“เขาถูกลอบยิง!”
ตามองร่องรอยหลุมเล็กๆ บนเสาปูนสีขาว ด้วยความคุ้นเคยกับหลุมเล็กๆ แบบนี้เขามั่นใจว่านี่เป็รอยหัวะุอย่างแน่นอนเขาคุ้นเคยกับรอยพวกนี้ั้แ่เยาว์วัย ไม่มีทางเข้าใจผิดอย่างแน่นอน แม้ใจหายวาบแต่จากมุมของหลุมะุ สามารถขีดแนววิถีะุปืน.ใช้คาดเดาตำแหน่งของมือปืนได้ไม่อยาก
ก่อนอื่นเขาต้องแน่ใจก่อนว่านี่เป็การลอบยิงจริงๆและมีตัวเขาเป็เป้าหมาย เขาไม่สามารถไปดูตำแหน่งะุตกใกล้ๆได้เพราะฝ่ายตรงข้ามในที่ลับ แค่ทวนตำแห่งการยิงเมื่อครู่ะุนัดต่อไปคงจะฝังอยู่ในตัวเขาอย่างแน่นอน ชายหนุ่มตัดสินใจปรากฏตัวจากมุมอับเดินออกไปอย่างช้าๆ ด้วยความเร็วค่อนข้างแน่นอนหางตาจับจ้องอยู่ที่ตำแหน่งทิศทางของมือปืน ทันทีที่ประกายแสงเล็กๆ วาบออกมาจากรถมินิแวนสีดำบนลานจอดรถ เขาหันตัวกลับ เดินกลับไปที่เดิมอย่างแเี
“พิงค์...”
เสียงดังฟังชัดพร้อมฝุ่นควันสีขาวกระจายออกมาเป็จุดหากเมื่อครู่เขาไม่กลับหลังหัน เป็ไปได้สูงว่าะุนัดนั้นจะอาจจะถูกหรือเฉี่ยวเขาไปในระยะไม่เกินหนึ่งเมตรมันคงคิดไม่ถึงว่าเขาจะเปลี่ยนใจเดินกลับในเสี้ยววินาทีที่ลั่นไกปืนทำให้เขาหลบวิถีะุปืนได้อย่างไม่คาดคิด สภาพคล้ายความบังเอิญอย่างที่สุดและมันคงต้องยิงมาอีกอย่างแน่นอน ตอนนี้เขามั่นใจแล้วว่า เขาถูกลอบยิงจริงๆ
แม้ว่าคนร้ายจะซุ่มยิงจากรถยนต์ และประเมินว่าไม่มีทางที่เขาจะรู้ตัวและสามารถจำแนกใบหน้าของมันได้ เนื่องจากระยะห่างเกินครึ่งกิโลเมตรแต่มีอีกสิ่งหนึ่งที่มันไม่มีทางคาดถึง
กล้องในมือชายหนุ่ม เป็กล้องกึ่งเลนส์ แม้ไม่ใช่ SLR แท้ไม่มีช่องมองผ่านตัวเลนส์จริงๆ มีแต่จอภาพแอลซีดีแต่มันเป็กล้องที่มีเลนส์เทเล่ของจริง เป็เลนส์กระจกสิบสองชิ้นนอกจากสามารถซูมได้มุมแคบ เท่ากับกล้องขนาดใหญ่นอกจากเทียบเท่าเลนส์ที่ใช้ถ่ายนกขนาดความยาวโฟกัสหนึ่งพันสองร้อยมิลลิเมตรแล้ว
มันยังมีระบบซูมอิเล็กทรอนิกส์ช่วยอีกชั้นหนึ่งด้วย โปรแกรมการซูมขยายนี้สามารถนำภาพที่ใช้มุมแคบกำลังขยายของเลนส์สูงที่สุด มาขยายต่อด้วยอัตราห้าสิบเท่าถึงแม้เป็การขยายด้วยดิจิตอล แต่ทำให้มีพลังในการซูมมหาศาล
