เสียงวิ่งเสียงะเิเสียงคนวิ่งตามเสียงสาระพัดนึกถูกผสมป่นเปไปหมด
ร่างของเด็กหนุ่มที่กำลังวิงหนีอย่างเอาเป็เอาตายท่ามกลางห่าะุอาวุธนับสิบที่กำลังพุ้งมาทางเขาไม่ทางใดก็ทาง
นึ่งแต่เขาก็ยังพอหลบได้ถามกลางกลางอาวุธเหล่านั่นไม่ว่าจะเป็ ะุเหล็ก ดาบ ธนูและเวทมนตร์เด็กหนุ่มก็ยังพอเอาตัวรอดมา
ได้ทำให้พื้นที่ที่เคยเป็ล่านกว้างที่เต็มไปด้วยดอกไม้นานาพันธ์กลับพังพินาศจนหมด
เสือผ้าที่เคยเป็ชุดนักเรียนขาดหลุดหลุยจนหมดเสือนอกที่เคยถือเอาไว้กระเดนหายไปไม่สิกลายเป็รูหมดแล้ว
สถาพของโยชิทากะเหมื่อนยาจกมากกว่านักเรียนเรียบร้อยแล้วผมที่เคยปล่อยให้เซอก็ยิ่งเซอเข้าไปอีกทั้งรางของเขาเต็มไปด้วย
าแระดับนึงไม่ได้มากอะไร เสียงหอบจากความเหนื่อยป่นเข้ากับรางกายที่เต็มไปด้วยาแเด็กพย่ามหาที่หลบสายตาของ
เขามองไปทัวทิศแต่ไม่อะไรที่พอจะเป็ที่ปลบให้เขาได้เลย
เด็กหนุ่มเดินมาด้วยความเหน็ดเหนื่อยจากความล้าของรางกายจนกระทังม่านตาของเขาาเปิดกว่างพบต้นไม้ต้นหนึงเรียง
ร่ายกันป็นแถวแถมยังต้นใหญ่พอที่เขาจะเข้าไปซ้อนตัวได้เด็กหนุ่มปีนต้นไม้ขึ้นไปจนถึงกลางต้นและนั่้งเพื่อตรวจสถาพร่างกาย
ถึงาแจะมีหลายแห่งแต่มันไม่ได้มากมายอะไรจนถึงทำใหเขาตายได้เลืดก็ไม่ได้ไหลอะไรขนาดนั่นเโยชิทากะนั่งถอนหาย
ใจออกมาเบ่าๆ พร่างใช้สายตามองไปที่ทัวทิศต้นไม้ที่เขายืนอยู่สูงกว่าตึกบ่างที่ของโรงเรียนทำให้มันพอจะเห็นอะไรไดมากพอควณ นักเรียน
กว่าพันคนเดินไปเดินมาทั่วทิศเพื่อตามหาเขาเด็กนักรียนมากมายที่พย่ามเพื่อเกรดโดยำม่สนใจทุกสิ่ง
........เฮอ เหนื่อยชะมัดเลยเฟ้ยตอนนี้เวลาเท่าไรแล้ว โยชิทากะเปิดนาฬิกาขึ้นมาเป็ถาพสามมิติ ตอนนี้เวลา ห้าทุ้มสามสิบ
เอาจริงดิ เด็กหนุ่มนั่งพิงหลังบนต้นไม้สูงพร่างทำหน้าเหนื่อย
ตั่งแต่ที่เขาถูกตามล่าเวลาก็ร่วงเลยมามากว่าสีชั่วโมงมันทำให้ความล้าพุ้งสูงมากตอนนี้ต้องพักเอาแรงกอน
.........หวังว่าตรูคงไม่โดนไม่โดนอะไรสักอย่างะเิหรอกน่ะ
ตูมมมมมมมมมม เสียงะเิดังสนั่นต้นไม้ต้นสูงถูกะเิจนไหม้เกรียมด้วยไฟ้สีเหลือง
ร่างของโยชิทากะในชุดนักเรียนที่ถูกเผ่าจนไหม้ตกลงมากระแทกเข้ากับพื้นปูนความเ็ปกระจ่ายไปทั่วร่างเลือสีแดงไหลออกจาก
ความหงุดหงิดพุ้งเข้ามาในหัว เขาใช้แขนทั่งสองข้างยันร่างของตัวเองขึ้นมาจากพื้นสายตาของเขาจ้องไปที่ชายคนนึ่ง เขาสวชุดหนังเบาราคาไม่แพง
มาก โดยเน้นที่สวนอกมากว่าปกติ แขนข้างนึงถือดายยาวข้างนึงถือโล้ไม้ทรงกลมชายคนนั่นตั่งท้าและพุ้งเข้ามาหาโยชิทากะ
