ที่ห้องทำงานของนายพลหวังหย่งเจี๋ย บรรยากาศภายในห้องกลับเย็นเยียบราวกับพายุหิมะกำลังโหมกระหน่ำ ใบหน้าหล่อเหลาของท่านนายพลหนุ่ม บิดเบี้ยวด้วยความโกรธ เส้นเืที่ขมับเต้นตุบๆ ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังลูกน้องสองคนที่ยืนตัวลีบอยู่ตรงหน้า
"พวกแกหาหญิงสาวที่ออกจากบ้านฉันไปเมื่อวานนี้เจอแล้วหรือยัง" หวังหย่งเจี๋ยคำรามเสียงดังลั่น น้ำเสียงแข็งกร้าวราวกับฟ้าผ่า
"ยังเลยครับ ท่านนายพล" ลูกน้องคนหนึ่งตอบเสียงสั่น "จากการสอบสวนยามหน้าหมู่บ้าน ไม่เจอผู้หญิงใส่ชุดแดงเดินออกมาจากในหมู่บ้านเลยครับ"
"ส่วนผมก็ไปหาข้อมูลที่ร้านอาหาร ก็ไม่ได้ข้อมูลอะไรกลับมา ท่านน่าจะออกตรงหลังร้าน ทำให้พวกยามที่หน้าร้านอาหารไม่เห็นครับว่าผู้หญิงที่ท่านลากกลับมาบ้านไปคือใคร"
"โถ่โว๊ย พวกแกไม่ได้เื่เลย" หวังหย่งเจี๋ยสบถออกมาอย่างหัวเสีย เขากำลังร้อนใจเป็อย่างมาก เขาพึงพอใจรสััหญิงสาวคนนั้นเป็อย่างมาก ไม่เคยมีใครทำให้ชายหนุ่มอิ่มเอมใจมาก่อน
"แล้วท่านพอจะจำหน้าเธอได้ไหมครับ?เธอมีลักษณะเช่นไร?ผมจะได้ให้คนช่วยตามหาให้ครับ" ลูกน้องอีกคนถามอย่างระมัดระวัง
หวังหย่งเจี๋ยขมวดคิ้วแน่น ความทรงจำเมื่อคืนวูบไหวอยู่ในหัวสมองราวกับภาพเบลอๆ ใบหน้าของหญิงสาวเลือนรางเต็มไปด้วยหมอกควัน ยิ่งพยายามนึกเท่าไหร่ก็ยิ่งเลือนหายไปหมด
"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน จำหน้าไม่ได้" หวังหย่งเจี๋ยเอ่ยเสียงหงุดหงิด "เมื่อวานฉันโดนคนของไอ้เซียวจ้านวางยา ถ้าฉันไม่หนีออกมาได้ ฉันคงจะพวกมันจับแบล็คเมล์โดนร้องเรียนจนให้ออกจากราชการแล้วละ"
"ฉันจำได้แค่เพียงว่า... เธอมีผิวขาวผ่อง ดวงตากลมโต ริมฝีปากอิ่มสีแดงระเรื่อ " หวังหย่งเจี๋ยพยายามบรรยาย "เธอสวมชุดสีแดง ดูงดงามราวกับดอกโบตั๋นที่กำลังผลิบาน"
"แค่นั้นหรือครับท่านนายพล" ลูกน้องถามด้วยความกังวล ลักษณะที่ท่านนายพลบอก มันคล้ายกับผู้หญิงในเมืองหลวงตั้งหลายคน
"เธอมีกลิ่นกายหอม ราวกับดอกกุ้ยฮวา"
"กลิ่นดอกกุ้ยฮวา? " ลูกน้องทวนคำพูด พลางขมวดคิ้ว ไม่เคยได้ยินว่ามีใครมีกลิ่นหอมราวกับดอกไม้
"ใช่ กลิ่นหอมอ่อนๆ ชวนให้หลงใหล" หวังหย่งเจี๋ยหลับตาลง ราวกับกำลังดื่มด่ำกับกลิ่นหอมนั้น "ฉันไม่มีวันลืมกลิ่นกายของเธอได้"
"ครับท่านนายพล ผมจะให้คนออกตามหาหญิงสาวตามที่ท่านบอก" ลูกน้องรับคำ แม้จะรู้สึกว่าภารกิจนี้ยากเย็นแสนเข็ญ แต่ก็ต้องทำตามคำสั่ง
"รีบไป ฉันอยากเจอเธอโดยเร็วที่สุด" หวังหย่งเจี๋ยตวาดลั่น "ถ้าพวกแกหาตัวหล่อนเจอ ฉันจะให้รางวัลอย่างงาม"
เมื่อพวกลูกน้องจากไป ทันใดนั้นก็มีเสียงโทรศัพท์ดังกรีดแทรกความเงียบสงัดในห้องทำงานของหวังหย่งเจี๋ย เขายกหูโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหู น้ำเสียงห้าวทุ้มเอ่ยถามอย่างเฉียบขาด "ใคร? "
