วันหยุดสุดแสนจะ (ไม่) สงบของผมก็ได้หมดลงไป ตอนนี้ก็วนลูปกลับมาที่วันจันทร์อีกครั้ง
วันนี้มีเรียน่บ่ายอย่างเดียว ตอนเย็นผมโดนพวกเพื่อนๆ จองตัวไว้แล้ว พวกเขาบอกว่าผมไม่ยังเคยไปกินข้าวกับพวกเขาเลย เลิกเรียนแต่ละทีผมเองแต่กลับห้อง พวกเขาเลยอยากจะกระชับความสัมพันธ์ให้แน่แฟ้นมากกว่านี้
พวกเขาคงััได้ว่าผมยังไม่ได้เปิดใจให้ 100% แต่ทุกคนก็ยังดีกับผมมากๆ พวกเขาไม่ได้เร่งเร้าอะไรเลย ยังคงให้พื้นที่สำหรับผมเท่าที่ผมสบายใจและยังคงทำทุกอย่างให้เป็ปกติ มันทำให้ผมรู้สึกดีมากๆ ที่มีเพื่อนแบบนี้เข้ามาในชีวิต ถึงจะเจอกันช้าไปแต่ก็ดีกว่าไม่ได้เจอกันเลย
กิจวัตรประจำวันของผมก็ยังคงเหมือนเดิม ตื่นเช้ามารดน้ำต้นไม้ ทำอาหารและขี่รถมาเรียน ตอนนี้ผมก็อยู่ที่คณะแล้ว กำลังนั่งรอพวกเพื่อนๆ มา
"เฮ้ย!" ผมร้องออกมาอย่างใ เมื่ออยู่ดีๆ ก็โดนใครไม่รู้มาตบไหล่จากทางด้านหลัง
"ฮ่าๆๆ หน้าโคตรฮ่า" และคนที่แกล้งผมเป็ใครไปไม่ได้นอกจากใบหม่อน
"มาไม่ให้สุ้มให้เสียง" ผมตีแขนใบหม่อนเบาๆ ไปหนึ่งที
"หยอกเล่น...ว่าแต่ทำไมมึงมาเช้าจัง"
"ปกติของกู กูตื่นเช้าจนชินแล้ว"
"พวกนั้นยังไม่มาเหรอ?"
"ยังอะ" ผมส่ายหัวเบาๆ
"อะไร นินทาพวกกูอยู่เหรอ" พูดยังไม่ทันขาดคำก็ได้ยินเสียงของเลโอเอ่ยทักทาย
"ตายยากซะจริงพวกมึงเนี่ย" หลังจากที่ใบหม่อนพูดจบก็โดนเลโอตบหลังไปป้าบใหญ่
"เจ็บนะ!" ใบหม่อนแกล้งทำหน้า*กระเง้ากระงอดส่งไปให้เลโอ
"อย่ามาสำออย" พูดจบเลโอก็เอื้อมมือมาหยิกแก้มใบหม่อนเบาๆ
"มึงกินไรยัง กูซื้อหมูปิ้งมาด้วยกินปะ" กิตนั่งลงข้างผมก่อนจะยื่นหมูปิ้งมาให้
"อิ่มแล้ว มึงกินเลย" ผมกล่าวปฏิเสธไป
"ไอ้กิต มึงก็ถามแค่เรย์คนเดียวนะ กูก็นั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้ทำไมไม่ถามกูบ้าง" ใบหม่อนพูดเหน็บแนมก่อนจะทำหน้าทำตาเบะปากใส่กิต
กิตหันไปมองใบหม่อน "มึงไม่ชอบแดกหมูปิ้ง แล้วทำไมกูต้องถามมึงด้วย"
"จ้าๆ กูผิดเองแหละ"
"พอๆ อย่ามาทะเลาะกัน...เออเรย์ วันนี้เราต้องเจออาจารย์พิมพาใช่ปะ เห็นเหมือนอาทิตย์ก่อนแกพูดว่าจะมีงานกลุ่มใช่ไหม"
"ใช่ เห็นแกบอกแบบนั้นนะ รายละเอียดการทำเห็นว่าจะบอกวันนี้แหละ"
"พวกเราก็จับกลุ่มด้วยกันนี่แหละ อาจารย์คงไม่ให้จับเยอะหรอก" ใบหม่อนพูดเสริม
"ไม่ต้องไปคิดมากหรอก" กิตพูดขณะที่กำลังเคี้ยวหมูปิ้งย่างเพลิดเพลิน
"ถึงแกจะสอนใจดี แต่พอสั่งงานแต่ละทีตรวจโคตรโหด" เลโอพูดออกมาด้วยใบหน้าเหยเก
"นี่แหละ ความน่ากลัวของอาจารย์ที่ใจดี"
"ไม่ต้องคิดมากหรอก วิชานี้ไม่ค่อยยาก กูเรียนผ่านมาแล้ว"เรย์พูดออกมาโดยไม่ได้คิดอะไรมาก แต่เ้าตัวคงลืมไปว่าตอนนี้ตัวเองไม่ได้อยู่ในร่าง'เข้ม'แล้ว
"เรียนผ่านมาแล้ว?" ทั้งสามคนหันมามองหน้าผมด้วยใบหน้าสงสัย
