ทุกคนหันมองจอคอมพิวเตอร์ขอหร่วนกวางเจี่ยนที่เปิดแบบฟอร์มของหม่าหยางไว้
“กวนอู...เป็ั”
“ม้าเฉียว...เป็เซ็นทอร์เหรอ”
“งั้นจูกัดเหลียงก็เป็หมูดิ[1]” หวงคิดตาม
หร่วนกวางเจี่ยนมองตาขวาง“หมูบ้านเอ็งดิ! จูกัดเหลียงเป็นักประดิษฐ์ชื่อดังโว้ย!”
“...แย่กว่าหมูอีก”หวงแขวะ
เมื่อได้อ่านแบบฟอร์มหวงก็รู้สึกเหมือนสติหลุดไป
นี่คือแบบฟอร์มหรือ
นอกจากปรับคำอธิบายของเหล่าบุคคลในประวัติศาสตร์ไปเสียสุดโต่งแล้วก็ไม่ได้อธิบายอย่างอื่นอีก!
ณ จุดนี้คงไม่มีทางขอภาพอ้างอิงเพิ่มได้ แต่กระทั่งภาพร่างคร่าวๆ ก็ยังไม่มี!
อีกทั้งยังปรับแต่งทุกรูปแบบด้วย!
มีทั้งกลายเป็สัตว์สลับเพศ หรือแม้แต่กลายเป็ผู้เชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยี
ผสมปนเปกันมั่วไปหมด!
“ลูกค้าคนนี้สติไม่ดีรึเปล่าเนี่ย”
“แบบฟอร์มก็กรอกอะไรไม่รู้มา...”
หวงอึ้งไปเขาไม่คิดว่าหร่วนกวางเจี่ยนจะรับงานนี้จริงๆ
เขาไม่กลัวว่าลูกค้าอาจไม่พอใจงานแล้วเกิดทะเลาะกันขึ้นมาเลยหรือ
พวกเขาต่างเป็นักศึกษาภาควิชาศิลปะจนๆอาจจะมีชีวิตความเป็อยู่ดีกว่านักศึกษาภาคอื่นๆแต่ถ้ามีเื่กับลูกค้าแล้วต้องหาฝ่ายรับผิดชอบขึ้นมาก็จะกลายเป็เื่ยากที่จะจัดการได้
“กังวลอะไรลูกค้าจ่ายผ่านเว็บรวมทรัพยากรมาแล้ว”หร่วนกวางเจี่ยนเปิดสถานะการจ่ายเงินของลูกค้าให้หวงดู
เว็บไซต์รวมทรัพยากรทางการของERSO เป็เหมือนคนกลางโดยมีแพลตฟอร์มทำหน้าที่เป็ผู้การันตีให้เหล่าฟรีแลนซ์เริ่มงานได้ทันทีหลังจากลูกค้าส่งรายละเอียดงานให้แล้ว
ระหว่างนั้นฝั่งลูกค้าจะต้องจ่ายเงินให้ทางเว็บไซต์ถือไว้หลังจากส่งมอบงานเสร็จและลูกค้าพึงพอใจงานที่ได้ทางแพลตฟอร์มก็จะส่งเงินให้ฟรีแลนซ์
ถ้าทั้งสองฝ่ายตกลงกันไม่ได้ทางแพลตฟอร์มจะเข้ามาเป็ผู้ไกล่เกลี่ย
ถ้าถึงขั้นนั้นจริงๆหร่วนกวางเจี่ยนมีประวัติการสนทนาส่วนทางแพลตฟอร์มเองก็มีสำเนาแบบฟอร์มและรายละเอียดการว่าจ้าง ไม่ว่าอย่างไรหร่วนกวางเจี่ยนก็ถือไพ่เหนือกว่า
“กวางเจี่ยน ข้าว่างานมันไม่ค่อยเข้าท่าแกลองไปคุยกับลูกค้าอีกที ให้เขาส่งรายละเอียดเพิ่มเติมมาจะดีกว่าไหม...”หวงคิดว่าทุกสิ่งในตอนนี้ไม่ค่อยน่าเชื่อถือนัก
หร่วนกวางเจี่ยนไม่พอใจ“ไอ้หวง แกบ้าไปแล้วเหรอ”
“แกอยากวาดตัวละครสไตล์การ์ตูนไปเรื่อยๆเหรอ ไม่เบื่อบ้างรึไง”
“ตอนนี้ในตลาดมีแต่เกมภาพสไตล์การ์ตูนถึงเงินจะดี แต่ถามตัวเองหน่อยเถอะว่าแกชอบงานไร้จิติญญาแบบนั้นจริงๆ เหรอ!”
