ลูกชิ้นน้อยที่ทำหน้าเหวอๆ จู่ๆ ก็ได้คะแนนขึ้นมาอย่างงุนงง ว่ามันได้มาได้อย่างไรกัน แต่พอมองไปตอนนี้ก็คือว่า ได้เห็นตัวเองที่กำลังใผวาจะจับ จะเกาะอะไรสักอย่างก็ได้ แต่ว่าตัวเองดัน..!!!!! ไปตะปบเข้าที่หน้าพี่ใหญ่เหอเฝิ่นเสียเต็มมือน้อยๆของเธอเองทั้งสองข้างเลยนี่น่ะสิ…!!!
ทั้งพี่ชาย และน้องสาวต่างพากันทำสีหน้าใกันหมด แต่ความในี้เป็คนละแบบต่างกันไปเลย เพราะพี่ใหญ่น่ะใเพราะเจ็บหน้า ที่จู่ๆก็โดนน้องสาวคนเล็กตบเต็มๆสองมือน้อยๆของเธอ ส่วนน้องสาวก็ใที่ว่าตัวเองนั้นก็ไม่ได้ตั้งใจที่จะตะปบหน้าพี่ใหญ่เสียหน่อย และใอีกรอบก็คือว่าเสียงเ้าระบบที่ส่งคะแนนมาให้แบบรัวๆอีกแล้วนี่น่ะสิ….????!!!
“เดี๋ยวนะเ้าระบบ แบบนี้ก็ได้ด้วยหรอเนี่ยคะแนนน่ะ…..????!!”ลูกชิ้นน้อย
“ได้สิเ้านาย ก็ถือว่าเป็การทำร้ายคนอย่างไรเล่า ทำให้ผู้อื่นได้รับาเ็โดยการลงมือลงไม้จากเ้านายน่ะ”ระบบนักเลง
“แบบไม่ได้ตั้งใจเนี่ยนะ….????”ลูกชิ้นน้อย
“ใช่เ้านาย ขอเพียงแค่ทำร้ายคนอื่นก็เพียงพอแล้วล่ะระบบแจกคะแนนไม่อั้น เปย์คะแนนให้เล้ยยยเ้านาย”ระบบนักเลง
“แบบนี่ก็ได้ด้วย…..??? อือ…..และที่มีคะแนนเสริมเพิ่มเติมระหว่างสายเือะไรนี่เล่า….????? หมายถึงว่าถ้าทำร้ายคนในครอบครัวที่ร่วมสายเืเดียวกันก็จะได้คะแนนเบิ้ลสองครั้งงั้นเหรอ….?????”ลูกชิ้นน้อย
เ้าตัวรีบสอบถามเ้าระบบนักเลง ด้วยสีหน้าเ้าเล่ห์ขึ้นมาทันทีทันใดเลย และก็ในน้ำเสียงที่ถามก็ออกอาการอย่างชัดเจนแบบปิดไม่มิดเลยทีเดียวว่ากำลังคิดอะไรอยู่
“เอ่อ…ก็ใช่เ้านาย!!!!”ระบบนักเลง
“หึ….หึ……”ลูกชิ้นน้อย
“..................!!!!!!”
ระบบนักเลง รู้สึกขนลุกแทนเลยทั้งๆที่ไม่มีขนก็ตามที….!!!!! ตอนนี้ได้แต่ทำการไว้อาลัยให้กับพวกพี่ชายทั้ง 6 คนของเ้านายของมันล่วงหน้าเอาไว้เลย…..!!!