"อ่า...เอ่อ...กูหมายถึงกูอ่านหนังสือมาก่อนแล้ว" เมื่อได้สติผมก็พยายามพูดแก้ตัวด้วยใบหน้าเรียบนิ่งไม่ให้ใครจับสังเกตได้
"อ๋อ...กูเชื่อมึง ถ้าอ่านมาก่อนก็ไม่แปลกใจหรอก เหมือนวิชาการเงินอะ มึงอธิบายให้กูฟังโคตรเข้าใจ เข้าใจกว่าที่อาจารย์สอนอีก" หลังจากที่ได้คลายข้อสงสัย ใบหม่อนก็เชยชมผมออกมาคำโต
"ก็จริง มึงเก่งคำนวณโคตร ขนาดกูคิดว่าไอ้กิตเก่งแล้วนะ พอมาเจอมึงกูขอยอมแพ้เลย เทอมนี้กูต้องรอดแน่ๆ มีมึงเข้ามาช่วยด้วยอีกคน"
"ไม่มีอะไรยากเกินกว่าที่เราจะทำหรอก ขอแค่เราตั้งใจกับมันมากพอ" ผมพูดก่อนจะก้มดูเนื้อเื่ที่จะเรียนวันนี้ในไอแพดต่อ
"ผมตกลงมาหมดแล้ว" กิตยื่นมือมาทัดผมเหน็บหูให้ผมอย่างเบามือ
"ขอบคุณมาก" ผมหันมาขอบคุณกิต ด้วยความที่วันนี้ผมไม่ได้มัดผมมาเลยทำให้ผมยุ่งจนปรกหน้าไปหมด
จังหวะที่เรย์หันมายิ้มตอบ ก็ตรงกับที่เเสงแดดอ่อนๆ ตกกระทบลงมาที่ใบหน้าขาวเนียนพอดี แสงแดดบวกกับรอยยิ้มอันแสนหวาน เล่นเอาใครหลายคนที่มองอยู่ตาเยิ้มไปตามๆ กันและคนที่โดนช็อตเด็ดมากที่สุดคงจะไม่พ้นกิต
"นี่มัน ฉากตกหลุมรักชัดๆ" ใบหม่อนพูดออกมาเสียงเบา
"ไอ้กิต เอาออกมาได้แล้วมั้งมือมึงอะ จะจับผมมันไปเรื่อยๆ เลยหรือไง" เลโอสะกิดกิตที่เหม่อลอยไปไกล
"โทษที...แม่ง เล่นเอาซะกูตาพร่าเลย อันตรายมาก!" กิตขอโทษออกมาอย่างเขินอาย ถ้าบอกว่าเรย์มีมนต์สะกดเขาก็เชื่อ เล่นเอาซะไปไม่เป็เลย
"อิจฉาไอ้กิตเลย ได้จับผมคนสวย" ใบหม่อนพูดเหน็บแนมกิตออกมาเสียงดัง ั้แ่ที่เริ่มสนิทกันใบหม่อนก็ชอบเรียกผมว่าคนสวย แรกๆ ก็ไม่ชินแต่ตอนนี้ชินเเล้ว ฟังไปฟังมาก็น่ารักดี
"ดูท่าจะไม่ใช่แค่ไอ้ใบหม่อนแล้วมั้งที่อิจฉา หันไปดูรอบๆ สิ ทางซ้ายก็ไอ้ฉลาม ทางขวาก็พี่พู่กัน คนสวยเราคงต้องหนักใจแล้วแหละ" เลโอพูดแบบติดตลก
ผมมองตามมือที่เลโอชี้ ด้านซ้ายเป็กลุ่มของฉลามที่นั่งอยู่ด้วยกันห้าคน พอหันไปมองก็เจอเข้ากับฉลามที่ยิ้มกว้าง เ้าตัวกำลังโบกไม้โบกมือมาให้ผม ผมไม่รู้จะทำอะไรเลยส่งยิ้มทักทายคืนไป พอผมส่งยิ้มทักทายไปเท่านั้นแหละ ฉลามก็โดนเพื่อนในกลุ่มล้อทันที
ผมยิ้มขำก่อนจะละสายตาหันไปมองทางด้านขวามือที่พู่กันกำลังนั่งอยู่ อีกฝ่ายมองมาที่กลุ่มผมตาขวาง พอดูดีๆ แล้วสายตานั้นส่งมาให้กิตโดยเฉพาะ เมื่อพู่กันเห็นผมหันมามองก็รีบเบนสายตามาที่ผมทันที เ้าตัวยิ้มทักทายแต่ผมก็หลบสายตาหนีไม่ได้ตอบกลับอะไรไป
ผมหันไปมองริวที่กำลังนั่งอยู่ข้างๆ พู่กัน เพราะรู้สึกถึงรังสีอำมหิตที่ส่งมาให้จะไม่มองก็คงไม่ได้ ในตอนที่เราสบตากันริวก็ยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาก่อนจะชี้ที่มันและเ้าตัวก็กดอะไรสักอย่างลงในโทรศัพท์ ก่อนที่ผมจะได้ยินเสียงสั่นจากโทรศัพท์ที่วางอยู่
Ryu : ขยับออกมาจากมันไม่ได้รึไง
ทำไมต้องนั่งติดกันขนาดนั้น
ทำไมต้องให้มันจับผมด้วย
ทีฉันยังไม่เคยจับผมเธอนานๆแบบนั้นเลยนะ
อ่านสิ!
