- ตอนที่ 7 -
เซียวิหอบร่างกายอันเหนื่อยล้าขึ้นมา้าก่อนจะทิ้งตัวนอนแผ่หราบนเตียงนอน พลังของเขาลดลงฮวบฮาบจนรู้สึกได้ มือเรียวลูบแหวนบนนิ้วมือก่อนจะเรียกเอาขวดยาปรับลมปราณออกมากินหนึ่งเม็ดแล้วนั่งปรับลมปราณทันที
หนึ่งชั่วยามผ่านไป (สองชั่วโมง)
เซียวิลืมตาขึ้นก่อนจะขยับแขนขาเพื่อตรวจดูพลังกายของตนก่อนจะแย้มยิ้มออกมา พอพลังกลับคืนมาก็รู้สึกเหนียวเหนอะหน่ะ เขา้าอาบน้ำแต่ลืมไปว่าตัวเขาปฏิเสธให้บ่าวรับใช้มารับใช้ที่เรือน
“เพื่อนรักข้าอยากอาบน้ำ”
เพียงสิ้นเสียงภาพตรงหน้าก็บิดเบี้ยวก่อนจะมีเสียงดังตูม!! เขายกมือขึ้นลูบใบหน้าที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำ เขากลับมาที่เดิมอีกแล้ว หรือก็คือที่แห่งนี้คือมิติของระบบ เขาเคยได้ยินสาวๆพูดคุยเกี่ยวกับนิยายประเภทนี้มาบ้างแต่ตัวเขาไม่ค่อยได้ใส่ใจนัก สรุปได้ก็คือเพื่อนของเขามีประโยชน์มากจริงๆ
เขารีบจัดการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เพื่อนรักของเขาใจดีเสมอหลังจากออกจากห้องมาก็พบอาหารร้อนหลากหลายอย่างเอาเขาอิ่มจนจุกและก็ถูกพาตัวออกมาภายนอก เขาปลดเขตพลังออก แล้วไปกางที่ห้องนอนของตัวเองแทน พอตกตอนกลางคืนเขาไม่รู้ว่าต้องพบเจอสิ่งใดบ้างค่อยกางครอบคลุมทั้งเรือนอีกครั้ง จะว่าไปเขาน่าจะออกไปหาคนรับใช้ที่ตลาดทาสน่าจะดีกว่า
“คุณชายสามท่านฮูหยินเชิญไปที่เรือนใหญ่เ้าค่ะ”
“อืม นำทางไป”
เซียวิหยิบพัดขึ้นมากางออก เขาค่อนข้างจะติดเป็นิสัยไปซะแล้วสิ เื่นี้ก็อยู่ในการคาดเดาของเขาในเมื่อตัวเขาประกาศก้องออกไปเช่นนั้น คงสร้างความไม่พอใจให้ใครหลายคน แต่แล้วจะทำไมล่ะถ้าเ้ามีพลังมากกว่าข้าเ้าก็ทุบตีข้าได้แต่ถ้าเ้ามีพลังด้อยกว่าเ้าก็ต้องเตรียมรับผลที่ตามมาด้วย
เขาเดินชมนกชมไม้อย่างใจเย็นไม่ได้รีบเร่งฝีเท้าแม้เพียงนิด สาวใช้ดูจะรีบเร่งเป็พิเศษ แต่ถ้าเ้ารีบนักก็เดินไปก่อนสิ หึ!