........เมื่อกี่ตรูพูดว่าอะไรน่ะ
โยชิทากะเอียวตัวหลับไปได้ ชายคนนั่นพึ่งเข้ามาฟันไม่ว่าซ้ายหรือขวาด้วยเร็วถึงแม้โยชิทากพจะยังพอหลบได้บ้างแต่เขาก็ได้
าแอยู่ดีถึงจะไม่มากเด็กหนุ่มพย่ามหลบซ้ำไปซ้ำมาแต่ชายตรงหน้าก็ไม่ธรรมบดาชายคนนั่นอ่านการเคลื่อนไหว้เขาได้มากพอควณ
ทั่งสองสู้กันจนฟางเส้นสุดท้ายขาดลงชายคนนั่นฟันไปที่หลังของเขาเข้าอย่างจังความเ็ปพึ่งสูงเด็กหนุ่มหันกลับไปใช้
ตรงพุ้งเข้าที่หน้าของอีกฝ่าถึงอย่ากจะหลบก็ไม่ได้เร็วจนหลบไม่ทั่นเืไหลออกจากจมูก
โยชิทากะใช้หมัดสองข้างร่วๆไปที่หน้าของอีกฝ่ายถึงจะพย่ามโจนตีแต่แขนทั่งสองข้างก็หักเรียบร้อยตั่งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้เื
สีแดงไหลออกมาจากทั่งจมูกและปาก
โยชิทากพหยุดหมัดลงก็จริงแต่ โยชิทากะใช้ขาข้างที่ถนัดอัดไปที่หน้าของชายคนนั่นจนกระเดนไปไกลพอควณแต่เขาก็ไม่วายจะ
วิ่งไปใช้ขาแตะไปที่ท้องเข้าอย่างจังจนอีกฝ่ายหลับลงไป
"ถ้าตรูทีอาวุธละก็" เด็กหนุ่มตะโก้นด้วยความเดือดดาน
จนคำว่าอาวุธหลุดออกมาจากใบ้หน้าที่หงุดหงินเปลียนเป็ร้อยยิ้มที่ดูน่ากลัวออกมาจากใบ้หน้าเหมือนอาชูร่าและทำสิงที่เหลื่อเชื่อ
......ไหนก็ไหนๆแล้วขอหมดเลยล่ะกัน โยชิทากะหยิบทั่งดาบโล้อุปกรณ์มาสวมใส้ทั่งหมดเด็กหนุ่มมองไปที่ดาบยาวราคาถูกขึ้นมา
และถอนหายใจตอนนี้ตัวเขาต้องหนี้แล้วไม่อย่างนั่นนักเรียนคนอื่นคงตาล่าเขาเป็แน่ เพราะไฟที่ไหมต้นไม้สะดุดตาเกินไป
......จะว่าไปไอ้ไฟนี้ไม่น่าใช้ะเิแล้วหมดนี่ก็ไม่มีะเิด้วยแล้วใครมันโจนตีมาฟ่ะ
ลูกไฟ้จำนวนหกลูกพุ้งทาที่เขาเด็กหนุ่มเอียวตัวหลบอีกครั่งหลบไปซายบ้างขวาบ้างเอาเป็ว่าหลบหมดล่ะกัน
เสียงะเิจำนวนหกครั่งงดังสนั่นไปทั่วอีกครั่งร้อยไหม้จากการะเิอยู่ด้านหลังเรียบร้อยแล้ว
หญิงสาวเดินออกมาจากที่มืดและสงเสียง ชิ ออกมาจากปลายปาก
โยชิทากะถ่อนหายใจออกมาพร่างทำหน้าเบื่อหน่ายเมื่อคงตั่งใจจะฆ่าเขาแน่ๆโดยการโจนตีจากที่มืดล่ะมั้ง เขามองไปที่เธอ
เด็กสาวในชชุดนักเรียนสวมผ้าคลุ้มสีดำ ในมือถืออุปรกรณ์สมัยใหม่ ......เวทมนตร์สมัยใหม่เรอะ
หญิงสาวจูโจ้มเขาอีกครังลูกไฟที่เป็ทรงกลมเปลียนเป็หอกยาวสีเหลืองพุ้งมาทางเขาด้วยความเร็วสูงเร็วกว่าครั่งก่อนมาก
เด็กหนุ่มพย่ามหลบไปทางขวาแต่เด็กสาวยิ้มร่าวกับว่าเธอได้ชนะแล้วทั่นทีที่เธอกำมืิอ