ผมเปิดข้อความดูก็เจอเข้ากับคำพูดมากมายที่ริวพิมพ์ส่งมาก่อนหน้านี้ผมได้ยินเสียงสั่นของโทรศัพท์ แต่ก็ไม่ได้คิดว่าจะเป็ข้อความของริวเลยไม่ได้เปิดอ่าน
เขาแค่ช่วยจัดผมให้เอง :Rayyyyy
พี่ไม่ต้องคิดมากนะ
พี่อยากจับเหรอ?
อยากจับก็ขอสิ ไม่เคยขอจะให้จับได้ไง
แล้วพูดอย่างกับตัวเองว่างมาจับงั้นแหละ
(สติ๊กเกอร์หมีงอน)
Ryu : ก็ฉัน
ไม่น้อยใจนะครับ :Rayyyyy
พี่เเวะมาห้องผมเมื่อไหร่
เดี๋ยวผมให้เล่นผมทั้งวันเลยดีไหม
Ryu : หึ
ใครน้อยใจเธออย่ามามั่ว
ครับๆ ไม่น้อยใจก็ไม่น้อยใจ : Rayyyyy
Ryu : เดี๋ยวฉันแวะไปหาแล้วกัน
แค่ไม่อยากให้เด็กน้อยแถวนี้คิดมากเฉยๆ หรอกนะ
ฉันต้องไปเรียนแล้ว ไว้แล้วเจอกัน
สู้นะครับ : Rayyyyy
(สติ๊กเกอร์หัวใจ)
Ryu : อืม
ตอนที่ตอบข้อความของริว ผมก็พยายามกลั้นขำสุดชีวิต คนอะไรปากแข็งชะมัด
"ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อะไรวะ"
"ไม่มีอะไร กูคุยกับพี่ริวเฉยๆ"
"งั้นขึ้นเรียนเถอะได้เวลาแล้ว"
พวกผมเก็บของบนโต๊ะใส่กระเป๋าแล้วพากันเดินขึ้นไปที่ห้องเรียน พอเข้ามาในห้องพวกเราก็เลือกที่นั่งหลังห้องเหมือนเดิม ตอนนี้มันกลายเป็ที่ประจำของพวกผมแล้ว หลังจากที่เข้ามาในห้องได้ไม่นานอาจารย์พิมพาก็ถึง
"สวัสดีค่ะนิสิต วันนี้อาจารย์จะมาพูดเื่เกี่ยวกับนวัตกรรมการจัดการธุรกิจต่อนะคะ....."เสียงอาจารย์อธิบายไป ผมก็ตั้งใจจดโน้ตตามอาจารย์ไป
"เอาละค่ะนิสิต วันนี้ก็พอแค่นี้ก็แล้วกัน ในสัปดาห์ก่อนอาจารย์เคยพูดไว้แล้วใช่ไหมคะ ว่าจะให้นิสิตจับกลุ่มกัน แต่อาจารย์ยังไม่ได้บอกว่าจับกลุ่มกี่คนและให้ทำอะไรบ้าง วันนี้สอนเื่นี้เสร็จแล้ว อาจารย์ก็เลยอยากให้งานนิสิตทุกคนไปทำงานที่อาจารย์จะให้นิสิตไปทำก็คือให้คิดหัวข้อเื่ที่เกี่ยวกับสิ่งที่อาจารย์ได้สอนไปในเื่นี้ มากลุ่มละหนึ่งเื่ ต้องไม่ซ้ำกันนะคะ รายงานนี้อาจารย์ให้ทำเป็กลุ่ม กลุ่มละไม่เกิน 5 คน ถ้ากลุ่มไหนพร้อมเเล้วก็เขียนชื่อและชื่อเื่มาส่งอาจารย์ที่ข้างหน้าได้เลยค่ะ ใครส่งก่อนก็มีสิทธิ์จองชื่อเื่ก่อนนะคะ"
สิ้นเสียงอาจารย์ ทุกคนในห้องก็ฮือฮากันจ้าละหวั่น หลายคนรีบหากลุ่ม บางกลุ่มที่มีสมาชิกอยู่แล้วก็กำลังถกเถียงกันเื่หัวข้อคิด บางคนก็คิดไม่ออกว่าจะเอาเื่อะไรดี เพราะที่เรียนก็ใช่ว่าจะง่าย ในห้องยังคงมีเสียงเถียงกันเซ็งแซ่เป็ระยะ
แต่คงจะไม่ใช่กับกลุ่มของผม
"เขียนชื่อมาเลยใบหม่อน เอาแค่เราก็พอ" ผมบอกกับใบหม่อนที่นั่งอยู่ข้างๆ
หลังจากที่ผมพูดจบ ทุกคนก็พยักหน้าเห็นด้วยที่จะเอาแค่กลุ่มเรา การที่ทำงานกลุ่มกับเพื่อนที่สนิทงานมันจะราบรื่นกว่าการที่มีคนอื่นเข้ามาอยู่ด้วย เพราะถ้าไม่สนิทแล้วมาทำงานด้วยมันก็จะมีความเกรงใจและอะไรอีกหลายอย่าง จะทำอะไรก็ไม่ค่อยสะดวก หรือถ้าเจอเพื่อนไม่ดีก็จะโดนใช้แรงงานไปเลย