หลังจากไปไม่กี่ชั่วยามเขาก็ต้องกลับมาเหยียบที่เรือนใหญ่นี้อีกครั้ง คราวนี้มีหญิงสาวหน้าตางดงามนั่งอยู่ด้วยถึงสามคน ตัวเขาก้มหัวทำท่าคารวะอีกฝ่ายก่อนจะเดินไปนั่งที่ประจำตำแหน่งของตนเอง ระบบส่งข้อมูลของผู้มาใหม่ให้เขาทันที ก็เป็ไปตามที่เขาคาดคนที่นั่งข้างบิดาคือฮูหยินเอกและอนุทั้งสอง
“ในเมื่อมากันครบแล้ว ข้าจะแจ้งพวกเ้าเื่ที่คุณชายไป๋ส่งแม่สื่อมาทาบทามิเอ๋อร์ คุณชายไป๋เป็คุณชายสองของตระกูลไป๋ ไป๋เซี่ยหนิงการยกเลิกการแต่งงานนั้นเป็เื่ที่ยาก เนื่องจากอิทธิพลของตระกูลเรานั้นเป็รองตระกูลไป๋ที่เป็ตระกูลเก่าแก่ การที่ข้ากล่าวเช่นนี้มิใช่ว่าข้า้าให้เ้าแต่งออกจากตระกูลไป ิเอ๋อร์เ้าต้องเข้าใจแม้เป็ตำแหน่งอนุแต่ก็เป็ตำแหน่งที่มีเกียร์ติมาก คุณชายสองนั้นมีเพียงฮูหยินเพียงคนเดียวเท่านั้น เ้าจะเป็อนุคนแรกของเขา”
โห้...ข้าต้องดีใจที่อยู่ในตำแหน่งเมียน้อย? เข้าใจพูดดีนี่ทำไมไม่แต่งเข้าตระกูลไป๋ไปเองล่ะ
“ในเมื่อยกเลิกการแต่งงานครั้งนี้ไม่ได้ การเปลี่ยนตัวเ้าสาวคงเป็เื่ที่ดีที่สุด ถึงยังไงน้องหญิงเล็กก็้าตบแต่งกับคุณชายไป๋ท่านนี้ เหตุใดมิให้นางตบแต่งไปแทนข้าเล่าท่านแม่” เซียวิแย้มยิ้มบางพลางเหลือบตามองหงลี่อย่างมีนัยสำคัญ
“ไม่ได้!!” ซูหนิงเอ่ยขึ้นทันที
“แม่รองลูก้าแต่งงานกับคุณชายสองตระกูลไป๋เ้าค่ะ ท่านแม่โปรดเมตตาให้กับความรักของบุตรสาวผู้นี้ด้วยเ้าค่ะ” หงลี่ตวัดสายตามองมารดาผู้ให้กำเนิดทันที
นางอายุเพียงสิบขวบปีแต่อยากแต่งงานออกเรือนจนตัวสั่น เด็กในยุคนี้ช่างเติบโตอย่างรวดเร็วเหลือเกิน เพื่อให้ได้สิ่งนั้นมาถึงกับวางแผนฆ่าเ้าของร่างอย่างโเี้ การสั่งสอนของตระกูลนี้ช่างไร้ค่านัก เสียดายที่เป็ตระกูลมีชื่อเสียงหากแต่การอบรมกิริยามารยาทยังดีไม่เท่าตระกูลเล็กบางตระกูล
“เ้า...เ้ายังไม่เติบโตพอที่จะออกเรือนลี่เอ๋อร์” จางเหม่ยกล่าวขึ้นด้วยตำแหน่งฮูหยินเอกที่คอยดูแลเื่ภายในบ้านทำให้ไม่มีใครโต้เถียงกับนาง
“ิเอ๋อร์นี่เป็เื่ที่ดีมันจะส่งผลที่ดีให้กับตระกูลของเรา ข้าหวังว่าเ้าจะเข้าใจในจุดนี้” จางเหม่ยมองตรงไปที่ร่างเล็กที่ยังคงนั่งนิ่งใบหน้างดงามนั่นยังคงเรียบเฉยราวกับว่าเื่ที่สนทนาถกเถียงกันอยู่นั้นไม่เกี่ยวอะไรกับเ้าตัว จางเหม่ยต้องยอมรับว่านางไม่เคยสนใจบุตรอนุสามคนนี้มาก่อน นางเคยเห็นเด็กคนนี้ในชุดที่สกปรก ใบหน้านั่นเต็มไปด้วยฝุ่นดินร่างกายหรือก็ผอมบาง นางยังไม่เข้าใจว่าคุณชายสองเห็นความงดงามของบุตรคนนี้ตรงไหน แต่ตอนนี้ไม่ว่าจะมองมุมไหนบุตรเกอผู้นี้ก็งดงามยิ่งมองยิ่งสบายตายิ่งนัก กิริยามารยาทล้วนงดงามทุกท่วงท่าราวกับได้รับการสั่งสอนมาอย่างดี นางรู้สึกเสียดายเล็กน้อยที่ต้องส่งเกอผู้นี้แต่งออกไปเป็อนุ หากเลี้ยงดูขัดเกลาอีกเล็กน้อยนางสามารถหาคู่ครองที่เหมาะสม อาจจะเป็บุตรชายของแม่ทัพหรือบุตรชายของข้าราชสำนักสักคน ตำแหน่งฮูหยินย่อมดีกว่าอนุอย่างแน่นอน ยิ่งคิดนางยิ่งรู้สึกไม่เต็มใจมากขึ้น
“ข้าได้กล่าวเื่นี้แก่บิดาไปแล้วขอรับท่านแม่ ข้ามิชมชอบบุรุษที่อ่อนแอกว่าข้า ถึงตัวข้าจะเป็เกอแต่ข้าก็ถือเป็บุรุษด้วยเช่นกัน และตัวข้าก็ไม่พอใจในตำแหน่งอนุ แต่ถ้าคุณชายไป๋สามารถเอาชนะข้าได้ ข้าจะไม่โต้แย้งอันใดอีกขอรับ สตรีทุกคนล้วนชื่นชอบบุรุษที่แข็งแกร่ง ตัวข้าเองที่เป็เกอก็ชื่นชอบเช่นกัน ท่านแม่ก็รู้แม้คนเช่นข้าจะมีเพียงน้อยนิดแต่ความพิเศษนั้นเหนือกว่าสตรีใด ตัวข้าที่ยังเล็กไม่เข้าใจว่าทำไมถึงถูกรังแกและรังเกียจ ตอนนี้ตัวข้าเข้าใจเหตุผลนั้นดีขอรับ พวกนางแค่อิจฉาข้าเท่านั้น บุตรที่เกิดจากเกอทั้งแข็งแกร่งทั้งทรงพลังสติปัญญาหรือก็เป็เลิศแล้วเหตุใดตัวข้าต้องแต่งเป็อนุผู้ใดด้วย เกอตระกูลอื่นล้วนถูกเลี้ยงดูราวกับไข่ในหินช่างแตกต่างจากข้ายิ่งนัก ข้าพึ่งจะรู้แจ้งว่าตระกูลหลานรังเกียจเกอมากถึงเพียงนี้” เซียวิยกยิ้มแสยะ
“คุณชายสาม ท่านกำลังกล่าวว่าตระกูลหลานเลี้ยงดูท่านไม่ดีเช่นนั้นรึ!!” ลู่หนานกล่าวขึ้น ประโยคของนางเห็นได้ชัดว่ากำลังกล่าวหาเขา คนนี้คืออนุหนึ่ง ลู่หนาน
“ถ้าเ้ามิได้ตาบอดหูหนวกก็คงเป็เช่นนั้น ชุดที่ข้าใส่อยู่ตอนนี้ก็มิใช่ของตระกูลหลานเรือนหลังเก่านั้นจะพังวันพังพรุ่งก็มิอาจรู้ได้ ห้องหับเล็กกว่าเรือนคนใช้ คนใช้ส่วนตัวหรือก็ไม่มี บางวันอาหารก็ส่งไปไม่ถึงเรือนของข้า ข้าวปลาอาหารก็มีเพียงน้ำต้มข้าวกับผักเหี่ยวๆสองชิ้นเท่านั้นหน้าตาหรือรสชาติของเนื้อเป็เช่นไรข้ายังไม่เคยลิ้มรสหรือเห็นมันสักครั้ง ขอถามอนุลู่อีกครั้งข้าได้รับการเลี้ยงดูจากตระกูลหลานอย่างดีที่ตรงไหนขอรับ ถ้าท่านยังไม่เข้าใจท่านก็ช่วยย้ายร่างของท่านไปยังเรือนเก่าของข้าดู ทุกอย่างอยู่ครบสภาพเดิมทุกอย่างขอรับ” เซียวิยกยิ้มพลางขยับพัดเบาเบา
3K
![เกิดใหม่มั่งคั่ง ทำฟาร์มกลางหุบเขาลึก [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727718_58055353.webp)
