ตอนที่ 5 ความทรมานของการเติบโต
หลายปีที่ผ่านมาไม่ใช่เื่ง่ายสำหรับลิธเลย
ในที่สุดเขาก็สามารถพูดได้ เขาตั้งคำถามมากมายที่อยากรู้เพื่อเติมเต็มช่องโหว่คำศัพท์ที่ยังไม่รู้ รวมไปถึงเพื่อทำเข้าใจครอบครัวและโลกใบนี้มากขึ้น
ลิธถึงรู้ว่าเขาอาศัยอยู่ในหมู่บ้านลูเทีย ซึ่งเป็ส่วนหนึ่งของเขตปกครองลัสเทรียที่อยู่ภายใต้การปกครองของอาณาจักรกริฟฟอนอีกที
มีประเทศและอาณาจักรอื่นๆอีกมากมาย แต่พ่อแม่ของเขารู้แค่ชื่อของอาณาจักรข้างเคียงเท่านั้น พวกเขาไม่รู้และก็ไม่คิดจะสนใจอะไรที่เกี่ยวกับชีวิตนอกหมู่บ้านนัก
ในสายตาของคนในหมู่บ้าน กษัตริย์เป็เหมือนสัตว์วิเศษในตำนาน เพราะพวกเขามีเพียงแค่เคาท์ลาคไว้เคารพและร้องทุกข์ก็พอแล้ว ไม่เพียงแค่เคาท์ลาคจะจัดการเื่กระบวนการยุติธรรม การปกครองและการเก็บภาษีในเขตปกครองลัสเทรีย แต่เขายังจะมาร่วมงานเทศการฤดูใบไม้ผลิของลูเทียทุกปีในฐานะแขกคนสำคัญของหมู่บ้าน
พ่อแม่ของเขาไม่เคยเล่าเื่เวทมนตร์ ประวัติศาสตร์ หรือาเลยสักครั้งเดียว พวกเขาเอาแต่เล่าแต่เื่เล่าขานต่างๆที่ถึงแม้ว่าลิธจะข้ามมาโลกนี้แล้ว มันก็ยังเป็เพียงแค่นิทานเด็กก่อนนอนอยู่ดี
เ้าหญิงที่งดงาม วีรบุรุษผู้กล้าหาญ และทรราชแสนชั่วร้าย
เด็กน้อยไม่พอใจเอามากๆ เขา้าเรียนรู้ทุกอย่างที่มีประโยชน์ ทวีปต่างๆ ชื่อของดาวเคราะห์ดวงนี้หรือแม้กระทั่งว่ามนุษย์ยุคนี้พัฒนาเทคโนโลยีไปถึงขั้นไหนแล้ว
เขา้าเรียนรู้เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของเวทมนตร์ หรือตำนานอะไรก็ตามที่ช่วยให้เขาเข้าใจโลกภายนอกมากขึ้น
โชคร้ายสักหน่อยที่พ่อแม่ของเขารู้เกี่ยวกับโลกภายนอกอันกว้างใหญ่แค่น้อยนิด และที่แย่ไปกว่านั้นคือเขาไม่สามารถตั้งคำถามที่ซับซ้อนเกินว่าเด็กอายุแค่นี้จะคิดได้
แต่อย่างน้อยแผนผังครอบครัวนี้ก็เข้าใจง่ายละนะ เอเลน่ากับราแอสแต่งงานกันเร็วมาก ตอนอายุ 16 แม้ว่าจะนับตามมาตรฐานของหมู่บ้านก็ตาม
ราแอสเป็ลูกเพียงคนเดียวและได้สืบทอดฟาร์มของพ่อ คือพื้นที่ที่พวกเขาอาศัยอยู่ในปัจจุบัน เอเลน่าตั้งท้องหลังจากแต่งงานได้ไม่นาน นั่นก็คือฝาแฝดเรน่าและออพาว