"กูเขียนชื่อไว้รอั้แ่ต้นคาบแล้ว แล้วเราจะเอาหัวข้ออะไรดี?" ใบหม่อนหันมาถามความเห็นของทุกคน
"เอาเื่นี้ดีไหม" ผมเสนอก่อนที่จะเอาดินสอวงชื่อเื่ที่ผมคิดว่าดีที่สุด คือเื่ ผู้ประกอบการในยุคดิจิตอล "กูคิดว่าหัวข้อเื่ดีนะ เพราะพวกเราทุกคนก็กำลังทำธุรกิจกันอยู่ เราสามารถเอาแนวทางหรือความคิดจากธุรกิจของเรามาใส่ในนี้ได้ ยิ่ง่นี้ social media กำลังบูม มันมีอะไรให้เราเล่นในเนื้อเื่เยอะมาก พวกมึงคิดว่ายังไง?" ผมถามความเห็นของทั้งสามคน
"ความคิดดีนะ เพราะเราสามารถลงรายละเอียดได้หลายมุมมอง"
"ให้ผ่าน" กิตยกนิ้วแสดงความยอดเยี่ยมมาให้ผม
"ดีกูชอบ" เลโอพยักหน้าเห็นด้วย
"งั้นก็เขียนชื่อแล้วเอาไปส่ง"
ใบหม่อนรีบเขียนชื่อเื่ลงในกระดาษ ก่อนที่จะเดินเอาไปส่งอาจารย์พิมพาที่นั่งรออยู่
"กลุ่มพวกเธอไวดีนะ" อาจารย์พิมพาพูดออกไมค์ "อืม...ชื่อเื่น่าสนใจ ทำออกมาให้มันดีๆ ล่ะ" อาจารย์พิมพามองดูชื่อเื่ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างพออกพอใจ
กลุ่มของพวกผมส่งเป็กลุ่มแรก ส่งก่อนก็มีสิทธิ์จองชื่อเื่ก่อน ป้องกันคนอื่นคิดเหมือนกัน อย่างน้อยส่งก่อนก็รับประกันได้ว่าจะไม่มีใครมาแย่งหัวข้อเื่นี้ไปได้อีก
หลังจากที่กลุ่มของผมส่งไปได้ไม่นานเพื่อนๆ ในห้องก็ทยอยส่งตามกันไป
"ไม่มีอะไรสงสัยแล้วใช่ไหมคะ ถ้าไม่มีแล้วอาจารย์ขอจบการสอนไว้แต่เพียงเท่านี้นะคะ แล้วเจอกันคาบต่อไปค่ะ"
"ขอบคุณครับ/ค่ะ อาจารย์"
"อื้อ..." ผมบิดี้เีอย่างเมื่อยล้า คาบนี้อาจารย์เล่นสอนลากยาวตั้ง 4 ชั่วโมง ไม่เมื่อยก็แปลกแล้ว
"ปวดหลังมาก ถึงจะเรียนแค่่บ่ายก็เถอะ แต่ลากยาว 4 ชั่วโมงขนาดนี้ ไม่ตายก็บุญแล้ว" ใบหม่อนบ่นออกมาในระหว่างที่สไลด์ตัวไปกับเก้าอี้
"ลุกเถอะคนอื่นเขาไปกันหมดแล้ว" กิตจับใบหม่อนที่กำลังสไลด์ตัวนอนอยู่ให้ลุกขึ้นมา
"แล้วข้าวเย็นจะเอายังไง จะไปกินตอนนี้หรือรอให้มันค่ำก่อน" ผมถามออกมาอย่างสงสัย
"ตอนนี้แค่ 5 โมงเย็นเอง มึงหิวแล้ว?" เลโอที่กำลังเก็บของเข้ากระเป๋าอยู่เงยหน้าขึ้นมาถามผม
"ยังอะ" ผมส่ายหัวตอบกลับ
"งั้นก็รอตอนเย็นเลยกัน เราไปกินที่ร้านพี่มึงได้ไหมวะไอ้เลโอ" ใบหม่อนเสนอความคิด
"ได้ๆ ถ้าจะไปกิน กูจะได้โทรบอกพี่ให้จองโต๊ะไว้ให้เรา ดีเลย! เราจะได้ไปกินเหล้าด้วย" เลโอพูดจบก็รีบหยิบโทรศัพท์ส่งข้อความไปหาพี่ชายตัวเองทันที
"แล้วเรย์มันจะกินได้เหรอวะ ที่นั่นมีทั้งเหล้าทั้งบุหรี่ ไปร้านอาหารไม่ดีกว่าเหรอ" แต่กิตก็เอ่ยคัดค้านมาก่อน
"ฮ่าๆๆ ไอ้กิตมึงอย่าไปคิดมาก เรย์มันไม่ได้อ่อนขนาดนั้นหรอกใช่ไหม" เลโอหลุดหัวเราะออกมาเสียงดังเหมือนรู้อะไรบางอย่าง
"อือ มึงอย่าคิดมาก กูก็ผู้ชายไหม ไม่ได้อะไรขนาดนั้นอยู่แล้ว" ผมหันไปตอบกิตด้วยรอยยิ้ม
"งั้นเอาเป็ว่ากลับห้องก่อน ตอนเย็นค่อยเจอกัน แล้วใครจะเป็คนพาเรย์ไป"
