พี่เทพสุดๆ หยุดไม่ได้

ดาบในมือ โชอิจิ ตวัดกวัดแกว่งด้วยความว่องไว แม้ว่าเขาจะลืมรูดซิบก็ตาม แต่ก็หาได้กลัว ราชันต์ราชสีห์สิงโตนรก เบลรีฟาไม่ กลับกัน กับเป็๲ เบลรีฟาที่อายจนหน้าแดง ไม่กล้ามองเป้าของ โชอิจิ หนุ่มสุดหล่อเหลา หุ่นสมส่วน ที่หาได้ยากในรอบร้อยปี

" เจ้าเป็นตัวเมียรึ " โชอิจิ กล่าว ทั้งๆที่เขาก็น่าจะเดาได้ไม่ยาก
เบลรีฟาไม่ตอบคำกระโดดเข้างับ โชอิจิ ในชั่วอึดใจ แต่โชอิจิ ก็ไหวตัวทัน สิ่งที่ เบลรีฟาตะปบได้ จึงมีแค่ เสื้อ กับกางเกงที่ยังไม่ได้รูดซิบก็เท่านั้น
...ทักษะ จักจั่นลอกคราบ? เบลรีฟาคิด แต่ก็สายไปแล้ว
ทักษะ จักจั่นลอกคราบ : ใช้ sp 10 จุด สละเสื้อผ้าของตัวเองในทันทีที่ศัตรูจู่โจม ดีเลย์ 1 นาที
โชอิจิ กระโดดขึ้น ขี่หลัง เบลรีฟา แม้ว่าเธอจะพยศ ก็ตาม แต่ไม่ว่าจะสลัดยังไง โชอิจิ ก็ไม่ยอมตกลงมา กลับเกาะแน่นยิ่งกว่าเดิม เบลรีฟาจึงวิ่งชนต้นไม้ในป่าสน มั่วไปหมด เบลรีฟายิ่งดิ้นโชอิจิก็ยิ่งรัด 
ผลจากการฝึกปรือกล้ามเนื้อมานานของโชอิจิ ทำให้ เบลรีฟาหมดแรงในที่สุด
" ข้ายอมแพ้แล้ว โชอิจิ " เบลรีฟากล่าว ก่อนจะผงกหัวยอมจำนน แล้วค่อยๆกลายร่างเป็นหญิงสาว ผมสีทอง ตาสีฟ้า ที่น่ารักน่าทะนุถนอม
" บอกว่าเป็นผุ้หญิง ตรงๆ ข้าก็จะไม่สู้ด้วยแล้ว เพราะข้าเป็นสุภาพบุรุษ " โชอิจิ กล่าว ทั้งๆที่นุ่งกางเกงในตัวเดียว ใส่รองเท้าซามูไร ทำให้ เบลรีฟา ขำไม่เลิก
" ตลกตรงไหน เบล " โชอิจิ กล่าว เมื่อเห็น เบลรีฟา หัวเราะดังไม่หยุด
" ข้าก็ตลกตรงที่เจ้ากล้าคุยว่าตัวเอง เป็นสุภาพบุรุษ ในขณะที่นุ่งกางเกงในตัวเดียวแบบนี้ไง " เบลรีฟากล่าว
" ไม่ต้องขำไป แล้วของรางวัลที่ข้าจะได้รับล่ะ " โชอิจิ ทวงของรางวัล
" ข้าจะให้เจ้าอาบเหงื่อข้า มันจะทำให้เจ้าสามารถชุบชีวิตตัวเองได้ 1ครั้ง หรือสามารถมองอนาคตก็ได้ 1 ครั้งเช่นเดียวกัน " เบลรีฟากล่าว
"ตกลง " โชอิจิ น้อมรับ ก่อนลงไปที่ลำธาร แล้วอาบเหงื่อของ เบลรีฟา ทำให้เขาได้ชีวิตอมตะ 1 ครั้ง
****
หลังจากร่ำลา เบลรีฟา โชอิจิ ก็มุ่งหน้ากลับเมือง ในยามค่ำคืน ซึ่งทหารกำลังจะปิดประตูเมือง แต่โชอิจิ ก็วิ่งมาแล้ว สไลน์ตัวเข้าเมือง แบบเส้นยาแดงผ่าแปด