หอกที่กำลังพุ้งผ่านไปบังเกิดะเิเกิดขึ้นมากระทั่นหันโยชิทากะร่อยยกระเดนจากแรงะเิอีกครั่ง เขากลิ่งไปมาจนหยุดที่ร้องเท้า
ของเด็กสาวมองที่เขาและกัมหมัดแน่นๆ ก่อนจะมองร่างของเด็กหนุ่มด้านหลังมีร้อยไหม้จากแรงะเิกลิ่นเหม็นจากเนื่อที่ไหมเกรียมร่อยออกมา
เธอแบ่มือลูกบอลสีเหลืองร้อยออกมาจากมือเธอหวังจะปิดฉาก
ก่อนที่บอลเพลิงจะพุ้งไปหาโยขิทากะก็หลบได้ทั่นก่อนมวนตัวไปที่ด้านหลังและรัดคอเธอเธอพย่ามจะร่ายเวทมนตร์แต่ผลที่
ตามมามันไม่ดีนักสำหรับโยชิทากะเท่าไหนนักเขาจึงใช้ดาบที่ได้(โขมย)มาฟันไปที่แขนของเด็กสาวทั่งสองข้างเสียงกรีดร้องดังไปทั่วพร้อมเืที่ไหล
ออกมาอย่างบ้าคลั่งโยชืทากะไม่หยุดแค่นั่นเพราะเสียงของเธออาจจะเรียกนักเรียนคนอื่นมาเขาจึงใช้ดาบที่เปลือนไปด้วยเืเสียบไปที่คอของเธอ
เด็กหนุ่มรีบปิดปากของเธอเพื่อไม่ให้เสียงออกมาและถายในไม่กี่วินาทีลมหายใจของเธอก็ดับลงร่างของเธอล้มลงไป
โยชิทากะมองไปที่ร่างไร้วิณญาณของเด็กสาวอย่างสงบร่างที่เคยสวมชุดนักเรียนทับด้วยเกาะหนังมันเปื่อนไปด้วยเืของเด็กสาว
แถมด้านหลังยังโดนเผ่าจนเสื่อเละหมดแล้วทำให้เกาะหนังใช้ไม่ได้เด็กหนุมจึงถอดเกาะหนังที่มีกลิ่นเหม็นไหม้ออกมันคือกลิ่นที่เด็กสาวเชื่อว่าเป็
กลิ่นของเนือที่ไหม้ทำให้โยชิทากะสามารถฆ่าเธอได้โดยที่เธอไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ
.....เอาไงดีฟ่ะเหมือนจะฆ่าคนไปซะแล้วให้ตายเถอะคงต้องรีบหน่อยแล้ว
เด็กหนุ่มพร่างคืดไปถึงเื่ที่เขาได้ยินตอนอยู่บนต้นไม้ใหญ่มีนักเรียนที่วิ่งตามหาเขาพูดว่า ตอนนี้ต้องรีบแล้วถ้าไม่รีบฆ่าเขาเวลาได้หมด
ก่อนแน่ ซึ่งหมายความว่าถ้าไม่ฆ่าเขาในเวลาที่จำกัดพวกนั่นก็จะฆ่าเราไม่ได้ เมื่อคิดได้เช่นนั่นโยชิทากะก็ตัดสิ้นใจไปที่จะไปหาสถานที่ซ้อนตัว
แต่ไม่ทั่นที่เขาจะหาเจอก็ดันเจอกับนักเรียนจำนวนกว่าพันคนไล่ล่าสุดชนิดที่ไม่ยอมปล่อยให้เขาตายเลยทีเดียวระหว่างที่เขาพย่าวิ่ง
หนี้ลูกะุปืนจำนวนมากพุ้งเข้าใส้ในระหว่างที่เขาวิ่งหนี้เ โยชิทากะหลบลูกกระสุ้นกว่าร้อยนัดได้สำเร็จแต่บริเวณหัวไหล่กับได้รับาเ็
ใน่ที่โยชิทากะวิ่งหนี้ใน่ที่เขาหลบได้มีกระสุ้นนัดนึงซึ่งก็คือนัดที่สถิตอยู่ในหัวไหล่ของเขานั่นเองอยู่ดีๆะุนี้ก็สามารถเลียว
พุ้งเข้าที่หัวไหลซึ่งมันเป็ไปไม่ได้แถมันยังมีแต่ทวีความเ็ปให้เพิ่มขึ้นไปได้อีก
........เจ็บเฟ้ยไอ้ะุบ้านั่นของใครฟ่ะ
เด็กหนุ่มบ่นในใจแต่ตัวเขาก็พย่ามกลั่นความเ็ปจากาแจำนวนมากที่พุ้งเข้ามาแต่เขาเขาก็เอาตัวรอดได้อีกเช่นเคย