"กูก็ได้ ยังไงก็อยู่ตึกเดียวกันอยู่แล้ว" กิตเสนอตัว ทุกคนพยักหน้าเข้าใจคือพวกเราอยู่คอนโดเดียวกัน มีเเค่ผมและกิตที่อยู่ตึกเดียวกัน ส่วนตึกฝั่งตรงข้ามใบหม่อนและเลโออาศัยอยู่
"โอเค งั้นไปกันเถอะ"พวกเราเดินออกมาจากห้องเรียนก่อนจะแยกย้ายกันกลับห้องตัวเอง ผมรีบตรงดิ่งมาที่รถมอเตอร์ไซค์ ก่อนจะขี่รถกลับมาที่คอนโด
พอมาถึงห้องผมก็ผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าออกจากตัว ก่อนจะหยิบเสื้อยืดแขนย้วยกับกางเกงขาสั้นมาใส่ ผมเดินตรงมาที่ครัวก่อนจะหยิบเมล็ดข้าวโพดออกมาจากชั้นเก็บของ ผมกำลังจะทำป๊อปคอร์น เมื่อนำเมล็ดข้าวโพดออกมาก็เอากระทะก้นลึกมาตั้งเตา เปิดไฟก่อนจะหยิบน้ำมันพืชและเนยก้อนมาใส่ ผมใช้เนยไปครึ่งก้อนรู้ว่ามันเยอะ แต่ผมชอบก็เลยทำ อีกอย่างกินคนเดียวไม่ต้องคิดเยอะ
หลังจากที่เนยละลายก็นำเมล็ดข้าวโพดใส่ลงไปก่อนจะคนทุกอย่างให้เข้ากัน เมื่อเมล็ดข้าวโพดเริ่มแตกก็คนมันต่อไปเรื่อยๆ หลังจากนั้นก็เอาฝาหม้อมาปิดแล้วเขย่าเป็ระยะจนไม่ได้ยินเสียงแตกของเมล็ดข้าวโพด เท่านี้เราก็จะได้ป๊อปคอร์นทานเล่นเเล้ว ผมหยิบถังป๊อปคอร์นอันเก่าออกมาก่อนจะเทมันลงไป นำอุปกรณ์ไปล้างทำความสะอาดและเก็บให้เข้าที่ ก่อนจะหยิบแก้วน้ำใบใหญ่ออกมากดน้ำแข็งจากตู้เย็นและรินโค้กใส่จนเต็มแก้ว
ผมหอบป๊อปคอร์นและโค้กมายังหน้าทีวีก่อนจะเปิด netflix เพื่อดูการ์ตูนที่ค้างไว้ต่อจากเมื่อคืน กว่าจะถึงเวลานัดตอนเย็นคงดูได้อีกหลายตอน ระหว่างนี้ก็ถือเป็่ relax time ก็แล้วกัน
ผมนั่งดูการ์ตูนอย่างเพลิดเพลิน มือขวาทําหน้าที่จับแก้วน้ำขึ้นมาดูด ส่วนมือซ้ายทำหน้าที่หยิบป๊อปคอร์นเข้าปาก ไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยมานานเท่าไร รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ได้ยินเสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์ดังขึ้น ผมคว้ามันมาปิดก่อนจะมองดูเวลาในโทรศัพท์ ตอนนี้หกโมงเย็นได้เวลาอาบน้ำแต่งตัวเเล้ว ผมตั้งนาฬิกาปลุกกันไว้เผื่อตัวเองจะช้า ผมเป็คนไม่ชอบให้ใครมารอเท่าไหร่
กิตบอกว่าจะขึ้นมาหาผมตอน 1 ทุ่ม มีเวลาอีก 1 ชั่วโมง ไม่มากและไม่น้อยจนเกินไป ผมปิดจอโทรทัศน์ เก็บถังป๊อปคอร์นและแก้วโค้กเอาไปล้าง หลังจากที่ล้างของเสร็จผมก็กลับมาที่โซฟามาทำความสะอาดบริเวณที่นั่งเมื่อกี้ออก ผมถือคติที่ว่าทำห้องให้สะอาดและทุกอย่างจะน่าอยู่เอง และนี้เป็อีกหนึ่งเหตุผลที่ผมอยู่ห้องแล้วไม่ค่อยเบื่อ เพราะมองไปที่ไหนก็สะอาดตาสบายใจ ไม่ได้ทำให้รู้สึกหดหู่
ผมเก็บกวาดทำความสะอาดเสร็จก็เดินกลับเข้ามาที่ห้องหยิบผ้าเช็ดตัว ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ ผมใช้เวลาอาบน้ำสระผมไม่นานก็เสร็จก่อนจะเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยการเปลือยกายมีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวที่พันรอบเอวเอาไว้ ผมเดินไปเป่าผมให้แห้งก่อนที่จะเดินกลับมาที่ตู้เสื้อผ้า