ที่หน้าประตูเมืองนั้นเอง โชอิจิ ก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคย
" โอการินาไซ โชอิจิ ยูฉะ (ยินดีต้อนรับกลับมาค่ะ ผู้กล้า โชอิจิ ) "
โชอิจิ รีบลุกขึ้นมาเพราะกลัวเสียฟอร์ม แล้วมองไปยังต้นเสียง ใช่แล้ว เป็นเสียงของ ฟุยูกิ นั่นเอง เธอมารออยู่หน้าเมือง ตั้งแต่ที่เขาออกไปล่ามอน ตั้งแต่เช้า ด้วยความเป็นห่วง 
โชอิจิ จึงได้เดินไปคุยไปกับฟุยูกิ จนถึงโรงแรมที่ ฟุยูกิ เหมาชั้นบนไว้ทั้งชั้น ที่นั่นเป็นที่อยู่ของกิลล์ที่ประกอบไปด้วย ดารา นักร้อง นักแสดง ที่เป็นผู้หญิงส่วนใหญ่ พวกเธอร่วมกันตั้งกิลล์นี้ขึ้นมา โดยเฉพาะ นียอน หัวหน้ากิลล์ ที่เป็น เน็ตไอดอล ที่มีคนดูคลิปล่ามอนของเธอนับสิบล้านวิว เพียงแค่เธอลงคลิปใน ยูทูปเพียงไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น
" นี่มันที่ตั้งกิลล์ เทพวารีนี่นา " โชอิจิ อุทานเมื่อมาถึงชั้นบนของโรงแรม นียอนหัวหน้ากิลล์เทพวารี ออกมาต้อนรับโชอิจิด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม และให้ ฟุยูกิ แนะนำห้องต่างๆให้ โชอิจิ โดยมี ฟุสะ น้องชายของฟุยูกิ นำอาหารประเภท เบนโตะ (ข้าวกล่อง) มาให้
ฟุยูกิ แนะนำห้องต่างๆไปเรื่อยๆ จนถึงห้องสุดท้าย ซึ่งเป็นห้องของเธอเอง เมื่อเปิดเข้าไปก็เห็นตุ๊กตาหมีเท็ดดี้ ตัวใหญ่ ตั้งอยู่บนเตียงนอน พร้อมผ้าปูเตียงลายลูกไม้ ฟุยูกิ ฮัมเพลง สกุณาหาคู่ อยู่ในลำคอ ให้ โชอิจิ ฟัง
" ขอโทษทีนะ ฟุยูกิ ชีวิตจริง เธอเลี้ยงหมาเลี้ยงแมวป่าว " โชอิจิ ถามเพราะเห็นรูปหมาแมว เป็นอัลบั้มวางอยู่บนโต๊ะ
" ชั้นเลี้ยงแมวนะ ชื่อ คุโระเนโกะ แต่ไม่เลี้ยงหมา เพราะมันชอบกัดแมวชั้น " ฟุยูกิตอบ ทำให้ โชอิจิ คิดแผนการชั่วร้ายขึ้นมา เพราะอยากแกล้ง ทาสหมาทาสแมว เพราะตอนเด็กๆเขาเคยถูกหมาแมวทำร้าย ทำให้เป็นแผลใจมานานจนกระทั่งโต
" ฟุยูกิ เธอร้องเพลงไม่เอาอ่าวเลย แถมเสียงหลงอีก แต่ชั้นมีวิธีแก้นะ " โชอิจิ กล่าวด้วยสายตาเจ้าเล่ห์
" มีวิธีอะไรดีๆ ล่ะ บอกชั้นหน่อย ถ้าแก้ได้ชั้นก็จะทำ " ฟุยูกิกล่าวด้วยความหวังว่า โชอิจิ จะมีวิธีดีๆ มาช่วยเธอ
" เธอต้องเข้าไปร้องเพลงในห้องน้ำ ตอนเที่ยงคืน แล้วเอาน้ำราดตัว เอาถังครอบหัว แล้วร้องเพลง มันจะช่วยเธอได้ " โชอิจิ พูดด้วยน้ำเสียงปกติ พยายามไม่ขำออกมา