"หย่งเจี๋ย นี่พ่อเองนะ" เสียงของหวังต้าเหล่ย บิดาของเขาดังมาตามสาย
"ครับพ่อ มีอะไรหรือเปล่าครับ? "
"คือ...เย็นนี้ครอบครัวเรามีนัดทานข้าวเย็นกับตระกูลหลี่น่ะ ที่ร้านอาหารในห้างสรรพสินค้า ลูกว่างไหม?พ่ออยากชวนลูกมาด้วย คนกันเองทั้งนั้น"
หวังหย่งเจี๋ยขมวดคิ้วเล็กน้อย เขากำลังว้าวุ่นใจกับเื่หญิงสาวเ้าของกลิ่นดอกกุ้ยฮวาคนนั้น ใบหน้าหวานซึ้งกับแววตาเศร้าสร้อยยังคงติดตา แม้จะอยากตามหาหญิงสาวคนนั้นใจจะขาด แต่เขาก็ไม่อยากปฏิเสธคำชวนของบิดา
"อืม...ผม..." หวังหย่งเจี๋ยลังเล
"มาเถอะลูก พ่อกับแม่ แล้วก็อาซื่อ อาอี๊ของลูก อยากเจอหน้าลูกชายคนเก่งของบ้านเราจะแย่แล้ว" หวังต้าเหล่ยพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"ครับพ่อ งั้นเดี๋ยวผมเคลียร์งานตรงนี้เสร็จแล้วจะตามไปสมทบนะครับ"
"ดีมากลูก พ่อรออยู่นะ"
หวังหย่งเจี๋ยวางสายโทรศัพท์ แล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ หลับตาลง ภาพหญิงสาวเ้าของกลิ่นดอกกุ้ยฮวาผุดขึ้นมาในมโนสำนึกอีกครั้ง เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะลุกขึ้น จัดการเก็บเอกสารบนโต๊ะทำงาน แล้วเดินออกจากห้องไป
...
ทางด้านหลิวซินเยว่หลังจากแยกกับคุณนางเอก เธอก็มาเดินเฉิดฉายเข้ามาในห้างสรรพสินค้าราวกับนางแบบมืออาชีพ เสื้อเชิ้ตสีขาวแขนพองที่เธอสวมใส่ขับเน้นผิวขาวผ่องราวกับหยวกกล้วย ใบหน้าหวานละมุนแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอาง พร้อมลิปสีแดงสด เสริมให้เธอดูโดดเด่นสะดุดตายิ่งขึ้น
สายตาของผู้คนในห้างต่างจับจ้องมาที่เธอเป็ตาเดียว เสียงซุบซิบดังขึ้นรอบทิศทาง
"นี่เธอคนนั้นใช่ดาราหรือเปล่า สวยจัง"
"ชุดที่เธอใส่สวยมากเลย ซื้อที่ไหนกันนะ"
"ผู้หญิงคนนั้นเหมือนดาราฮ่องกงที่หลุดออกมาจากในหนังสือเลย"
ทันใดนั้นก็มีหญิงสาวคนหนึ่งใจกล้าเอ่ยถามเธอดวงตาเป็ประกายด้วยความชื่นชม"ขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่าชุดนี้ซื้อที่ไหนเหรอคะ คุณใส่แล้วดูสวยมากเลยค่ะ"
หลิวซินเยว่ยิ้มหวาน "ขอบคุณนะคะ ชุดนี้ฉันเป็คนออกแบบเองค่ะ วันศุกร์นี้ฉันจะนำเสื้อผ้าสำเร็จรูปมาขายที่ตลาดนัดแถวสถานีรถไฟนะคะ"
"จริงเหรอคะ งั้นฉันจะไปอุดหนุนแน่นอนค่ะ" หญิงสาวคนนั้นดูตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะเดินจากไปพร้อมกับเพื่อนๆ ที่พากันพยักหน้าเห็นด้วย
หลิวซินเยว่เดินโปรโมทร้านไปเรื่อยๆ จนรู้สึกพอใจกับผลตอบรับ ดูเหมือนแผนโปรโมทของเธอจะได้ผลดีเกินคาด เมื่อเดินจนทั่วห้าง หญิงสาวก็ตัดสินใจกลับบ้าน แต่ขณะที่กำลังจะเลี้ยวตรงมุม เธอก็ดันชนเข้ากับใครบางคนอย่างจัง
"โอ๊ย" หลิวซินเยว่ร้องออกมา เธอล้มลง