อัตราการขยายสองชั้นนี้ทำได้ขนาดไหนนะหรือ? ขนาดใช้ถ่ายรูปดวงจันทร์ยังสามารถถ่ายเห็นพื้นผิวที่เป็หลุมเป็บ่อบนดวงจันทร์ได้อย่างชัดเจนดังนั้นต่อให้มือปืนแอบอยู่ในบริเวณพุ่มไม้ หรือลานจอดรถที่ห่างออกไปถึงหกร้อยเมตรเขาก็สามารถ ‘ยิงมัน’ เพื่อเก็บภาพรายละเอียดของคนร้ายได้
หลังจากใช้ความพยายามหลบเข้ามุมอับและหาช่องที่จะถ่ายรูปมือปืนอยู่เพียงไม่กี่วินาที เขาก็พบฝ่ายตรงข้ามซุ่มอยู่ในรถกึ่งมินิแวน ยี่ห้อนิสสัน รุ่นคิวบ์สีดำสนิทมันเป็รถคันเดียวที่จอดอยู่ห่างไกลจากรถคันอื่นในลานจอดและสามารถมองเห็นตัวสะพานแขวนได้อย่างชัดเจน กระจกหน้าซ้ายของมันถูกลดลงจนสุดมือปืนยื่นหน้าออกมาเพื่อที่จะมองเป้าหมาย
นอกจากเห็นตัวปืนออโตเมติกที่ยกขึ้นเล็งและลำกล้องเก็บเสียงแล้วยังมองเห็นได้แม้แต่ยี่ห้อและลวดลายที่กัดลึกบนเฟรมปืนส่วนใบหน้าของมือปืนเป็ชาวตะวันตก หนวดเคราครึ้มแต่โกนมาจนเรียบ นอกจากใบหน้าเหลี่ยมและตาสีฟ้าที่ดูเหี้ยมเกรียม ในเฟรมกล้องมองเห็นแม้กระทั่งรอยแผลเป็สีน้ำตาลจางๆยาวบนโหนกแก้มขวา
จากตัวปืนและระยะห่างเกือบหกร้อยเมตร ชายหนุ่มบอกได้ทันทีว่าอีกฝ่ายเป็สุดยอดนักสังหารมืออาชีพ ไม่ว่าปืนกระบอกนี้จะเป็ปืนขนาดเก้ามิลลิเมตร. หรือขนาดสิบเอ็ดมิลลิเมตร. สวมปลายด้วยเครื่องเก็บเสียงคนยิงต้องมีความเชี่ยวชาญแม่นยำอย่างที่สุด เพราะจากการยิงด้วยปืนออโตเมติกสั้นที่ปรกติมีระยะหวังผลเพียงหนึ่งร้อยเมตรถึงหนึ่งร้อยห้าสิบเมตรแล้วระยะทางเกือบหกร้อยเมตรนี้ยังมีลมูเาพัดกรรโชกอย่างแรง ะุของอีกฝ่ายพลาดไปเพียงสองสามเมตรนับว่ามีความแม่นยำไม่ธรรมดา
หากเป็ปืนยาวคาดว่าะุนัดนั้นคงไม่พลาดเป้าหากว่าเขาไม่รู้สึกตัวและหลบออกมาก่อน กระบอกเก็บเสียงของมันทำให้การยิงแต่ละครั้งจะมีเสียงที่ดังไม่เกินเสียงเปิดฝากระป๋องน้ำอัดลมสักเท่าไหร่ ผู้คนไม่มีทางรู้สึกผิดสังเกตเพราะว่ากระจกด้านซ้ายหันออกช่องเขา และจอดอยู่ริมสุดลานจอดรถจึงไม่มีใครมองเห็นการกระทำของมัน