“น้องลูกชิ้นน้อยไม่เป็อะไรนะ….????”พี่สาวเฝิ่นซือ
พี่สาวที่เอ่ยปากรีบถามน้องลูกชิ้นน้อยของเธออย่างรวดเร็ว กลัวน้องสาวจะใที่พวกพี่ชายฝาแฝดที่กำลังอุ้มพวกเธอกันอยู่พากันเปลี่ยนท่าอุ้ม เหวี่ยงพวกเธอไปมาอย่างกับตุ๊กตากันเลย
“ป้าบบบบ………”
“โอ๊ยยย……..!!!”พี่รองหมีเฝิ่น
“ไม่เป็ไรพี่สาว…….!!!????”ลูกชิ้นน้อย
“ติ๊งงงงงง…………..โบกหน้าพี่ชายแบบรัวๆ 3 ตบ(ครั้ง) รับคะแนน 3,000 คะแนน พร้อมกับคะแนนเสริมเพิ่มที่ทำร้ายคนในสายเืเดียวกัน(ครอบครัว)อีก 1,000 คะแนน พร้อมกับโบนัสของขวัญแรกเริ่มคูณคะแนน 20 เท่าที่ยังไม่หมดอายุการใช้งานทันที…”ระบบนักเลง
“โอ้….ได้คะแนนมาแบบฟลุ๊กกๆๆอีกแล้ว….!!!!”ลูกชิ้นน้อย
ที่พี่รองหมีเฝิ่นร้องโอ๊ย…ขึ้นมาเนี่ยไม่ใช่อะไรหรอก ก็เป็เพราะว่าพี่ชายฝาแฝดทั้งสองคนที่ตอนนี้เดินเคียงข้างกัน เพื่อที่จะหยุดเปลี่ยนท่าอุ้มน้องสาวสองคนของพวกเขานี่แหละ พี่สาวเฝิ่นซือเลยถามขึ้นมาด้วยความเป็ห่วงน้องสาวคนเดียวของตัวเอง เพราะขนาดตัวพี่สาวเฝิ่นซือเองยังใเลยที่จู่ๆพี่ชายก็เหวี่ยงตัวเธอขึ้นมาน้องลูกชิ้นน้อยเองก็คงจะใไม่แพ้กันนั่นแหละ
แต่สิ่งที่เกินความคาดหมายนั่นก็คือว่า เ้าลูกชิ้นน้อยนั้นไม่ได้เพียงแค่ตอบพี่สาวเฝิ่นซือออกไปเท่านั้น มือไม้ข้างขวาก็โบกไปโบกมาที่แปลทางสัญลักษณ์ว่าไม่เป็ไร ไม่เป็ไรในภาษาพูดนั่นแหละ
แต่ว่ามือที่โบกไปโบกมาว่าไม่เป็ไรให้พี่สาวเฝิ่นซือเห็นเนี่ย ดันไปโบกใส่หน้าพี่รองหมีเฝิ่นเข้าให้แบบเต็มๆ รัวๆเข้านี่น่ะสิ เล่นเอาพี่รองหมีเฝิ่นร้องเสียงหลงไม่แพ้พี่ใหญ่เหอเฝิ่นเลยที่พึ่งจะโดนตะปบหน้ามาเมื่อตะกี้นี้เอง…..!!!!!