โยชิทากะพย่ามนึกไปถึงเื่ที่คิดได้ตัวเขามองไปที่ป่าสีชมพู้จากที่ไกลๆที่สะท้อนกับจันทราเด็กหนุ่มได้แต่บ่นในเื่บ่างอย่าง
เมื่อเขามาถึงเขาก็พบกับสิ่งไม่น่าเชื่อเข้าต้นซากุระสีชมพูทั่งสองด้านซ้ายขวาคันด้วยพื้นปูนเรียบๆณปลายทางนั่น
ร่างของเด็กสาวผมสีทองยาวจนถึงไหลใบ้หน้าอันงดงามที่เขาจำได้ดีดวงตาสีทองเหมือนกับผมสีทองเธอสวมชุดนักเรียนหญิง
เธอใส้อย่างมีระเบียบมมากเธอกำลังสะบัดดาบไปมา ดาบในมือของเธอเป็ดาบที่เห็นได้ทั่วไปแต่การร่ายลำของเธอกลับสวยงามมาก
ท่วงท่าทั่งหมดหยุดลงเมื่อเธอััได้ถึงแขกผู้มาเยื่อน
แขกผู้มาเยื่อนจำหน้าเธอได้ดีวคนที่เขาเคยเจอมาแล้วเด็กสาวหันมามองก่อนจะพูดว่า
"เธอรู้จักการประลองดาบไหม"เธอเอยถามขึ้นมา
"เคยได้ยินอยู่เป็การเอยชื่อเพื่อเคารพฝ่ายตรงข้ามสิน่ะคงเป็เกรียระมััง" เด็กหนุ่มตอบกลับ
"ใช้มันเป็แบบนั่นงันมาปะลองกันหน่อยถ้าเธอผ่าฉันไปได้ เธอจะผ่านศึกนี่ไปได้"
"งั้นถ้าฉันไม่ทำล่ะแต่ฉันขอผ่านไป...." ไม่ทั่นที่คำพูดจะหลุดจากปากดาบปลายแหลมจีมาที่คอของเขาตั่งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้เด็กหนุ่ม
รีบะโออมาจากระยะทั่นทีเขารู้ทั่นทีว่าอีกฝ่ายนั่นเก่งโครตๆถ้าเมื่อกี่เธอไม่หยุดเขาคอขาดแน่....ยัยนี่อัตราย
"งั้นเอาก็ได้ ฉัน ฟุจิมารุ โยชิทากะ ขอปะกาศการต่อสู้กับ"
" แอนี เพนดราก้อนขอเริ่มการต่อสู้" ทันทีที่พูดจบการต่อสู้ก็เริ่มขึ้น
ชูดดดดด
เสียงเหมื่อนกับท่อน้ำแตกความเ็ปโพยพุ้งขึ้นมาเด็กหนุ่มพย่ามกลั่นความเ็ปที่เกิดจากทางด้านขวาแขนที่เคยมีหลุดหายกระเดน
ไปแขนข้างขวาตกลงจากพื้นไปไกลความเ็ปมันเจ็บมากจนเด็กหนุ่มรู้สึกร่าวกับว่าสติของของตัวเองกำลังหลุดหายไปเข่าของเขาซุดลงกับพื้น
เหงื่อนไหลอย่างบ้าครั่ง
เด็กสาวเก็บดาบลงฝังเธอคิดว่าการต่อสู้นี่คงจบลงแล้วเพราะตั่งแต่ที่เขามาเธอก็สังกตว่าเด็กหนุ่มนั่นเต็มไปด้วยาแเธอจึงคิดว่า
ถ้าตัดแขนไปซักข้างเด็กหนุ่มคงตายแน่นอนเธอจึงหันหลังและกำลังเดินจากไป ทั่นใดนั่นเองมีสิ่งที่ไม่เชื่อผ่านหน้าเธอไป เสียงดังปัง
สิ่งที่อยู่ตรงหน้าทำให้เธอข้อนข้างใมาโล้รูปร่างทรงกลมปักอยู่กับต้นซ้ากุระ เด็กสาวหันไปที่ด้านหลัง
ร่างของเด็กหนุ่มที่ค่อยๆลุกขึ้นมาร้อยยิ้มบนใบ้หน้าที่เปื่อนเืร้อยยิ้มที่เหมือนคนบ้า
เขาชี้ดาบไปที่เธอพร่างพูดว่า "มาต่อกันอีกหน่อยไหมยัยผมทอง" และการต่อสู้ก็เริ่มอีกครั่ง
3K