แต่มันคงคิดไม่ถึงหรอกว่า ได้เปิดเผยตัวออกมา ทั้งๆที่จอดซุ่มเงียบอยู่ห่างจากรถคันอื่นๆอีกทั้งด้านซ้ายยังมีกระจกสีดำปิดสนิททำให้ไม่มีใครมองเห็นมันจากอีกด้านหนึ่งของรถต้องขอบคุณการพัฒนาเทคโนโลยีที่ก้าวล้ำไปไกล แม้กระทั่งกล้องที่เขาซื้อมาใหม่นี้ยังจัดเป็อุปกรณ์ในกลุ่ม IOT นอกจากมันจะต่อ Wifi และควบคุมระยะไกลได้แล้ว มันยังมีระบบที่เรียกว่า NFC (Near FieldCommunication) ถึงแม้จะไม่มีสัญญาณ Wifi ให้เชื่อมต่อแต่สามารถโอนรูปไปยังมือถือ ผ่านระบบ NFC ได้ซึ่งสะดวกสบายไม่ต้องถอดหน่วยความจำไปอ่านในคอมพิวเตอร์ เพื่อส่งต่ออีกทอดหนึ่ง
หลังจากเขาหลบเข้ามุมอับและไม่โผล่ออกไปล่อเป้าอีกเลยคงสร้างความสงสัยให้กับมัน เขาทำเป็ก้มๆ เงยๆ อยู่ในมุมอับนั้นในที่สุดมันยิงออกมาอีกสองนัด ซึ่งถูกคอนกรีตบริเวณใกล้ตัวของเขา แน่นอนมันไม่รู้หรอกว่าการยิงทั้งสองนัดนี้ จะถูกบันทึกเป็ วิดีโอภาพเอาไว้ด้วย
เพียงปลายนิ้วคลิก รูปภาพของมือปืนจำนวน ยี่สิบสองรูปที่มองเห็นตำหนิรูปพรรณอย่างชัดเจน รวมถึงยานพาหนะและทะเบียนรถยังมีรูปภาพของอาวุธปืน และ Location GPS รวมถึงวิดีโอการลอบยิงอีกสองไฟล์พร้อมข้อความรายละเอียดคร่าวๆ ถูกส่งให้กับผู้กองโยชิดะในทันที
...
รถตำรวจคันหนึ่ง กำลังวิ่งอยู่บนเส้นทาง สายฮาโกเนะไปโกเทมบะจู่ๆก็เบรกจนตัวโก่ง จากนั้นดริฟกลับรถบนถนนสายแคบๆ ที่ลัดเลาะไปตามสันเขาตัวรถหมุนหนึ่งร้อยแปดสิบองศาจนฝุ่นปลิวฟุ้งกระจาย แล้วออกตัวล้อฟรีตะกายถนนซิ่งมุ่งหน้ากลับฮาโกเนะอย่างรวดเร็วพร้อมเปิดไซเรนเพื่อขอทางภายในรถผู้กองโยชิดะ ส่งข้อมูลที่ตนเองได้รับจากชายหนุ่ม ให้ตำรวจเมืองมิชิมากับตำรวจในฮาโกเนะ รวมถึงโรเบิร์ต อย่างเร่งด่วน
หลังจากส่งไฟล์เสร็จ กำชับนายตำรวจพลขับสองสามคำเขาติดต่อชายหนุ่มทางโทรศัพท์ในทันที
ผู้กองโยชิดะ “คุณช่วยประเมิน สถานการณ์ให้ผมได้ไหม”
โซโล “ระยะจากมือปืนถึงผมห่างประมาณห้าร้อยห้าสิบเมตร และมีลมูเาพัดแรงแต่มันยังยิงพลาดไปเพียงสองสามเมตร คนร้ายเป็ยอดฝีมือด้านอาวุธปืนแน่นอนเท่าที่ผมรู้มันยิงมาสี่นัดแล้ว”