" ตกลงชั้นจะทำ แต่มีข้อแม้นะ นายต้องบอกความจริงว่านายในโลกความจริง เป็น มนุษย์ หรือ เป็นเอลฟ์ " ฟุยูกิ ขอข้อแม้ ซึ่งทำให้ โชอิจิ คิดหนัก
...ทำไงดีละ ตรู ชีวิตจริงตรูเป็นเอลฟ์นี่นา
" ชั้นเป็นมนุษย์ " โชอิจิ แถ จนแทบจะสีข้างถลอก
ฟุยูกิ เอามือลูบอกอย่างโล่งใจแล้วกล่าวว่า " โชคดีจริงที่นายเป็นมนุษย์ ถ้าเป็นเอลฟ์ละก็ ชั้นคงไม่กล้าจีบนาย เพราะเราอายุ ห่างกันเกินไป "
" นั่นสินะ " โชอิจิ กล่าวเห็นด้วย แล้วปาดเหงื่อ เพราะเขาพึ่งโกหกคำโตไป
3 ชั่วโมงต่อมา...หลังจากเดินดูห้องต่างๆแล้ว โชอิจิ ก็ขอลาออกไปที่ร้านขายยา ก่อนออกจาก กิลล์ เทพวารี ยังไม่ลืมส่งยิ้มหวานๆให้เหล่าสาวงามของกิลล์
...ว้ายยยยยยยยยยยยยย นั่นสามีในอนาคตของชั้น
...โชอิจิ คนที่ใครๆต่างก็อยากได้เป็นแฟน ถ้าเป็นแฟนชั้นก็ดีน่ะสิ
...อยากให้เขารู้ว่ารัก และยอมเป็นคนรักของเราจัง ฟุยูกิคิด
โชอิจิ ออกมาด้อมๆมองๆอยู่รอบเมือง โดยไม่ค่อยสบอารมณ์นัก และในขณะที่ไม่รุ้จะไปไหน ก็ได้ยินเสียง
พลั่ก พลั่ก พลั่ก จาก้าเจ้าเด็กเกรียน กับพวกกำลังโบกหัว มนุษย์กระต่าย แอนทูแรปบิทอยู่ เพื่อไถตังค์ โชอิจิ ไม่รอช้า เข้าไปเผือก ทันที
" พวกเอ็งต้องเจอกับข้านี่ " โชอิจิกล่าว จริงๆเขาไม่ต้องการช่วย มนุษย์ แอนทูแรปบิทหรอก เพียงแค่อยากชกหน้าใครระบายอารมณ์ ที่ต้องโกหกสาวๆในวันนี้
พลั่ก พลั่ก พลั่ก โชอิจิ ตรงเข้าไปโบกหัว จาก้าตัวหัวโจก สามที อย่างไม่คิดอะไร ทำให้จาก้า หันมามองดูด้วยความโกรธ
" แกมันคนเมื่อตอนเช้านี่นา " จาก้ากล่าว พร้อมกับสั่งลูกน้องอีก 3คน มารุมล้อมโชอิจิทันที
" กล้ามายุ่งกับธุระ ของกิลล์ เอเลเม้น ลีเจี้ยน แกไม่ได้ตายดีแน่ " 1 ใน 3 โจรร้ายกล่าว
" พวกเรารุมมัน " 
ผัวะ ผัวะ ผัวะ เสียงตบหัว เจ้าเกรียนสามตัวดังขึ้น พวกมันยังทำหน้างุนงงอยู่เลยว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะจู่ๆ โชอิจิ ก็หายไปจากโฟกัส หน้าจอของพวกมัน เขาเหินหาวแล้วตบหัวพวกมันขณะหัวเราะไปด้วย
" ข้าไม่เอาแล้ว หนีก่อนละนะพวก " จาก้ากล่าว ก่อนจะรีบเผ่น เพราะไม่อยากให้ของตกอีกแล้ว ปล่อยให้ เด็กเกรียน 3ตัว ต้องพบกับยมทูตที่ยิ่งกว่ายมทูต