“ศักดิ์ศรีความเป็ศิลปินแกหายไปไหน”
“นี่คือโอกาสดีที่เปิดกว้างให้เราออกแบบสไตล์ภาพเองดูสิว่าเรามีอิสระในการออกแบบแค่ไหน!”
“ถ้าเราดังขึ้นมาเพราะงานออริจินัลชุดนี้อนาคตเราต้องราบรื่นแน่นอน! ใครจะไปรู้เราอาจจะมีเงินเช่าสตูดิโอเป็ของตัวเองหลังเรียนจบก็ได้”
“หรือแกอยากเป็คนธรรมดาหลังเรียนจบไปเข้าบริษัทจ้างงานสักที่ ต้องทำงานหนักวาดรูปสไตล์ที่ไม่ได้ชอบเลยสักนิด”
คนอื่นๆมองตากัน เห็นได้ชัดว่าคำพูดของหร่วนกวางเจี่ยนได้จุดไฟให้ทุกคน
พวกเขาเป็นักศึกษาไม่ใช่นักวาดผู้มีประสบการณ์ที่ได้ก้าวสู่โลกการทำงานแล้ว
เื่ด้านงานภาพพวกเขาต่างมีแิเป็ของตนเอง กำลังอยู่ใน่ที่มีแรงบันดาลใจมากมาย
ใครกันจะอยากคอยวาดงานสมัยนิยมตามกรอบที่ลูกค้าวางไว้
ทุกคนต่างอยากวาดงานในแนวทางที่ตนเองชอบและทำได้ดีทั้งนั้น!
การได้เจอลูกค้าที่ไม่วางกรอบอะไรให้ถือเป็โอกาสซึ่งหาได้ยากยิ่ง!
หวงเองก็ไฟลุกโชนขึ้นมาเหมือนกัน“โอเค งั้นแกตัดสินใจเลยกวางเจี่ยน เดี๋ยวพวกเราช่วยแกคิดไว้รึยังว่าจะทำงานแบบไหน”
“ต้องอย่างนี้สิเพื่อน”
หร่วนกวางเจี่ยนแสนพึงพอใจเขาเปิดภาพหนึ่งขึ้นมาบนจอคอมพิวเตอร์
“ฉันว่าจะวาดแนวนี้”
“ภาพสไตล์มหากาพย์หมึกสีน้ำมัน”
หวงบุ้ยปากเล็กน้อย
หร่วนกวางเจี่ยนเป็คนคิดงานภาพสไตล์นี้จากแรงบันดาลใจที่แวบขึ้นมา
ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอคือมิโนทอร์ร่างสูงกำยำเขาหักหนึ่งข้าง สวมชุดเกราะสีดำที่เสียหายหนัก
เกราะไหล่เป็หัวมอนสเตอร์ขนาดใหญ่ดูน่าตื่นตารอบตัวมีโซ่ล่ามไว้ มองแล้วให้ความรู้สึกเหมือนเป็นักรบผู้ไม่ย่อท้อ
ชุดสีที่ใช้เป็ไปในโทนเข้มพื้นหลังเป็สีดำสนิท ฉากสนามรบให้ความรู้สึกเศร้าและสิ้นหวัง
ถ้ามองภาพอย่างผิวเผินจะรู้สึกได้ว่าคล้ายเหล่ามิโนทอร์ใน Fantasy World[2]
แต่ถ้าดูให้ละเอียดจะพบว่ามิโนทอร์ตัวนี้มีความแตกต่างจากพวกมิโนทอร์ของฝั่งตะวันตก
หร่วนกวางเจี่ยนใส่รายละเอียดมากมายเพื่อเน้นความเป็ตะวันออกลงไปในตัวมิโนทอร์เช่น โครงหน้า รวมถึงอาวุธและชุดเกราะที่ออกแบบตามความงามของตะวันออกอย่างชุดคลุมออกศึกสีแดงและอื่นๆ
ที่หร่วนกวางเจี่ยนตั้งชื่อว่าภาพสไตล์มหากาพย์หมึกสีน้ำมันเพราะมีองค์ประกอบสามอย่างคือ ความเป็มหากาพย์ งานภาพแบบหมึก และงานภาพแบบสีน้ำมัน
งานภาพนี้ไม่ได้ละเอียดจนเห็นทุกอณูรูขุมขนของตัวละครภาพมีความเลอะจากเทคนิคสีน้ำมันทำให้พื้นหลังดูพร่ามัว สร้างบรรยากาศที่เป็เอกลักษณ์ให้งาน