“คุณช่วยถ่วงเวลา ก่อนได้ไหม ตำรวจกำลังไปถึงที่เกิดเหตุ”
โซโล “สำหรับผมนะไม่มีปัญหา แต่ปัญหาใหญ่คือกำลังมีนักท่องเที่ยวกลุ่มใหญ่เดินขึ้นสะพานลอยฟ้ามิชิมา นะสิหากมันเกิดบ้ายิงมั่วขึ้นมา อาจมีคนาเ็ล้มตาย ผมว่าให้เ้าหน้าที่ที่อยู่ใกล้ที่สุดเข้าบีบมันให้ออกจากพื้นที่เลยไม่ดีกว่ารึการยื้อมันเอาไว้กับที่ตอนนี้ ต่อให้จับตัวคนร้ายได้แต่อาจต้องแลกกับชีวิตของผู้บริสุทธิ์ผมว่าไม่คุ้มกัน อีกอย่างหากบีบให้คนร้ายออกจากสถานที่นี้ได้ คุณยังสามารถติดตามรถของเขาได้อยู่นะครับ”
“ตกลง ตามนั้น คุณระวังตัวด้วยแล้วกัน”
หนึ่งนาทีต่อมา มีรถให้บริการทางหลวงคันหนึ่งกับรถตำรวจที่เป็กระบะพุ่งเข้ามาในลานจอดรถพวกเขาเริ่มยกที่กั้นมาวางเหมือนกำลังจะปิดล้อมและซ่อมบำรุงบริเวณที่รถของคนร้ายจอดอยู่เ้าหน้าที่ตำรวจลงจากรถที่อีกด้านหนึ่ง เขาเป่านกหวีดและให้สัญญาณชี้บังคับให้คนร้ายย้ายรถไปจอดในลานจอดรถ อีกฝั่งหนึ่ง
มือปืนต้องปิดกระจกและเคลื่อนที่รถออกอย่างไม่เต็มใจ รถนิสสันคิวบ์สีดำเคลื่อนที่เข้าลานจอดอีกด้านหนึ่งอย่างช้าๆ แม้ว่าพวกเขาไม่ได้จับกุมตัวอีกฝ่ายแต่นับว่าสถานการณ์ของโซโลได้คลี่คลายแล้ว ชายหนุ่มรีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกจากสะพานอย่างรวดเร็ว
ที่กลางสะพานเขาพบกับกลุ่มสี่นักศึกษา รีบโบกมือทักทายก่อนบอกว่ามีธุระด่วน ไว้เจอกันที่โรงแรมตอยเย็น
เมื่อมาถึงต้นสะพาน รถสีดำยังคงขับวน ท่าทางไม่ยอมจากไปมันคงพยายามวนเพื่อหาช่องยิง เขาจำเป็ต้องให้ฝ่ายตรงข้าม สนใจและติดตามเพื่อไม่ให้คนร้ายเกิดบ้า และยิงกระหน่ำเข้าฝูงชน สิ่งเดียวที่ทำได้คือวิ่งตัดผ่านลานจอดรถให้คนร้าย ที่ขับวนลานจอดรถเห็นชัดๆ
สองตาสอดส่าย เขาเห็นรถบัสประจำทางคันหนึ่ง กำลังจะเข้าจอดป้ายรีบวิ่งพรวดๆ แล้วะโขึ้นรถบัส แสดงฮาโกเนะพาส รถบัสออกจากป้ายในทันทีรถคันนี้กำลังไปที่โกเทมบะ และวิ่งเลียบทะเลสาบอาชิผ่านฮาโกเนะ มันคือเส้นทางเดียวกันกับขามา