" เลิกเล่นกันซะที ข้าเบื่อแล้ว " โชอิจิ กล่าวด้วยเสียงเรียบเย็น ก่อนที่จะเดินผ่านเด็กเกรียนทั้ง 3ตัว
ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ เพียงแค่โชอิจิเดินผ่านและชักดาบฟันคนละทีเท่านั้น พวกเด็กเกรียนทั้งสามก็กลายเป็นฝุ่นผงบินกลับไปเกิดที่โบสถ์ในอีก 53 นาทีข้างหน้า
" ขอบคุณมากน่ะ พวก ชั้นชื่อ คู เป็นเจ้าของร้านชำแห่งใหญ่ที่สุดในเมืองซาวน่า น่ะ " แอนทูแรบบิทกล่าว และเชื้อเชิญ โชอิจิ ไปกินเหล้าองุ่นชั้นดีที่ร้าน มาแชลเต้ ของตน
โชอิจิ ไม่พูดพล่ามทำเพลงอะไร เขาตาม คู ไปกินเหล้าองุ่นที่ร้าน แล้วพูดคุยกันอย่างถูกคอ จนตะวันรุ่ง ช่างเป็นการโต้รุ่งที่มันส์ สะใจซะจริง ทำให้ โชอิจิ รู้ว่า กิจการร้านของ คู ที่กำลังรุ่งเรืองอยู่ตอนนี้ กำลังเป็นที่หมายตาของพวก กิลล์ เอเลเม้น ลีเจี้ยน กิลล์ที่ใหญ่ที่สุดในไทย เขาเลย เสนอตัวปกป้อง โดยแลกกับค่าใช้จ่ายเล็กน้อย วันละ 3000 เหรียญทอง
เช้าวันต่อมา...
คูมอบกระเป๋านักเดินทางให้ โชอิจิ ข้างในมีกระเป๋ามิติที่สามารถเก็บไอเทมได้ 200 ช่อง และถ้าเป็นของชนิดเดียวกัน สามารถเก็บได้อย่างละ 999 ชิ้น ช่างเป็นคนที่มีน้ำใจงามเสียนี่กระไร ก่อนจาก คูยังมอบ นกหวีดสีแดงให้ แล้วกล่าวกับ โชอิจิ ว่า ถ้ามีเรื่องเดือดร้อนอะไรให้เป่านกหวีด แล้วความช่วยเหลือจะไปหาในทันที ซึ่ง โชอิจิ ก็แค่ยักไหล่ รับมาก็เท่านั้น
ก่อนออกจากเมือง ซาวน่า โชอิจิ ก็แวะไปซื้อ โพชั่นต่างๆ ที่ร้านสาขา ของกิลล์เทพวารี เพราะเขาจะได้ส่วนลดพิเศษ เมื่ออ้างว่า รู้จัก ฟุยูกิ รองหัวหน้ากิลล์
โชอิจิ ซื้อ โพชั่นฟื้นเลือดระดับต่ำสุด 100 ขวด ราคาขวดละ 10 เหรียญทองโดยค่าใช้จ่ายสามารถส่งบิลล์ไปเก็บที่ ร้าน มาแชลเต้ ของคู ได้ ที่โชอิจิซื้อยาฟื้นเลือดเพียง 100 ขวด เพราะเขาไม่คิดว่าจะมีใคร หรือ อะไรมาทำร้ายเขาได้ ซึ่งเจ้าของร้านขายยาที่ชื่อ มายด์ ก็แถม ขวดยาแปลกๆที่ชื่อว่า [โลหิตเทพ] มาให้เขา เพราะ ไอเทมชิ้นนี้ขายไม่ออกมานานแล้ว ไม่รู้ว่าเป็นของต้องสาปหรือป่าวอีกด้วย
หลังจากซื้อโพชั่นเสร็จแล้ว โชอิจิ ก็บึ่งหน้าเข้าป่าสน เขาเข้าไปลึกกว่าเดิม เพราะไม่คิดว่ามันเป็นอันตราย ทว่า...