“มีคะแนนเพิ่มเติมอีกแล้วดีจังเลย…”ลูกชิ้นน้อย
เ้าตัวเล็กที่ยิ้มมองกับอะไรสักอย่างอยู่ตรงหน้าอย่างอารมณ์ดี แต่ถ้าคนอื่นๆมองก็จะเห็นว่ามองหน้าพี่ชายฝาแฝดแล้วยิ้มนั่นแหละ
“โอ้….!!! พี่ใหญ่จ๋าาาาา…… พี่รองจ๋าาาาาาาา ลูกชิ้นไม่ได้ตั้งใจจะทำพี่ชายเจ็บนะจ๊ะะะะขอโทษจ้าาาาา…..”ลูกชิ้นน้อย
เ้าตัวเล็กที่พูดขอโทษเสียอ่อนเสียงหวานทันทีเลยเมื่อนึกขึ้นได้ว่าต้องถามไถ่อาการ และเอ่ยปากขอโทษพี่ชายฝาแฝดของเธอเอง
เพราะว่ามัวแต่งุนงงสงสัยกับคะแนนที่จู่ๆก็ติ๊งงงง….ติ๊งงงง…ขึ้นมาอย่างกะทันหัน พอได้รับรู้ข้อมูลใหม่เพิ่มเติมขึ้นมาว่าจะได้คะแนนอย่างไรได้อีกก็อารมณ์ดีขึ้นมากอีกด้วย
“ไม่เป็ไรน้องลูกชิ้นน้อย…….”พี่ชายฝาแฝดที่ยิ้มกว้างขึ้นมาทันที ลืมความเจ็บบนใบหน้ากันเลยที่ทั้งโดน ตะปบ และโดนโบกหน้ากันแบบงงๆจากน้องลูกชิ้นน้อยน้องเล็กสุดของบ้านเข้า
“.....................”พวกน้องชายคนอื่นๆ ที่เห็นท่าทางแบบนี้เข้าของพวกพี่ชายฝาแฝด ถึงกับพากันมองบนกันไปเลย
“เพี้ยงงงๆๆๆๆ…ฟู่….ฟู่….หายเจ็บนะจ๊ะพี่ใหญ่ พี่รอง”ลูกชิ้นน้อย
“ฟู่……..ฟู่…….ฟู่………”
พี่สาวเฝิ่นซือเองก็ทำตามบ้าง เพื่อปลอบใจพี่รองหมีเฝิ่น เพราะเห็นน้องลูกชิ้นน้อยเอียงตัวไปมาคอยเป่าเพี้ยงๆๆๆให้พี่ชายฝาแฝดทั้งสอง เลยอาสาช่วยปลอบพี่รองหมีเฝิ่นให้เอง
“...................!!!!”พี่ชายฝาแฝด
“ฮ่า….ฮ่า…..ฮ่า………”พวกน้องชายคนอื่นๆ
“ควั่บบบบ……..ควั่บบบบบบ……..”พี่ชายฝาแฝด
พี่ชายฝาแฝดทั้งสองคนหันไปมองแรงใส่พวกน้องชายที่บังอาจหัวเราะเยาะใส่พวกเขากัน มองแบบว่าให้รู้ว่าควรหยุดหัวเราะได้แล้ว
“อุ๊บบบบบ……….”
พวกน้องชายคนอื่นๆ ที่เห็นสายตาพี่ชายฝาแฝดทั้งสองแล้ว ก็หยุดหัวเราะ และหันเหสายตาไปทางด้านอื่นแต่ก็หลุดหัวเราะกันออกมาอย่างเบาๆอยู่ดีนั่นแหละ
เ้าตัวเล็กทั้งสองคนที่พากันเป่าฟู่….ฟู่….ปลอบขวัญพี่ชายฝาแฝดที่ใบหน้าเจ็บกัน แต่ตอนนี้น้ำลายของน้องสาวทั้งสองกลับเต็มหน้าพวกพี่ชายฝาแฝดแทนเสียแล้วน่ะสิ……
“น้องลูกชิ้นน้อยพี่ใหญ่หายเจ็บแล้ว…….!!!!”พี่ใหญ่เหอเฝิ่น
“น้องสาวพี่รองก็ไม่เจ็บแล้วเช่นกัน……หายเจ็บจริงๆ..!!!!”พี่รองหมีเฝิ่น
“หายเจ็บแล้วจริงๆนะจ๊ะ…พี่ใหญ่ พี่รองจ๋าาาาาา”ลูกชิ้นน้อย ที่เอียงคอถามไปมาระหว่างพี่ชายฝาแฝด
“หายสนิทเลยน้องลูกชิ้นน้อย………!!!!”
พวกพี่ชายฝาแฝดทั้งสองคนตอบแบบพร้อมเพรียงกันอย่างมั่นใจ จะเจ็บจริงเจ็บปลอมไม่รู้ล่ะขอให้พวกน้องสาวสองคนหยุดเป่าเพี้ยงๆๆๆ ก่อนก็พอในตอนนี้น่ะ…….!!!!!