"ใส่แบบไหนดีนะ แต่ก่อนก็ไม่เคยไปเที่ยวแบบนี้ด้วยสิ จะแต่งตัวแบบไหนไปดี กลัวเเต่งแล้วออกมาเชยจัง" ผมยืนคุ้นคิดอยู่หน้าตู้เสื้อผ้าอย่างคนคิดไม่ตก กลัวแต่งออกมาแล้วมันจะเหมือนลุง ถึงจิตใจจะเป็ลุงจริงๆ ก็เถอะ แต่ยังไงตอนนี้ผมก็เข้ามาอยู่ในร่างเด็กหนุ่มก็ต้องแต่งให้มันเข้ากับยุคสมัยหน่อย ตั้งเเต่ที่มาอยู่ในร่างนี้ผมก็ใส่แค่ฮู้ดกับกางเกงขายาว ไม่ก็เสื้อยืดกับกางเกงขายาว
"แบบนี้ต้องหาตัวช่วย" ผมเดินกลับเขามาที่ห้องนอนก่อนจะคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาเข้า google และตัวช่วยที่ทุกคนสามารถพึ่งพาได้ก็คือ google ในนี้มีทุกสิ่งที่เรา้า
ชุดไปเที่ยวร้านเหล้า
มีภาพชุดมากมายปรากฏสู่สายตาผม ผมเลื่อนหาไปเลื่อนๆ ก่อนจะเจอแบบที่ถูกใจ ผมวางโทรศัพท์ไว้ที่เตียงเหมือนเดิม ก่อนจะเดินกลับมาที่ตู้เสื้อผ้าอีกครั้ง เปิดหาชุดที่้าออกมาก่อนจะสวมมันเข้ามาในเรือนกาย
ชุดที่ผมเลือกคือเสื้อยืดเเขนยาวเนื้อผ้าซาตินสีเขียวปลดกระดุมสองเม็ด กางเกงยีนสีซีดเข้ารูป หลังจากที่ใส่ผมยังรู้สึกว่ามันยังขาดอะไรไป จึงเลือกสร้อยคอมาใส่ให้ตัวไม่โล่งมาก ผมส่องกระจกมองดูตัวเองอย่างพอใจ แต่งแค่นี้คงพอแล้วแหละมั้ง
หลังจากส่องตัวเองในกระจกเสร็จผมก็หยิบน้ำหอมขึ้นมาฉีด ก่อนจะเก็บของที่จำเป็ใส่ในกระเป๋ากางเกง
ก๊อกๆ
เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น สงสัยคงจะเป็กิต
พอเปิดประตูออกไปเจอเข้ากับกิตจริงๆ แต่ดูเหมือนว่าเ้าตัวจะตกตะลึงกับชุดของผม ดูแววตากิตแล้วคงใไม่น้อย กว่าจะได้สติกลับมาก็หลายนาทีและผมก็ยังใจเย็นยืนรอกิตพูด"เอ่อ...เสร็จหรือยัง?"
"เสร็จแล้ว ไปกันเถอะ"
"ชุดจะเซ็กซี่ไปไหนวะ"อีกฝ่ายพูดออกมาเสียงเเข็ง
"มันดูไม่ดีเหรอ ถ้าไม่กูจะรีบไปเปลี่ยน"
"มันดี ดีเกินไปด้วยซ้ำ"
"โล่งใจไปที กูไม่เคยไปร้านเหล้าก็เลยไม่รู้ว่าจะต้องแต่งตัวยังไง ปกติถ้ากินก็กินคนเดียวที่ห้อง"
"หลังจากนี้ ถ้าอยากกินก็บอกพวกกูพาไปกินได้เสมอยิ่งไอ้เลโอนี้แดกทุกวัน"ผมพยักหน้ารับก่อนจะเดินตามกิตไป
พวกเราสองคนลงลิฟต์กันมาที่ชั้น 6 มันเป็ชั้นที่กิตอาศัยอยู่และรถของกิตก็จอดอยู่ที่ชั้นนี้ พอขึ้นรถมาได้กิตก็ขับพาผมออกมาไม่นานก็มาถึงร้าน ผมมองรอบๆ ร้านอาหารกึ่งผับอย่างตื่นเต้น มันใหญ่มาก บรรยากาศด้านนอกสวยมากไม่ต้องกังวลเลยว่าข้างในจะไม่สวย ดูๆ ไปแล้วของแต่ละชิ้นที่ตกแต่งแพงคงพอสมควร
กิตลากผมเข้ามาด้านใน ก่อนที่พวกเราเดินขึ้นมาที่ชั้น 2 ที่เป็โซนวีไอพี