เมื่อเขาพบอสูร แมวป่าจำนวนมาก เขาก็เริ่มใช้สกิลดาบโจมตีทันที แต่สิ่งที่ผิดปกติไป คือ เมื่อเขาใช้สกิล Max hp ของเขาจะลดลงเรื่อยๆ
...เฮ้ยๆ นี่ตรูติดคำสาปมาตอนไหนเนี่ย โชอิจิคิด
หลังจากการฟาร์มเงิน จากอสูรแมวป่าไป 6 ชั่วโมง โชอิจิก็พบว่า Max hp ของตนเหลือแค่ 1300 หน่วยจากเดิมที่เคยมีถึง 6800 หน่วย
...ต้องเป็นเจ้าบ้าเด็กเกรียนสามตัวนั่นแน่ๆ ที่สาปเราก่อนตาย โชอิจิชักจะโกรธขึ้นมาเมื่อคิดว่า เจ้าสามตัวนั้นตายสบายเกินไป น่าจะจับพวกมันไปทรมาน แล้วย่างสด ก่อนจะให้จูบตีน ขอโทษ ด้วยแววตาน่าสงสาร
...คงต้องไปที่โบสถ์ให้บาทหลวงแก้คำสาป
เมื่อ โชอิจิ คิดได้ดังนั้น เขาจึงบึ่งหน้ากลับไปในเส้นทางเดิม แต่ปรากฏว่า เขาหลงทาง เพราะลืมซื้อแผนที่ แถมพระอาทิตย์ ก็เริ่มเย็นขึ้นทุกที
โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
เสียงไม่พึงประสงค์ ในป่าสนดังกังวาน เมื่อ โชอิจิ เดินมาได้เป็นก้าวที่หนึ่งพันพอดิบพอดี เขาก็ต้องเจอกับมอนสเตอร์ ขนาดใหญ่ ลำตัวยาวขนาด 3เมตร นอนอยู่ในบ่อ มันครางเสียงดุร้ายออกมาด้วยความเจ็บปวด มันคือ มังกรปฐพี อาลาบา นามว่า ฟีเรีย
" นี่แก บาดเจ็บเหรอเนี่ย " โชอิจิ กล่าวแล้วเข้าไปดูบาดแผล เขาฝืนใช้สกิลรักษาที่ไม่ถนัดนัก แต่ก็รักษาได้เพียงปฐมพยาบาล ก่อนจะนึกได้ว่ามีเหล้าองุ่นที่คูให้มา สามารถล้างแผลได้ ก่อนการปฐมพยาบาล
ซ่า ซ่า ซ่า เสียงเหล้าองุ่นรินลงสู่บาดแผลทำความสะอาด ในขณะที่เช็ดแผลไปก็เหลือบไปเห็น เน็กเล็ค(สร้อยคอ) สีฟ้าที่ผูกอยู่ที่คอ
" แกเป็นคน แต่ถูกคำสาปเหรอ " โชอิจิ กล่าว ก่อนที่ มังกรปฐพี อาลาบา จะพยักหน้า
" งั้นอยู่นิ่งๆนะ จะช่วย " โชอิจิกล่าว ก่อนจะเริ่มร่ายคาถาล้างคำสาป
ข้าแต่พระแม่แห่งวารี ที่สถิตย์ในพิภพ ขอน้ำที่ใสสะอาดของพระองค์ ชำระล้าง คำสาป ด้วยเถอะ refuse Hex
เมื่อ แสงของคาถาไปโดนตัวมังกร อาลาบา เวทย์ถอนคำสาป ก็สะท้อนกลับมาหาโชอิจิ ทำให้เขาหลุดพ้นจากคำสาป Max hp ลด
โชอิจิ รู้สึกดีใจระคนแปลกใจ แต่เขาก็รู้แล้วว่า คำสาป ที่ ฟีเรีย โดนอยู่นั้นแก้ด้วยเวทย์มนต์ไม่ได้
" ถ้าคลายคำสาปไม่ได้ ก็ต้องทำลายมัน อาจจะเจ็บหน่อยนะ " โชอิจิ กล่าว ก่อนจะตั้งท่าย่อต่ำ แล้วชักดาบ มุรามาสะออกมา แล้วฟันด้วยความเร็วสูง ด้วยท่าไม้ตาย [ดาบผ่าเทพยุทธจอมราชันต์]
" ติ้ง!!!ผู้เล่น โชอิจิ บรรลุภารกิจตามเงื่อนไข ได้สกิล ดาบ 3...5...8...11...13 " เสียงของAI ดังกังวาลในหัว ทำให้โชอิจิ ได้รับสกิลดาบใหม่ และทำลายคำสาปของ ฟีเรียไปด้วยในตัว
จนเธอ กลายเป็นเด็กสาวผมเงิน ตาสีม่วง น่ารัก อายุประมาณ 16 ปี
*****************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป