิ้น สัดส่วนที่ร้อนผ่าวถูกกระตุ้นให้แอ่นเข้าหาฝ่ามือร้อนที่ตะปบลงมา และเมื่อเขาไล้นิ้วมือ พรบุหลันก็ต้องกรีดร้องเพราะความเสียวซ่าน นั่นคือสิ่งที่เธอไม่เคยคิดว่าจะได้รับอย่างท่วมท้นมากมายขนาดนั้น
“อยากมากสิท่า อยากมากนักก็ร้องอีก ร้องให้ดัง ร้องอีก พรบุหลันร้องมา”
“อื๊อ... คุณอารัญขา... โอว... อื๊อ...” พรบุหลันตอบรับคำดุดันนั้นราวกับคนละเมอ ทั้งที่เธอควรจะอาย ควรจะรังเกียจถ้อยคำหยามเหยียดเ่าั้ แต่นั่นกลับเป็คำที่กระตุ้นให้เธอหวามไหวยิ่งกว่าเดิม จนแอ่นกายเข้าหาฝ่ามือของเขามากขึ้นอีก และอารัญก็ไม่ทำให้เธอต้องรอช้า เมื่อเขาตวัดปลายนิ้วรัวเร็วที่กึ่งกลางความชุ่มฉ่ำ พร้อมกับดูดดุนที่ปลายยอดสีสวยจนเธอครวญครางอย่างหยุดไม่อยู่
อารัญกระตุ้นเธอด้วยความรัวเร็วรุนแรงเร่งเร้านับครั้งไม่ถ้วน และเมื่อเขาใช้ปลายนิ้วบี้บดที่ยอดเกสรของดอกไม้งาม พรบุหลันก็ต้องกรีดร้องเพราะความเสียวและความเจ็บนิดๆ ที่ปะปนกันอยู่ในคราเดียว จนบิดกายร่ำร้องหาเขาไม่ขาดปาก เขากำลังทำอะไรเธอ เขาจะทำให้เธอโบยบินไปพบกับอะไรกันแน่
“อื๊อ...คุณอารัญขา... โอว...คุณอารัญ... อื๊อ...”
“ขอฉันสิพรบุหลัน ขอฉัน ขอให้ฉันทำให้เธอสมอยาก ขอฉัน เธออยากมาก เธอต้องขอ”
พรบุหลันปรือตามองใบหน้าหล่อเหลาที่มองตรงมาที่เธอเช่นเดียวกัน ก่อนที่ริมฝีปากแสนอบอุ่นของเขาจะอ้าออกแล้วอัญมณีสีชมพูสดของเธออีกครั้ง พร้อมๆ กับที่ปลายนิ้วเกลี่ยไล้ไปตามยอดเกสร เขากำลังร่ายมนตร์สะกดให้เธอพร้อมจะทำตามทุกสิ่งที่เขาสั่ง และเพียงเขาตวัดปลายลิ้นเลียไล้ยอดสีสวย พรบุหลันก็พร้อมแล้วที่จะโบยบินไปสู่์ชั้นฟ้าตามที่เขาเอื้อมมือมาให้เธอจับ
“โอว...คุณอารัญขา...ช่วยจันทร์ด้วย อื๊อ...ช่วยจันทร์ด้วย... คุณอารัญ ช่วยจันทร์ด้วยค่ะ คุณ... อื๊อ... ช่วยจันทร์ด้วย...”
“จันทร์ หึๆ เดือน ช่างเหมาะเจาะ”
อารัญยกยิ้มเมื่อคนใต้ร่างที่บิดกายดิ้นเร่าครวญครางราวละเมอแทนตัวด้วยชื่อเล่น พรบุหลันกำลังโบยบินจนกู่ไม่กลับอีกแล้ว เพราะความ้าที่เขากระตุ้นขึ้น ส่งผลให้เธอแอ่นหยัดความเป็หญิงใส่มือเขาไม่หยุด เธอร่ำร้องหาสิ่งนั้น ร่ำร้องให้เขาช่วย และของที่เคยๆ แล้วอย่างเธอ แม้จะไม่เคยเจอของต่างประเทศ แต่เมื่อมีประสบการณ์ ก็ย่อมฝ่าเข้าไปได้ไม่ยาก
“ขอฉันอีกสิจันทร์ เธอ้าให้ฉันทำอะไร ขอฉันสิจันทร์”
“อื๊อ...คุณขา...จันทร์ขอ...คุณขา... จันทร์ขอ...คุณขา...”
“ขออะไร เธอขออะไร จันทร์ เธอขออะไร”
พรบุหลันส่ายหน้าด้วยความอัดอั้น เพราะคำถามเร่งเร้าจากเขาคือสิ่งที่เธอไม่รู้ เธอไม่รู้ว่าสิ่งที่ตัวเอง้าคืออะไร บางสิ่งที่กำลังถูไถอยู่ที่กึ่งกลางของร่างกายอย่างนั้นเหรอ สิ่งนั้นเหรอที่เธอ้า เธอ้าเขาอย่างนั้นเหรอ เธอ้าเขา
“ขออะไร จันทร์ เธอขออะไร บอกมา เธอขออะไร”
“จันทร์้าคุณ จันทร์้าคุณ จันทร์้าคุณ!”
มอบมงให้คุณอารัญ
#อารัญคนเลว
#อารัญคนโรคจิต
#อารัญใจร้าย
7K
![ตื๊อรักแพทย์หญิง ฉบับท่านอ๋อง [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1778577158_75890405.webp)
![[END] BAD FRIEND เพื่อนรัก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1609765659_97929517.webp)