ชั้นแรกสำหรับลูกค้าทั่วไปที่มากินมาดื่ม ส่วนชั้น 2 จะเป็โซนวีไอพีที่มีโซฟาแบ่งกันเป็โซนๆ ชั้นนี้ไม่อนุญาตให้ใครขึ้นมาสุ่มสี่สุ่มห้าต้องเป็คนที่มีบัตรจองโต๊ะเท่านั้นถึงจะเข้ามาได้ คนที่มาอยู่ชั้นนี้ถึงจะนั่งห่างกันไม่มากแต่ทุกคนก็ให้ความเป็ส่วนตัวซึ่งกันและกันสูง ไม่เสียงดังส่วนใหญ่มีแต่นั่งนัวเนียสาว ไม่ก็กินเหล้าสูบบุหรี่คุยกันเฉยๆ ด้วยเหตุนี้จึงทำให้ร้านเป็ที่พูดกันปากต่อปากว่าดีที่สุดในบริเวณนี้เเละชั้น 2 ดีอีกอย่างคือเราสามารถมองเห็นข้างล่างได้ 360 องศาเลยเวลากินเหล้าคงเพลินดี
"ช้าวะ" เลโอโบกมือทักทายผมและกิต
"ช้าบ้าอะไร มึงอะมาเร็ว" กิตตอบกลับ
"น่าๆ มาเร็วก็เมาเร็ว" กิตหยิบแก้วเหล้าในมือชูขึ้นก่อนจะกระดกดื่ม
"แดกถึงตี 2 มึงก็ไม่เมาหรอกไอ้เลโอ หาเื่แดกเหล้าฟรีกับพี่มึงมากกว่า"
"แสนรู้ซะจริง กูบอกพี่กูแล้วว่าวันนี้มีเพื่อนใหม่มากินด้วย มันบอกว่ากินได้เต็มที่ เดี๋ยววันนี้มันจะเลี้ยงเอง ่ดึกๆ มันจะลงมาหาเราด้วย" เลโอพูดพร้อมกับดึงกิตนั่งลงที่ฝั่งซ้ายมือ "มึงกินได้เต็มที่เลยนะเรย์ วันนี้พี่กูเลี้ยงเองไม่ต้องเกรงใจ"
"ขอบคุณพี่มึงมาก"
"ไว้ดึกๆ มันมา มึงค่อยขอบคุณมันเองแล้วกัน" ผมพยักหน้ารับ
"มาๆ นั่งๆ เรย์มานั่งข้างกูนี่มา" ใบหม่อนกวักมือเรียกผม ก่อนจะตบลงบนที่นั่งข้างๆ ตัว
"ไม่เรย์ต้องนั่งข้างกูสิวะ" เลโอทวงติ่ง
"อย่าเถียงกัน กูจะนั่งตรงนี้" ผมนั่งลงที่มุมขอบฝั่งขวาของโต๊ะ "ที่ก็ออกจะเยอะแยะ จะให้กูไปนั่งเบียดพวกมึงทำไม"
"จะไม่ให้มานั่งเบียดได้ไง ดูชุดที่คนสวยใส่มาวันนี้สิเซ็กซี่สัด หวังว่าจะไม่มีใครมาฉุดมึงไปนะ"
"เวอร์! ใครจะมาทำไรกูได้ ถ้ามีใครมาโดนตัวกู เดี๋ยวกูะโกอดแขนมึงคนแรกเลยเป็ไง" ผมตอบติดตลกหลังจากที่พูดจบก็ได้รับเสียงหัวเราะจากทั้งโต๊ะ
"หิวยัง" กิตหันมาถามผม
"หิวแล้ว"
"สั่งเลย เดี๋ยวมีคนมารับ"ผมหยิบเมนูมาดูก่อนจะเลือกเป็สเต๊กเนื้อแบบมีเดียมแรร์ กิตเอาแบบผมส่วนใบหม่อนเอาสปาเกตตีคาโบนาร่าและเลโอเอาสปาเกตตีขี้เมา พนักงานรับเมนูไปไม่นานผมก็ได้สเต๊กเนื้อกลิ่นหอมมาวางตรงหน้า เมื่อได้มาผมก็ไม่รีรอที่จะกินมันทันที พวกเราลงมือกินอาหารที่อยู่ข้างหน้าสลับกับคุยกันเื่ต่างๆ ไปเรื่อยๆ ไม่นานอาหารตรงหน้าก็หมดลง หลังจากหมดพนักงานก็เข้ามาเก็บและทำความสะอาดออกไป
พวกเรานั่งพูดคุยกันต่อจนเหล้าที่มีอยู่เริ่มหมด เลโอจึงสั่งพนักงานให้นำเหล้ามาให้อีก
"แด่มิตรภาพอันแสนหวาน อ้าวชน!"
"กูรู้สึกเหมือนกับว่าพาคนสวยมาใจแตกยังไงอย่างงั้นเลยวะ ฮ่าๆๆๆ" ใบหม่อนหันมาพูดกับผมอย่างขำๆ
"ใจแตกบ้าอะไร...มันไม่มีให้แตกแล้วต่างหาก" หลังจากที่ผมพูดจบก็ได้รับเสียงหัวเราะจากทุกคนอีกครั้งพวกเราพูดคุยกันต่อจนกระทั่ง
"เอาไหม" เลโอหยิบ*พอตขึ้นมาก่อนจะยื่นมาทางผม
เพี้ยะ!!! ใบหม่อนตีหน้าขาเลโออย่างเเรง
"ไอ้เลโอ! มึงยื่นพอตให้เรย์ทำไม!?"