น้องสาวทั้งสองคนเลยหยุดเป่าเพี้ยงๆๆๆ ปลอบขวัญพี่ชายฝาแฝดทั้งสองคนตัวเองกัน ส่วนพี่ชายน่ะเหรอก็ค่อยๆเอียงหน้าเช็ดเสื้อผ้าที่ไหล่แทนอย่างเนียนๆ เพื่อไม่ให้น้องสาวสองคนคิดว่าพวกเขาทั้งสองคนกำลังเช็ดน้ำลายน้องสาวอยู่ในตอนนี้
แต่เ้าลูกชิ้นน้อยน่ะรู้ดี และทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้ไม่เห็นไป ชวนพี่สาวเฝิ่นซือพูดคุยไปทั่วๆแทน ก็จะทำอย่างไรได้เล่าใจจริงแล้วก็อยากจะปลอบประโลมใจพี่ชายฝาแฝดของตัวเองด้วยใจจริงนั่นแหละที่โดนเธอทั้งตะปบหน้า โบกหน้า
แต่ตัวเธอเองก็ควบคุมร่างกายนี้ได้ไม่ดีนัก มันก็เลยมีน้ำลายกระเด็นออกมาบ้างนั่นแหละก็ร่างกายนี้อายุเพียงแค่ 3 ขวบปีเองนี่หน่า……!!!!! จะทำอะไรก็จะเป๊ะๆเหมือนกับเด็กโตกว่า หรือพวกผู้ใหญ่ได้อย่างไรเล่า ถ้าเป็เด็กโตก็คงเป่าเพี้ยงๆๆๆ ออกมาไม่มีน้ำลายกระเด็นออกมาหรอก
แต่ก็อย่างว่าแหละนะ ถือว่าเอาคืนพวกพี่ชายฝาแฝดบ้างเล็กๆน้อยๆ ไปก็แล้วกัน มีอย่างที่ไนอุ้มน้องเล็กๆ อย่างกับอุ้มลูกหมาลูกแมว เสียงงั้นแหละคนนะมีสองขา สองแขน ไม่ใช่สี่ขาจะมาอุ้มพาดกลางที่ลำตัวแล้วหิ้วไปเลยแบบนี้น่ะ
แรกๆ ถ้าเป็เด็กคนอื่นๆไม่แน่อาจจะชอบใจ และสนุกสนานไปด้วย แต่เธอนี่น่ะเริ่มจะเวียนหัวแทนเสียมากกว่าน่ะ ช่างสมกับเป็เด็กผู้ชายกันจริงๆเลย จะจับจะเล่นอะไรก็ไม่มีทะนุถนอมเสียเลยน่ะ….!!!! กลับมาที่น้องสาวที่กำลังพูดคุยกัน
“เสียงคล้ายๆน้ำไหลเลยล่ะพี่สาว……”ลูกชิ้นน้อย
“ใช่แล้วล่ะน้องลูกชิ้นน้อย ก็ตอนนี้พวกเรากำลังเดินผ่านทางใกล้กับแม่น้ำ ทางด้านหลังหมู่บ้านฯอย่างไรล่ะ”พี่สาวเฝิ่นซือ
“อ้าาาาา…..จริงด้วยสิจ๊ะพี่สาว”ลูกชิ้นน้อย เองก็นึกถึงความทรงจำเก่าของร่างเล็กนี้ได้เช่นกันว่าบ้านของตอนเองที่อยู่ติดหลังหมู่บ้านฯนั้นใกล้กับแม่น้ำมากเพียงใด
“แต่ก็คงจะแวะเล่นน้ำในแม่น้ำตอนนี้ไม่ได้แล้วนะน้องลูกชิ้นน้อย พวกเราคงจะต้องกลับบ้านกันก่อนล่ะ”พี่สาวเฝิ่นซือ
“ว๊าาาา….เสียดายจังเลยจ้ะพี่สาว”ลูกชิ้นน้อย
“ใช่เสียดายจังเลยเนอะๆ”พี่สาวเฝิ่นซือ
ใช้เวลาเดินๆ วิ่งๆ แต่จริงๆแล้วก็คือพวกพี่ชายนั่นแหละ เพราะน้องสาวสองคนพี่ชายฝาแฝดอุ้มอยู่ จนกระทั่งเริ่มเห็นมากแต่ไกลๆ ว่าคือบ้าน…..