"นี่คุณทำไมเดินไม่ระมัดระวัง" เสียงเข้มเอ่ยดังขึ้น
หลิวซินเยว่เงยหน้าขึ้นมอง หัวใจแทบหยุดเต้น ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความใ เธอรีบดึงตัวเองออกจากอ้อมแขนแกร่งของชายหนุ่มก่อนจะเงยหน้าขึ้นมอง เธอเห็นคนร่างสูง ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย ั์ตาสีดำสนิทราวกับเหยี่ยว เขาคือ 'หวังหย่งเจี๋ย ' นายพลหนุ่มแห่งตระกูลหวัง ผู้ที่ขึ้นชื่อเื่ความโเี้และไร้หัวใจ ตัวร้ายในนิยายที่เธออ่านก่อนหน้านี้
'ตายแล้ว วันนี้ฉันก้าวขาออกจากบ้านผิดข้างแน่ๆ ถึงได้มาพาลพบศัตรูบนทางแคบเช่นนี้' หลิวซินเยว่คิดในใจ 'ขออย่าให้เขาจำฉันได้เลย ว่าฉันคือผู้หญิงที่เขาลากมาจากร้านอาหาร'
"ขอโทษค่ะ ฉันไม่ทันมอง ฉันรีบไปหน่อย" หลิวซินเยว่กล่าวขอโทษ ก่อนจะก้มหน้าลงเพื่อไม่ให้คุณตัวร้ายจำเธอได้"
"รีบจนไม่ดูตาม้าตาเรือหรือไง" ท่านนายพลหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงตำหนิ "ถ้าฉันไม่คว้าตัวเธอไว้ เธอคงได้กลิ้งไปกองกับพื้นแล้ว"
หลิวซินเยว่รู้สึกว่าแก้มเริ่มร้อนผ่าว ทั้งโกรธทั้งอายที่ถูกต่อว่า แต่ก็รู้ว่าตัวเองผิดจริง จึงได้แต่ก้มหน้า
"ฉันขอโทษจริงๆ ค่ะ" หลิวซินเยว่พูดเสียงอ่อย "คราวหลังฉันจะระวังมากกว่านี้"
หวังหย่งเจี๋ยขมวดคิ้วมองหญิงสาวตรงหน้า อย่างพิจารณา ใบหน้าของเธอสวยเฉี่ยวดูทันสมัย การแต่งหน้าลุคนี้ทำให้เธอดูเหมือนดาราฮ่องกงเป็อย่างมาก แต่ทำไมเขาถึงรู้สึกคุ้นเคย ทันใดนั้นชายหนุ่มก็ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่โชยมาแตะจมูก เหมือนกับกลิ่นกายของหญิงสาวที่เขาพบเมื่อคืน แต่ว่าเธอช่างแตกต่างหญิงสาวที่เขาพาขึ้นห้องโดยสิ้นเชิง แต่แววตาแข็งกร้าวคู่นั้น...มันทำให้ไม่รู้สึกคุ้นเคย
จะใช่เธอหรือเปล่าคนที่เราลากเข้าห้อง? หวังหย่งเจี๋ยคิดในใจ
แม้ใบหน้าและการแต่งกายจะแตกต่างกันราวกับคนละคน แต่กลิ่นกายหอมหวานนั้น มันเหมือนกับหญิงสาวที่เขาพาขึ้นห้องเมื่อคืนไม่มีผิดเพี้ยน นายพลหนุ่มพยายามสลัดความคิดนั้นทิ้งไป มันเป็ไปไม่ได้ หญิงสาวเมื่อคืนแต่งตัวเชยๆ ท่าทางก็เฉิ่มๆ ไม่มีทางที่จะเป็คนเดียวกับสาวสวยทันสมัยตรงหน้าคนนี้ได้
"เธอชื่ออะไร" หวังหย่งเจี๋ยถามขึ้นเสียงเข้ม
หญิงสาวเบิกตากว้างอย่างใ ก่อนจะเม้มริมฝีปากแน่น ไม่ยอมตอบคำถาม เขาขมวดคิ้ว รู้สึกไม่พอใจที่เธอไม่ยอมบอกชื่อ เขาเดินเข้าไปใกล้ๆ หญิงสาวก็ถอยหลังกรูดจนติดกำแพง หวังหย่งเจี๋ยยื่นมือไปเท้ากำแพงขังเธอไว้ ไม่ให้หนีไปไหน
"เขาต้องรู้ให้ได้ว่าเธอเป็ใคร
+++++++++++++++
555 อีพี่เป็หมาหรือไง ถึงจำกลิ่นยัยน้องได้ มาลุ้นกันว่าอีพี่จะจำยัยน้องได้หรือเปล่า
วันนี้ไรต์ไปต่างจังหวัดนะ 2-3 วันจะกลับ ่นี้ไรต์จะอัพวันละตอนนะคะ
928