"โอ๊ย!! กูให้ดูดไง อะไรของมึงเนี่ย กูเจ็บนะ" เลโอหลุดร้องออกมาเสียงดัง ก่อนจะลูบขาตัวเองปรอยๆ
"มึงจะให้เรย์มันดูดได้ไง มึงบ้าปะเนี้ย ฮืออ~คนสวยของกูไม่ดูดหรอก"
"ไม่เอา" ผมส่ายหัวให้เลโอเบาๆ
"เห็นไหม คนสวยกูไม่ดูดหรอก" ใบหม่อนหันไปยิ้มกับเลโออย่างชนะ แต่ยังไม่ทันที่จะดีใจนาน
"กูไม่ชอบดูดพอต กูชอบดูดแบบมวนมากกว่า" พูดจบผมก็หยิบบุหรี่ออกมาจากกระเป๋ากางเกงด้านหลัง นำไฟเเช็คขึ้นมาจุดก่อนจะอัดนิโคตินเข้าไปเต็มปอด แล้วพ่นควันสีเทาออกมาจากปาก "ฟู่~~~"
"...." ดูเหมือนใบหม่อนเเละกิตจะช็อกไปั้แ่ที่ผมคาบบุหรี่ไว้ในปากแล้ว จะมีก็แต่เลโอที่ยิ้มออกมาอย่างขำๆ เ้าตัวหยิบพอตในมือขึ้นมาดูดก่อนจะพ่นควันสีเทาออกมาเช่นเดียวกัน
"มึงรู้?" ผมพ่นควันบุหรี่ออกมาก่อนเอนกายไปกับโซฟาอย่างสบายตัว พาดแขนซ้ายไปกับโซฟาแล้วมองเลโออย่างขอคำตอบ
"อืม...ก็มึงเล่นดูดบุหรี่นอกระเบียงขนาดนั้น กูไม่เห็นสิแปลก"
"?"
"กูอยู่ห้องตรงข้ามมึง" ผมรู้แค่ว่าเลโออยู่ตึกตรงข้ามแต่คิดว่าจะอยู่ห้องตรงข้ามด้วย "ติดบุหรี่ขนาดนั้น?"
"แต่ก่อนก็สูบแค่ตอนเครียด ตอนนี้แล้วแต่อารมณ์" ผมตอบแบบสบายๆ
"ห๊ะ! เดี๋ยวนะ" ใบหม่อนที่ได้สติกลับมารีบอุทานออกมาเสียงดัง "มึงดูดด้วยเหรอวะ กูเพิ่งรู้! ดูไม่ออกเลยปากก็ไม่เห็นคล้ำ"
"กูก็บำรุงไหมล่ะ"
"คือกูอยากจะบอกมึงอย่างหนึ่งนะเรย์" เลโอหันมาพูดกับผมด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เวลามึงออกมาดูดบุหรี่เนี่ยมึงช่วยกรุณาหัดใส่เสื้อบ้างเถอะ...ไอ้เหี้ย ตอนดูดบุหรี่แล้วถอดเสื้อมึงเเม่งโคตรเอ็กซ์อะ"
"อ่า..."
"มึงถอดเสื้อออกมาดูดบุหรี่ที่ระเบียง?" ผมพยักหน้าตอบกิต "แม่ง! เขาก็มองมึงหมดสิแบบนี้" เมื่อได้คำตอบจากผมกิตก็หัวร้อนมากกว่าเดิม
"หวงมันเป็พ่อเลยนะมึงไอ้กิต" ใบหม่อนยิ้มล้อเลียน หลังจากที่พูดจบใบหม่อนก็ได้รับสายตาเหวี่ยงๆ ของกิตและได้นิ้วกลางไปกินทันที
"ไม่ทันแล้วละกูว่า คนเขาเห็นหมดล่ะ" เลโอบอกออกมาอย่างปลงๆ
"หวงตัวบ้างเถอะ" กิตยังคงไม่จบ
"หวงทำไมวะ ยังไงก็ไม่มีอะไรเสียหายอยู่แล้ว กูไม่ได้ถอดบ่อยขนาดนั้น กูรู้จักขอบเขตดี ว่าอะไรคืออะไร ไม่ได้ไปยื่นโชว์ให้ใครมองนานๆ เสียหน่อย" ผมอธิบายเหตุผลให้กิตฟัง
"พี่มึงรู้คนพวกนั้นได้ตายแน่ มึงคนแรกเลยไอ้เลโอ กูจะฟ้องพี่ริว" ใบหม่อนพูดพร้อมกับทำท่าจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทร
"เฮ้ย! อย่าดิวะ กูยังไม่อยากเจ็บตัวนะ"
"มองไปเถอะกูไม่คิดมากหรอก ไม่หวงตัวด้วย ไว้วันไหนมีแฟนค่อยหวงก็ไม่สาย แต่คงอีกนาน"
"พูดแบบนี้คนอกหักกันเป็แถบดิ" ผมหยักไหล่ขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหยิบแก้วเหล้าขึ้นมาดื่มและดูดบุหรี่ในมือต่อ
°°°
ยังไม่แก้คำผิด
*กระเง้ากระงอด หมายถึงแสดงอาการโกรธ และงอนงอดแงด กะบึงกะบอน เง้างอดหรือเง้า ๆ งอด ๆ ก็ว่า.
*พอต (Pod) คือบุหรี่ไฟฟ้าแบบใหม่ที่มีขนาดเล็กและใช้พลังงานไฟฟ้าไม่มาก พกพาง่ายสะดวกสบาย
ขอโทษด้วยนะคะที่มาช้า
หลายคนสงสัยว่าใครเป็พระเอก
ไรท์ขอบอกเลยว่าอ่านดีๆ และรอดูต่อไป55555
ฉันไม่เฉลยง่ายๆ หรอกนะ ฉันให้พวกเธอเป็นักสืบต่อไป รอลุ้นกันเอาเอง555555(ยิ้มชั่วร้าย)
765