“นี่สินะคือบ้าน…..ั้แ่นี้ต่อไปเราจะต้องอยู่กับโลกแห่งนี้ บ้านหลังนี้กับครอบครัวใหม่ การเริ่มต้นชีวิตใหม่กำลังเริ่มต้นขึ้นแล้ว”ลูกชิ้นน้อย ที่พูดกับตัวเอง
เ้าลูกชิ้นน้อยที่เริ่มมองเห็นรั้วไม้รอบๆบ้านก่อนเลย และหลังคาบ้านที่โผล่เหนือรั้วบ้านอย่างชัดเจน ด้วยรอยยิ้มบางๆ กับการเริ่มต้นชีวิตใหม่ของเธอเอง
“ถึงบ้านแล้วนะน้องสาววว……..”พี่ชายฝาแฝด
“จ้ะพี่ใหญ่ พี่รอง”ลูกชิ้นน้อย
“ในที่สุดก็ถึงบ้านแล้ว…….!!!”พวกพี่ชายคนอื่นๆ
“พวกน้องชายจะพากันกลับบ้านไปก่อนหรือเปล่าล่ะ หรือจะอยู่กันที่นี่ก่อน…????”พี่ใหญ่เหอเฝิ่น
“อยู่ด้วยกันที่บ้านไป๋นี่แหละครับพี่ใหญ่”สองพี่น้องตระกูลเหวิน
“ได้ๆ….”พี่ใหญ่เหอเฝิ่น
“พี่ใหญ่ลงๆๆๆๆจ้ะ……”ลูกชิ้นน้อย ที่ดีดขาสั้นๆของเธอบ่งบอกว่าอยากจะลงเต็มที่แล้ว
“ได้ๆ พี่จะอุ้มลงแล้ว”พี่ใหญ่เหอเฝิ่น
สองสาวน้อยบ้านไป๋ เมื่อเท้าได้ััพื้นดินแล้วก็จะอยู่นิ่งๆ ได้อย่างงั้นเหรอ…????? แน่นอนว่าไม่…!!!! โดยเฉพาะเ้าลูกชิ้นน้อยที่มีความทรงจำจากร่างน้อยๆนี้อยู่ ก็เลยถือโอกาสเดินสำรวจรอบๆบ้านไป๋อย่างสนอกสนใจ
รอบๆบ้านก็ถือว่ากั้นเป็ที่อยู่อาศัยพื้นที่เยอะพอสมควรเลย เพราะดูแล้วจากความทรงจำเดิมๆของร่างน้อยๆร่างนี้นั้น มีบ้านใหญ่ที่อาศัยอยู่เป็หลัก มีโรงนาเก็บของ ที่เก็บเสบียง คอกหมู เล้าไก่ และมีพื้นที่เล็กๆเอาไว้ปลูกผักสวนครัวด้านหน้าบ้าน และด้านหลังบ้านอีกด้วย แล้วแต่ประเภทที่จะปลูกจะแยกกันไปอย่างชัดเจน
*****************
พี่ชายฝาแฝดทั้งสองคนยอมเจ็บหน้ากันต่อไปจะดีกว่า ที่จะโดนเป่าเพี้ยงงๆๆๆๆๆ โดยมีน้ำลายของน้องสาวสองคนผสมมาด้วยแบบ ที่เต็มหน้าไปหมดแล้วตอนนี้…..!!!!
18K