บนรถมีผู้โดยสารไม่มากนักเพียงสี่คนเนื่องจากเป็วันหยุดและยังเช้าอยู่มาก โซโลเลือกที่นั่งด้านซ้ายมือบริเวณกลางรถ ตำแหน่งนี้สามารถตรวจการรถที่ติดตาม แต่ยากที่จะมองเห็นเขาจากภายนอกรถบัสคันนี้เป็โมเดลที่ยกพื้นสูงเมื่อถึงตอนกลางตัวรถ และยกเป็บันไดสูงสองขั้นใหญ่เนื่องจากมีเครื่องยนต์ติดตั้งอยู่ที่ท้ายรถ ตำแหน่งเก้าอี้ที่เขาเลือกนั่งเป็จุดต่างระดับของบันไดขั้นที่หนึ่ง ไม่ใช่ที่นั่งสูงสุดและต่ำสุดของรถโดยสาร
ต่อให้คนร้ายยิงสุ่มก็ยากที่จะคาดเดาความสูงขอเพียงเขาไม่โผล่หน้าออกไปให้อีกฝ่ายเห็นจะๆ รับรองว่ามันไม่รู้ว่าเขานั่งอยู่ตรงไหนการนั่งด้านซ้ายของตัวรถก็เป็การเพิ่มสิ่งกีดขวางะุ เพราะถนนบนเทือกเขาแคบมากการแซงรถบัสด้านซ้ายนั้นแทบเป็ไปไม่ได้
ทันทีที่รถบัสออกตัว นิสสันสีดำคันนั้น ก็พุ่งออกจากลานจอดรถตามมาห่างเพียงสองร้อยเมตร
รถออกจาก ป้าย Mishima Sky Walk ได้เพียงสามกิโลเมตรก็ชะลอตัวลง มีตำรวจตั้งด่านอยู่ด้านหน้า ชายหนุ่มชะโงก ดูรถนิสสันคิวบ์คันนั้นมันกลับรถในทันทีอย่างหวาดเสียว เกือบจะชนกับรถที่วิ่งสวนไป เพราะเห็นด่านตรวจและในทันทีที่มันกลับรถ รถตำรวจสองคันพุ่งออกจากด่านตามไปติดๆ ตอนนี้ นับว่าสถานการณ์ของเขาคลี่คลายลงแล้ว
แต่ก็มาถึงคำถามสำคัญ มือปืนเป็ใคร? มัน้าชีวิตของเขาทำไมกันชายหนุ่มมีความทรงจำที่แม่นยำ เขาไม่เคยพบเห็นเผชิญหน้าหรือรู้จักกับอีกฝ่ายมาก่อนอย่างแน่นอน แล้วนี่มันเื่อะไรกัน ระหว่างครุ่นคิดสายของผู้กองโยชิดะก็เรียกเข้า
“ตำรวจกำลังตามคนร้ายไปติดๆ ทางที่ดีหากจะให้ปลอดภัยคุณกลับไปที่โรงแรมก่อนน่าจะดีกว่าหรือมาพบกับผมที่สถานีตำรวจที่ฮาโกเนะก็ได้ ผมกำลังตามตัวโรเบิร์ตอยู่แต่เขาปิดมือถือ”
“ผู้กอง... นี่มันเื่อะไรกัน ผมไม่เคยไปมีเื่กับใครโดยเฉพาะชาวตะวันตกคนนั้น ทำไมต้องถึงขนาดลอบยิงผมด้วย”
“เื่มันยาว เอาเป็ว่าชาวตะวันตกคนนั้นคือเป้าหมายที่พวกเราดักที่สนามบิน แล้วเกิดความผิดพลาด ไปเกิดเื่กับคุณเข้าของที่พบจากคนของแก๊งกุหลาบขาวในสวนเมื่อคืน คือสิ่งที่มัน้า ผมไม่รู้ว่ามันรู้เื่ของคุณมากน้อยแค่ไหน แต่เห็นได้ชัดว่า้าสังหารคุณในฐานะที่ทำให้มันชวดของชิ้นนั้น”