หลังจากนั้นเธอก็ท้องอีกทุกสองปี หมายความว่าราแอสและเอเลน่าอายุ 25 ปี เรน่าและออพาว 8 ปี ไทรออน 6 ปี ทิสต้า 4 ปี และคนสุดท้ายลิธ 2 ปี
จริงๆแล้ว สิ่งที่ลิธเรียนรู้มาทั้งหมดนั้นมาจากคำถามที่พี่ๆเขาถามทั้งหมด เพราะคำถามของเด็กอายุสองขวบยังคงจำกัดอยู่แค่ “สิ่งนี้คืออะไร” “ทำไมเป็อย่างนั้น” เท่านั้น
เมื่อเขาใช้เวลามากขึ้นกับครอบครัว เขาถึงได้รู้ว่า ทำไมทั้งๆที่พ่อของเขาที่เป็เ้าของฟาร์มดีๆ มีคอกวัวและโรงไก่มากมาย ถึงมีปัญหาเื่เงินแบบนี้
ทิสต้า พี่สาวคนรองเกิดมาพร้อมกับอาการป่วยแต่กำเนิด ร่างกายของเธออ่อนแอ ไม่สามารถใช้แรงได้เยอะและป่วยง่าย
แค่เดินเร็วๆก็ทำให้เธอหอบได้แล้ว เธอมักจะไออยู่เป็ระยะๆ และเมื่ออาการป่วยแย่ลงเธอจะเริ่มไออย่างรุนแรง
พ่อและแม่พาเธอไปตามนานาในหมู่บ้านมารักษาเธอ แต่หญิงชราเองก็ไม่สามารถรักษาเธอให้หายขาดได้ ทำได้เพียงบรรเทาอาการปวยให้ทุเลาลงเท่านั้น
แม้ว่าค่าตรวจอาการจะไม่แพงมาก แต่ค่ารักษาและยาของทิสต้ากลับแพงหูฉี่ แม้ว่าราแอสจะไปรับและไปส่งนานา เขาก็ยังโดนคิดเงินเพิ่มอยู่ดี
เพราะนานาต้องปิดคลินิกเพื่อมารักษาทิสต้านั้นหมายความว่าเธอต้องเสียเงินที่เธอได้อยู่เป็ประจำ เธอเลยต้องเก็บเงินเพิ่มกับราแอส
ทุกครั้งที่มีการรักษาก็จะเกิดปัญหาเื่เงินเสมอ
ลิธรู้สึกเสียใจกับสิ่งที่เกิดกับเธอมาก แม้เขาจะไม่ได้ใช้เวลากับทิสต้ามากนัก แต่เพราะเอเลน่าและเรน่ารักเธอมาก แค่นั้นก็พอแล้วที่จะทำให้เธอมีค่าสำหรับเขาเช่นกัน
ลิธรู้สึกหมดหนทาง เขาไม่สามารถฝึกเวทมนตร์ธาตุแสงและความมืดได้ การใช้เวทมนตร์ธาตุแสงเขาจำเป็เข้าใจหลักกายวิภาคและระบบในร่างกายมนุษย์ก่อน เขาไม่กล้าเสี่ยงที่จะใช้ใครเป็หนูทดลอง
เวทมนตร์ธาตุมืดเขาเคยเห็นมันครั้งเดียว ไม่มีใครในครอบครัวของเขาใช้มันเลย ถึงแม้ว่าเขาจะเห็นแค่ครั้งเดียวแต่มันก็เพียงพอที่จะทำให้เขารู้ว่าพลังทำลายมันเยอะขนาดไหน
ตัวเขาเองก็มีมุมมองแย่ๆกับเวทมนต์นี้ด้วย เพราะในโลกก่อน ความมืดคือตัวแทนของปีศาจ อันเดด และความชั่วร้าย เขาไม่รู้ความคิดของผู้คนบนโลกนี้ที่มีต่อเวทมนตร์ธาตุมืดเป็ยังไงแต่ตอนนี้เขายังไม่อยากเสี่ยงกับอะไรแบบนี้
