ตอนที่ 12 ผู้เฒ่าเถียนร้องว่าจน (2)
เพื่อเงินแล้วแม้แต่หน้าตาผู้เฒ่าเถียนก็ไม่้า เมื่อครู่ต้องจำใจจ่ายเงินค่ารักษากับค่ายาบำรุงครรภ์ไปแล้ว จะยอมมอบเงินให้หลินซื่อแม่ลูกที่เขาเห็นเหมือนเป็หนามตำตาได้อย่างไร ซ้ำยังต้องให้ถึงหนึ่งตำลึง เงินหนึ่งตำลึงเพียงพอที่จะให้ครอบครัวชาวนาครอบครัวหนึ่งอยู่ได้ครึ่งปีแล้ว
ผู้เฒ่าเถียนยิ้มแล้วเอ่ย “ผู้ใหญ่บ้านคงล้อเล่นแล้ว บ้านของข้าจะเอาเงินหนึ่งตำลึงมาจากที่ใด...”
ผู้ใหญ่บ้านพลันหงุดหงิดขึ้นมา “เห็นข้ากินอิ่มไม่มีอะไรทำถึงวิ่งมาพูดเล่นที่บ้านเ้าั้แ่เช้าหรือ!”
ผู้เฒ่าเถียนตึงเครียดทันที ตนเองพูดผิดไปแล้ว
ผู้ใหญ่บ้านเอ่ยต่อ “สามีของหลินซื่อทำงานอยู่ในที่ว่าการอำเภอ หนึ่งเดือนมีเงินสองตำลึงมอบให้พวกเ้าสองผู้เฒ่า ในหนึ่งปีก็มีอย่างน้อยยี่สิบตำลึง ในมือของพวกเ้าจะไม่มีเงินได้อย่างไร จะเอาออกมาไม่ได้เชียวหรือ เห็นได้ชัดว่าเป็ข้ออ้าง”
ผู้เฒ่าเถียนะโร้องว่าถูกใส่ร้าย “พวกเราไม่เคยเห็นเงินของจยาอันมาก่อน เขาอยู่ในอำเภอมีรายจ่ายเยอะ เงินสองตำลึงยังไม่พอให้เขาใช้จ่าย ทุกเดือนต้องหยิบเงินจากบ้านไปหนึ่งตำลึงถึงฝืนทนผ่านไปได้ พวกเรายังต้องเลี้ยงดูคนว่างงานอย่างหลินซื่อสามแม่ลูกอีก ภายในบ้านมีภาระมาก ขอผู้ใหญ่บ้านตัดสินอย่างเป็ธรรมด้วย”
ผู้ใหญ่บ้านมีสีหน้าเคร่งขรึม หน้านิ่วคิ้วขมวดมองผู้เฒ่าเถียนที่แสดงท่าทีเหมือนตนเองขาวสะอาดดั่งหิมะพลิ้วเดือนหก ร้องว่าถูกใส่ร้ายด้วยความรังเกียจ ในหัวมีคำว่า ‘คนเลว’ ปรากฏออกมา เขาพูดอย่างเ็า “หลินซื่อแม่ลูกอยู่บ้านเ้าทำนาตั้งหลายหมู่ คนทั้งหมู่บ้านล้วนเห็นกับตา พวกนางสามแม่ลูกจะอยู่กินข้าวบ้านเ้าเปล่าๆ ได้อย่างไร เ้าพูดจาเหลวไหลชัดๆ!”
ผู้เฒ่าเถียนรู้ว่าตนเองพูดเกินไปแล้ว รีบก้มหน้าลงทำท่าระมัดระวัง ในใจคิดว่าเ้าพูดเื่เหล่านี้ก็ไม่มีประโยชน์ ข้ายืนยันคำเดียวว่าบ้านตนไม่มีเงิน เ้ายังจะลงมือค้นหาได้หรือ
เถียนไฉ่เวยเบิกตากว้าง ถามอย่างตื่นตะลึง “เงินสองตำลึงยังไม่พอให้ท่านพ่อใช้จ่ายในหนึ่งเดือนอีกหรือ เขาที่อยู่ในอำเภอเอาแต่กินดื่มเที่ยวเล่นติดการพนันอย่างนั้นหรือ”
เมื่อคำพูดนี้ของนางหลุดออกไป ก็สร้างปฏิกิริยาใหญ่หลวงจากพวกชาวบ้านที่มามุงดูทันที
ข้ออ้างของผู้เฒ่าเถียนเมื่อครู่เกือบตบตาคนได้แล้ว มีใครบ้างไม่โมโหเจ็บแค้น ทว่าก็จนปัญญา คิดว่าวันนี้หลินซื่อแม่ลูกคงถูกตีเปล่า แต่คำพูดประโยคนี้ของเถียนไฉ่เวยทำให้เื่ราวกลับตาลปัตร
ทุกคนต่างช่วยนางพูด “ใช่ๆ! หากไม่กินดื่มเที่ยวเล่นติดการพนันทุกเดือน ไหนเลยจะใช้เงินเยอะขนาดนั้น”
“คนพาลเช่นนี้จะให้อยู่ในอำเภอเป็หัวหน้ามือปราบได้อย่างไร พวกเราเขียนจดหมายรวบรวมรายชื่อให้นายอำเภอปลดจยาอันออกจากตำแหน่ง ไล่เขาออกจากที่ว่าการอำเภอเสีย!”
พอชาวบ้านคนหนึ่งเสนอก็มีเสียงร้องว่าดีสนับสนุนทันที
คนตระกูลเถียนต่างบื้อใบ้ไปแล้ว
แต่จิ้งจอกเฒ่าเ้าเล่ห์อย่างผู้เฒ่าเถียนใช้เวลาไม่นานก็ก้าวยืนได้อย่างมั่นคง แล้วพูดตำหนิไฉ่เวย “เด็กอกตัญญู มีบุตรใส่ร้ายบิดาเช่นเ้าแบบนี้ที่ไหนกัน! ทุกเดือนบิดาเ้าใช้เงินส่วนมากไปกับงานราชการ ตำแหน่งหัวหน้ามือปราบรับผิดชอบอะไร ทำหน้าที่นำมือปราบไล่จับผู้ร้ายอย่างไรเล่า
บางครั้งการไล่จับผู้ร้ายก็ยากจะหลีกเลี่ยงการทำร้ายคนบริสุทธิ์โดยไม่ได้ตั้งใจ หรือชนเข้ากับแผงร้านค้าเล็กๆ ไหนจะมีมือปราบที่อาจได้รับาเ็อีก เงินค่าชดเชยบรรดาแผงร้านค้าเล็กๆ เ่าั้กับค่ารักษาให้พวกมือปราบล้วนเป็เงินที่บิดาเ้าออกเองทั้งนั้น
เดือนก่อนบิดาเ้าไล่จับนักโทษหลบหนีบนถนน ขณะกำลังต่อสู้กัน ชนเข้ากับคอกไก่ที่ชาวบ้านคนหนึ่งกำลังขายจนล้มกระจาย ไก่ในคอกหนีไปหมด ครั้งนั้นบิดาของเ้าก็ชดเชยให้ชาวบ้านคนนั้นตั้งสามตำลึง!”
เถียนไฉ่เวยแอบชมในใจว่าฝีปากดี แม้แต่ต้นไม้เหล็กก็สามารถออกดอกได้เพราะคำพูดของเขาแล้ว
นางแสร้งทำท่าทางตื่นเต้นดีใจ “จริงหรือ ท่านพ่อของข้าดีขนาดนั้นเชียวหรือ”
663