ชายหนุ่มคิดนิดหนึ่ง “การที่พวกมันรู้ว่าผมปะทะกับคนในแก๊งแล้วตำรวจได้ของไป แสดงว่าข่าวรั่วไหลออกไปจากกลุ่มของผู้กองพวกมันอาจมีคนจับตาผมอยู่ ดังนั้นที่สถานีตำรวจไม่ปลอดภัยอย่างแน่นอน ผมว่าผมไม่อยากเปิดเผยที่พักหรือเดินเข้าไปหากลุ่มคนพวกนี้ด้วยการไปที่สถานีตำรวจ”
ชายหนุ่มหยุดคิดไปชั่วอึดใจ ก่อนที่จะพูดออกมา
“ผมรู้ว่าโรเบิร์ตไปฝึกตีกอล์ฟอยู่ ผมว่า... ผมจะไปหาเขาน่าจะดีกว่า”
“โอเค ถ้าคุณสะดวก ทำตามนั้น แล้วผมจะติดต่อมาใหม่”
ชายหนุ่มไม่ได้ตรงไปหาโรเบิร์ต ที่สนามกอล์ฟในทันที เขาแวะหมู่บ้านที่มีร้านสะดวกซื้อ หาซื้ออาหารแห้งจำพวกขนมปังกับอาหารรองท้องอื่นๆและน้ำดื่มพอกินได้สองมื้อใหญ่ ก่อนที่จะขึ้นรถบัสต่อไปที่สนามกอล์ฟทั้งหมดใช้เวลาเพียงสี่สิบห้านาทีเท่านั้น ั้แ่เขาออกจาก Mishima SkyWalk
เมื่อถึงที่ไดรฟ์กอล์ฟ ไม่ต้องใช้ความพยายามใดๆ ในการตามหาตัวคนที่้าเนื่องจากคนที่มาไดรฟ์มีเพียงคนเดียว ทันทีที่เดินเข้าไป ก็เห็นโรเบิร์ตกำลังขุดดินอยูที่แท่นไดรฟ์! ไม่ผิดเขากำลังขุดดินอยู่ด้วยไม้กอล์ฟที่มองปราดเดียวก็รู้ว่า เป็ไม้กอล์ฟขนาดเหล็กเจ็ด ชายหนุ่มมองสภาพแวดล้อมจุดที่เป็แท่นไดรฟ์ ด้านหลังค่อนข้างมิดชิด มีพุ่มไม้ และกำแพงกั้นอีกชั้นหนึ่งคาดว่าเอาไว้กันลม นับว่าปลอดสายตาจากภายนอกพอสมควร ทางเข้าออกมีทางเดียว
เขาประเมินสภาพความปลอดภัยก่อนที่จะเดินไปนั่งยังชุดเก้าอี้ด้านหลังแท่นฝึกซ้อมของโรเบิร์ตอย่างสบายใจบริกรที่รอท่าอยู่ เดินเข้ามาพร้อมเมนูอาหารในมือ
ราคาของอาหารในเมนูสร้างความแปลกใจให้กับชายหนุ่มไม่น้อยเพราะราคาของมันแทบไม่แตกต่างจาก ร้านสะดวกซื้อสักเท่าไหร่ ไม่เหมือนที่เมืองไทยราคาอาหารในสนามกอล์ฟ แพงอย่างไม่น่าเชื่อ กาแฟร้อนที่นี่แก้วละสองร้อยเยนหรือประมาณหกสิบห้าบาท
ชายหนุ่มคิดถึงเมื่อสองปีก่อนหากไม่ใช่เพราะเขาเป็คนรอบคอบอาจถูกราคากาแฟแก้วเดียวในสนามกอล์ฟทำให้หน้ามืดได้ เพราะเขาเคยเห็นเมนูในคลับเฮาส์ของสนามกอล์ฟแห่งหนึ่งในเมืองไทยแค่กาแฟร้อนธรรมดาบ้านๆ ก็ปาเข้าไปเกือบเจ็ดร้อยบาทแล้ว!