ขณะเดียวกันก็มีเทคนิคหมึกเพิ่มเข้าไปใส่ความเป็จีนให้งาน
นอกจากนี้ตัวละครยังให้ความรู้สึกหดหู่ซึ่งเป็รากฐานของความเป็มหากาพย์สื่อว่ามิโนทอร์ได้ผ่านาตัดสินชะตากรรมโลกระหว่างเทพและมารมาก่อน
หวงและรูมเมตคนอื่นๆรู้เื่งานภาพสไตล์นี้อยู่ก่อนแล้ว
พวกเขาประทับใจฝีมือของหร่วนกวางเจี่ยนด้วยเหมือนกันเพราะเทคนิคและการใส่เงารวมถึงรายละเอียดต่างๆ ของภาพเป็สิ่งที่นักศึกษาภาควิชาศิลปะไม่สามารถเทียบชั้นได้
แต่จะเอาไปเป็ภาพออริจินัลในเกมได้ไหม
ไม่มีใครรู้
ตอนนี้เกมมือถือดังๆต่างใช้งานภาพสไตล์การ์ตูนงานที่รับมาก่อนหน้าก็เป็งานภาพออริจินัลสไตล์การ์ตูนเหมือนกัน
ส่วนเกมที่ใช้ภาพสไตล์สมจริงนั้นมักจะ้างานภาพออริจินัลที่มีรายละเอียดเยอะๆและสีสันสดใส
แม้งานสไตล์ของหร่วนกวางเจี่ยนจะน่าประทับใจแต่คนที่มาเห็นอาจมองว่าเป็ภาพที่ดูเศร้าสร้อยทำให้รู้สึกหดหู่ระหว่างเล่นเกมได้
ด้วยเหตุนี้หร่วนกวางเจี่ยนจึงไม่ได้เอางานนี้ลงเว็บไซต์รวมทรัพยากรเพราะกลัวว่าลูกค้าจะไม่เข้าใจ
หวงลังเลใจ“ขอถามสองข้อ ข้อแรก งานสไตล์นี้จะตรงใจลูกค้ารึเปล่า ข้อสองแกเป็คนเดียวที่เก่งงานสไตล์นี้ คนอื่นวาดไม่ได้...”
หร่วนกวางเจี่ยนเตรียมคำตอบไว้ก่อนแล้วจึงตอบไปอย่างมั่นใจ“ฉันถึงบอกไงว่าแบบฟอร์มนี่ตรงกับความคิดฉันทุกอย่าง!”
“คอนเซปต์แรกเริ่มของฉันมาจากพวกตำนานเทพต่างๆ”
“ฉันอยากใส่ความเป็มหากาพย์ลงไปในงานซึ่งเป็องค์ประกอบที่สำคัญที่สุดในงานสไตล์นี้! เทพฝ่ายธรรมะ มารฝ่ายอธรรมการจับสไตล์ที่แตกต่างกันโคตรๆ เป็แนวทางที่ดีที่สุดในการสร้างแรงบันดาลใจ!”
“ก็คือยิ่งแปลงจากความเป็มนุษย์ไปได้มากเท่าไหร่ยิ่งดี!”
“พูดให้ชัดเจนคือเกมสามก๊กส่วนใหญ่ไม่เหมาะกับงานสไตล์นี้เพราะสามก๊กมีตัวละครเป็คนเราจะเอาไปสร้างให้เป็แบบนั้นได้ยังไง”
“แต่แบบฟอร์มนี่พลิกภาพลักษณ์ของตัวละครไปหมด! โคตรเหมาะกับงานสไตล์นี้!”
“กวนอูเป็ัม้าเฉียวเป็เซ็นทอร์เืผสม ส่วนเคาทูเป็เสือ...”
“เหมาะกับสไตล์ฉันอย่างกับฟ้าประทานเลยใช่มั้ยล่ะ”
“แล้วก็พวกแกไม่ต้องกังวลเื่งานจะเป็สไตล์เดียวกันรึเปล่าฉันจะเป็คนออกแบบกับร่างภาพให้ พวกแกเอาไปวาดรายละเอียดเพิ่มเสร็จแล้วฉันจะมาแก้ให้เรียบร้อย ไม่ต้องห่วง มีฉันนำงานต้องไปในทิศทางเดียวกันแน่!”
[1]ชื่อจูกัดเหลียงในภาษาจีนมีตัวอักษรคำว่าหมูอยู่ด้วย
[2] เกมแนว MMORPGสองมิติของค่าย Tencent
649