เขาได้แต่หวังว่าจะได้รับการฝึกสอนเวทมนตร์ ในขณะที่อดทนกับการใช้ชีวิตในครอบครัว
เขาต้องร่าเริง แต่ไม่มากเกินไป เขาต้องสงสัย แต่ไม่มากเกินไป เขาต้องวิ่งไปรอบๆ แต่ห้ามออกจากบ้าน
หากเขานั่งนิ่งๆอยู่มุมห้องเพื่อนั่งสมาธิฝึกวิชาปราณ พวกเขาจะกังวลเพราะเขาเงียบเกินไป หากเขาวิ่งไปรอบๆบ้าน ก็จะถูกดุเพราะซุกซนเกินไป
พวกเขาปฏิเสธที่จะสอนปฐมเวทย์(เป็ชื่อของเวทมนต์พื้นฐานที่คนใช้ในชีวิตประจำวัน) ให้เด็กน้อย และห้ามไม่ให้เขาแอบเรียนรู้
ลิธไม่สามารถออกไปข้างนอกคนเดียวได้ ไม่สามารถเข้าใกล้เตาผิง ไม่สามารถตั้งคำถามเกินวัยได้
ทุกอย่างถูกห้ามด้วยเหตุผลว่า รอจนกว่าเขาจะ “โตกว่านี้”
หลายครั้งที่ลิธอยากจะกรีดร้องว่า “ฉันอาจจะมีร่างกายเป็เด็ก แต่จริงๆฉันอายุมากที่สุดในบ้านนะเว้ย” แต่สิ่งที่เขาทำได้คือนั่งดูดนิ้วและเชื่อฟัง
ความบาดหมางกับออพาวไม่เคยถูกแก้ไขและเขารู้สึกถึงความไม่เป็มิตรของไทรออนอย่างชัดเจน แต่เขาไม่แปลกใจเท่าไหร่ เพราะเหมือนไทรออนจะมีออพาวเป็แบบอย่าง เหมือนอย่างที่ลิธมีเรน่าเป็แบบอย่าง
ต่างจากออพาวที่เมินเขาอย่างสิ้นเชิงเมื่อพ่อแม่ไม่อยู่ ไทรออนแค่ไม่ยุ่งกับเขาถ้าหากไม่จำเป็ เขารู้สึกได้ชัดเจนว่าทุกครั้งที่ไทรออนดูแลเขา นั่นเป็เพียงเพราะหน้าที่และมารยาท ไม่ใช่เพราะว่าความรัก
แต่ลิธก็ไม่ได้สนใจว่าไทรออนจะคิดยังไงแล้วเมินไทรออนบ้าง
‘ฉันเสียเวลาไปครึ่งชีวิตที่แล้วเพื่อกังวลกับสมาชิกในครอบครัวห่วยแตก จะทำแบบนี้เหรอ? เคยมาละ ไม่เอาแล้วขอบใจ ถ้าอยากจะทำตัวงี่เง่าก็เชิญตามสบาย เพราะฉันไม่สนอยู่แล้วว่านายคิดยังไง’ นี่คือความคิดของเขาในเื่นี้ เขาเลยปล่อยให้เื่มันค้างคา
เมื่ออายุ 3 ขวบ เขาก็ไม่อาจทนได้อีกต่อไป ความน่าเบื่อของฤดูหนาวที่ต้องติดอยู่ในบ้านตลอด 24 ชั่วโมงทุกวันรวมกับวังวนความหิวที่กลับมาอีกครั้ง กำลังจะทำให้เขาเสียสติ
มันเป็่บ่ายที่มีพายุหิมะอยู่ด้านนอก ครอบครัวของเขารวมตัวกันที่รอบๆเตาผิง เอเลน่าสอนวิธีการเย็บผ้าให้เรน่าและทิสต้า ราแอสสอนวิธีแกะสลักไม้ให้ออพาว แต่ไทรออนและลิธได้รับอนุญาตให้ดูเท่านั้น พวกเขาอายุน้อยเกินไปที่จะใช้ของมีคม
ลิธพยายามอ้อนวอนแล้ว ทำเอาพ่อของเขางง ในขณะที่แม่ของเขาดีใจ “ลูกยังเด็กเกินไป และลูกยังขยับมือไม่คล่องเลย” เธอตอบ
แต่เอเลน่าก็พูดถูก ร่างกายของเขายังเล็กและเทอะทะกว่าตอนที่เขาจะเริ่มฝึกยิวยิตสูในชีวิตแรกซะอีก แค่คิดว่าเขาต้องเสียกล้ามเนื้อและความทรงจำกล้ามเนื้อทั้งหมดไป กลายมาเป็เด็กทารกที่ต้องนอนปวกเปียก แค่คิดเขาก็อยากจะร้องไห้
ดังนั้นเขาจึงอดทนรอให้ราแอสสอนออพาวจนจบ แล้วรวบรวมความกล้าเดินไปขอให้พ่อของเขาสอนวิธีการอ่าน เขียนและนับเลข
ราแอสประหลาดใจอีกครั้ง “เ้ายังเด็กเกินไป ปกติแล้วเด็กทุกคนจะไปโรงเรียนเพื่อเรียนรู้สิ่งต่างๆ เมื่ออายุ6ขวบ เ้าไม่คิดว่ามันน่าเบื่อ?” นั้นเป็สิ่งที่ผู้ชายทุกคนในตระกูลเขาคิด
“น่าเบื่อ? ไม่มีอะไรน่าเบื่อไปกว่านี้แล้ว ข้านั่งอยู่เฉยๆทุกวัน ไม่ว่าเมื่อวาน วันก่อนหน้านั้น วันนี้ แล้วก็น่าจะต้องนั่งแบบนี้พรุ่งนี้ด้วย นะ ท่านพ่อ ท่านลองสอนข้าก่อนก็ได้ ได้โปรดๆๆ”
ราแอสพูดไม่ออก เขาไม่เคยเห็นลิธขออะไรจากเขามาก่อน
‘ถึงลิธจะหิว แต่ถ้าเขาเห็นว่าอาหารหมดแล้วเขาจะไม่ขอเพิ่มอีก’ ราแอสคิด ‘ต่างจากออพาวมาก ไม่รู้ว่าลิธเป็เด็กดีเกินไปหรือว่าข้าตามใจออพาวมากเกินไปกันแน่’
ราแอส้าปฏิเสธ แต่เอเลน่ากำลังจ้องเขาอยู่ มือของเธอไม่ได้หยุดเย็บผ้าหรือปากของเธอไม่ได้หยุดอธิบายให้ลูกสาวฟังว่าพวกเขาทำอะไรผิด แต่ดวงตาของเธอจับจ้องที่เขาอยู่อย่างชัดเจน
‘ข้าพูดอะไรได้บ้าง? การเรียนไม่ต้องใช้เครื่องมืออะไรที่อันตรายซะด้วย อ่ะ! เครื่องมือไง ข้าก็ซื่อบื้อเหมือนกันนะเนี่ยบางครั้ง’
ราแอสมองดวงตาสดใสที่แฝงด้วยความคาดหวังของลิธ ก่อนจะข่มใจตัวเองและตอบว่า
“ข้าขอโทษ แต่เราไม่มีเครื่องมือในการเขียน ข้าไม่สามารถสอนเ้าได้”
ลิธวางแผนทุกอย่างแล้วก่อนที่จะถาม เขาจึงมีทางออกอยู่แล้ว เด็กน้อยเดินไปหยิบถาดขนาดใหญ่ที่ใส่ขี้เถ้าจากเตาผิงไว้
“ข้ามีแล้ว เราสามารถเขียนได้มากเท่าที่เรา้าเลยพ่อ” ราแอสประหลาดใจกับความเฉลียวฉลาดของลิธมาก เอเลน่าก็ด้วย เขากำลังหาวิธีปฏิเสธอีกครั้ง แต่เมื่อสังเกตเห็นว่าสายตาของเอเลน่าเริ่มมีการขมวดคิ้วเพิ่มมาด้วย ผนวกกับที่มือของเธอที่จับเย็นผ้าเคลื่อนไหวเร็วขึ้น มันหมายความว่าเขากำลังตกที่นั่งลำบาก
พายุหิมะอยู่ข้างนอกทำให้เขาวิ่งหนีจากพายุอีกลูกที่กำลังก่อตัวในบ้านไม่ได้ สุดท้ายเขาเลยต้องยอมแพ้
“เ้าอยากเริ่มอะไรก่อน” เขาได้แต่หวังว่าลิธจะเบื่อเร็ว เขาจะได้พักสักที
“นับเลข!” ลิธตอบทันที ราแอสนั่งลงบนพื้นข้างๆลิธและเริ่มลากเส้นในขี้เถ้า เด็กน้อยดูร่าเริงและมีความสุขมาก
ตัวเลขที่นี่มีรูปร่างแตกต่างจากตัวเลขอารบิก แต่วิธีใช้เหมือนกัน แม้แต่วิธีการคำนวณก็เหมือนกัน
เขาเลยเขียนตัวเลขใหม่ไว้้า ก่อนจะทำตารางสูตรคูณด้านล่าง จริงๆเขาคิดเลขง่ายๆพวกนี้ได้ แต่เขาต้องจำตัวเลขพวกนี้เขาหัวเขาให้ได้เร็วที่สุด
เมื่อเขาทำเสร็จ ลิธก็เริ่มขอคำถามจากผู้ชมของเขา และเมื่อออพาวถามอย่างประชด “124เท่าของ11คือเท่าไหร่? เขาตอบกลับอย่างรวดเร็ว “1364” ทุกคนตะลึงกันหมด
เอเลน่าห้ามใจตัวเองไม่ได้ เธอยืนขึ้นแล้วดึงเด็กน้อยขึ้นมากอด
“อัจฉริยะตัวน้อยของแม่! แม่ภูมิใจในตัวเ้ามาก!” ในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง เขาก็เข้าใจสิ่งที่คนอื่นใช้เวลานานนับปีได้ ไม่นานเรน่าและทิสต้าก็เดินเข้าไปกอดและแสดงความชื่นชมน้องชายคนเล็กของพวกเธอด้วย ขณะที่ฝ่ายชายในครอบครัวยังคงตกตะลึงไม่หาย
ในพื้นที่ชนบทแบบนี้ พวกเขาเรียนรู้แค่วิธีนับเพื่อไม่ให้โดนโกงเมื่อซื้อและขายสินค้าเท่านั้น พวกเขาจึงจำได้แค่บวกและลบ การคูณและหารที่เกือบจะไม่ได้ใช้จึงกลายเป็เื่ยาก
การอ่านและการเขียนใช้เวลามากกว่า แต่มันก็ง่ายพอๆกันสำหรับเขาที่รู้จักคำศัพท์ทั้งหมดแล้ว เขาเพียงแค่ต้องรู้ตัวอักษรและจำมันให้ได้ เพื่อที่จะสามารถอ่านและเขียนได้
ทุกคนในครอบครัวตกตะลึงอีกครั้ง และมีเพียงคนเดียวที่ไม่ร่วมยินดีกับเขาด้วยคือออพาว เขาเดินออกไปเพียงลำพังด้วยความอิจฉา
2K
![DAVERSORD : ผมไม่ได้อยากเกิดใหม่เป็นปิศาจ [ RATE R ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1614183901_85916115.webp)