กาแฟยังไม่ทันมา โรเบิร์ตที่ตาไว ก็เลิกขุดดิน เดินมานั่งฝั่งตรงข้ามดูจากลูกกอล์ฟบนถาดที่พร่องไป เขาตีไปเพียงสิบกว่าลูกเท่านั้นไม่รู้ว่าใช้เวลาไปนานเท่าไหร่ เพราะั้แ่ชายหนุ่มเดินเข้ามาจนถึงบัดนี้เขายังตีลูกกอล์ฟลูกเดิมนั้นไม่ได้ ถ้าไม่หวืดไม่ถูกลูก ไม้กอล์ฟก็ขุดดินยังดีที่แท่นไดรฟ์ที่ นายทหารฝรั่งเลือกเป็แท่นดินไม่เช่นนั้นเขาคงตีปูนแตกกระจาย ไม้กอล์ฟที่เห็นได้ชัดว่าเป็ของสนามกอล์ฟคงหักไปแล้ว
เขากวักมือเรียกบริกร อีกฝ่ายวิ่งนำเบียร์เย็นๆ มาให้เขาขวดหนึ่งในทันทีท่าทางคงสั่งเอาไว้แล้ว แต่ฝากแช่เอาไว้ในกระติกน้ำแข็งที่จริงต่อให้วางอยู่บนโต๊ะ ความเย็นของมันก็คงจะลดไปไม่เท่าไหร่เพราะยามนี้พื้นบนสนามไดรฟ์ เต็มไปด้วยหิมะขาวโพลน นอกจากบริเวณป้ายบอกระยะที่ตีก็มีหญ้าสีเหลืองเป็หย่อมๆ เท่านั้น
หลังจากซดเบียร์จนเกือบหมดขวด เขาวางมันลง แล้วระบายลมหายใจออกมาอย่างแรงพร้อมยกไม้กอล์ฟในมือขึ้นมาจ้อง สบถออกมาเป็ภาษาอังกฤษอย่างหัวเสีย แปลได้ว่า
“เวร ทำไมมันตียากตีเย็นอย่างนี้ ไอ้พวกชอบเลียพวกนั้น มันตีกันได้อย่างไร ไม่อยากจะเชื่อเลยฉันแข็งแรงกว่าพวกมันเยอะ ไอ้พวกนั่งโต๊ะวันๆ ไม่เห็นทำอะไรแต่ตำแหน่งกับขั้นของพวกมันขึ้นราวกับกบะโสิ่งเดียวที่พวกมันแตกต่างกับกรรมกรหลังกระบอกปืนอย่างข้า ก็คือพวกมันไปตีกอล์ฟกับเ้านาย”
หลังจากพูดเขากวักมือเรียกบริกร ก็วิ่งนำเบียร์ขวดใหม่มาส่งเขากระดกขวดแรกพรวด เกลี้ยง ก่อนที่จะยกขวดที่สองซดไปอึกใหญ่แล้ววางลง
ชายหนุ่มรับกาแฟร้อนที่มาส่ง พร้อมหัวเราะในลำคอ
“หน่วยรบของพวกนาย ยังมีพวกนั่งโต๊ะ กินจนพุงกางอยู่อีกหรือ”
โรเบิร์ตพลันนึกถึง ความสามารถด้านกีฬาของชายหนุ่ม มองหน้าแล้วพูดขึ้นมาลอยๆว่า
“นายมีเคล็ดลับดีๆ จะบอกกันบ้างไหม จริงสิ... คายออกมาเถอะถ้านายสอนฉันให้ตีไอ้ลูกบ้านี่ถูก กาแฟแก้วนี้ฉันเลี้ยงเอง”
โซโลหัวเราะส่ายหัว จิบกาแฟร้อนลงไป แล้วพูดว่า
“เพี้ยนไปแล้ว หลักสูตรกอล์ฟนะ เขาเรียนกันเป็ปีๆ ใช้เงินหลายหมื่นเหรียญจ้างโปรกอล์ฟมาสอน ไหนจะต้องไปออกรอบหลายร้อยครั้งถึงจะเรียกว่าตีเป็ แล้วนี่...นายจะจ่ายด้วยกาแฟแก้วเดียวแล้วก็ขอให้คนที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเล่นกอล์ฟเป็สอนเนี่ยนะ นายประสาทกิน หรือเปล่าหุๆๆๆ”