นางร้ายถูกเนรทศกับระบบร้านค้าความดี

บทที่ 178

ก้าวหน้าไปอีกขั้น

“  หินอักขระใหญ่ขนาดนี้มันคืออะไรกันเจ้าค่ะคุณหนู อย่าบอกนะว่าที่ท่านเก็บตัวอยู่ภายในห้องแห่งนี้หลายวันมันเป็นเพราะว่าท่านต้องการจะสร้างเจ้าขอสิ่งนี้ ” แม้แต่ลี่ถังยังตกตะลึงกับเจ้าสิ่งที่อยู่บริเวณด้านหน้า

เจ้าก้อนหินขนาดมหึมาที่อยู่บริเวณด้านหน้าในตอนนี้มันคืออะไรกัน 

ก่อนหน้านี้นางเองก็เคยเห็นเจ้าพวกหินอักขระอยู่บ้างเพราะว่าคุณหนูของนางทำการขายของพวกนี้แต่ว่าเขาก่อนหน้านี้ของพวกนั้นมันมีขนาดเพียงแค่กำปั้นเท่านั้น

แต่ในตอนนี้เก้าสิ่งที่อยู่บริเวณด้านหน้าหินมันมีขนาดก้อนเทียบเท่ากับก้อนหินขนาดใหญ่ก้อนหนึ่งเลย

แถมบนก้อนหินยังมีพวกอักขระที่มีจำนวนมากมาย แม้จะไม่รู้ว่าคุณหนูของนางสร้างอะไรขึ้นมาแต่นางก็รู้สึกว่ามันไม่ใช่ของดีอย่างแน่นอน 

“ นี่มันอะไรกันเจ้าคะ ”

“ เรื่องนั้นช่างมันก่อน เจ้าจอมได้หรือไม่เมื่อประมาณเดือนที่แล้วข้าบอกให้เจ้าไปจ้างท่านลุงช่างไม้ให้สร้างของบางอย่างขึ้นมา ”

“  จำได้เจ้าค่ะในตอนนี้มันเองก็ทำเสร็จแล้วแต่ว่าคุณหนูเก็บเอาไว้ภายในห้องเก็บของมาเป็นเวลาสักพักแล้วยังไม่ทำอะไรกับมัน ”

“ เจ้าของสิ่งนั้นมันคืออะไรอย่างนั้นหรือเจ้าคมันมีรูปทรงแปลกตารหัสดูไม่เหมือนของที่สามารถใช้งานได้เลย มันเหมือนกับพวกเกวียนลากแต่ว่าก็ไม่ใช่เสียทีเดียว ”

“ คือว่าเกี่ยวกับเรื่องนั้น….  ลองให้คนที่มีเรี่ยวแรงขนมันมาที่นี่สักหน่อย ” 

“ เข้าใจแล้วเจ้าค่ะข้าจะไปเรียกคนมาช่วยขนมันมาที่นี่ ”

หลังจากนั้นไม่นานของที่ซูฉีต้องการก็ถูกขนมาที่สถานที่แห่งนี้

ที่แท้มันเองก็คือเจ้ารถเครื่องที่ซูฉีออกแบบขึ้นมาเข้าคร่าวๆ

นางไม่มีความรู้เกี่ยวกับพวกเรื่องรถยนต์สักเท่าไหร่ แต่ว่านางสร้างเจ้านี้ขึ้นมาเพื่อให้มันเป็นรถทำสวน

โดยเจ้ารถนี่ถูกออกแบบทำขึ้นมาจากไม้ครึ่งนึงแล้วก็เหล็กอีกครึ่งนึงเพื่อความทนทาน นางติดตั้งที่พวนดินเอาไว้บริเวณด้านหน้า 

“ เอาละพวกเรามาทดลองก่อนดีกว่าว่ามันสามารถใช้งานได้หรือไม่ ”

“ แล้วจะทดลองอย่างไรเจ้าคะ ”

“ จะพูดอย่างไรดีล่ะช่วยกันขนก้อนหินก้อนหนีขึ้นไปบริเวณด้านบนที ”

บ่าวไพร่ที่มีกำลังก็ช่วยกันพากันขนเจ้าของสิ่งนั้นขึ้นไปบริเวณด้านหลังรถ หลังจากที่มันถูกขนขึ้นไปด้านหลังรถประดิษฐ์ 

แสงสว่างไสวสว่างขึ้นก่อนที่มันจะถูกปรับสภาพเข้ากับตัวรถประดิษฐ์ที่ถูกสร้างขึ้นมา

หลังจากนั้นไม่นานซูฉีก็ลองขยับมันจากการบังคับด้านล่าง แน่นอนว่ามันจำเป็นและต้องใช้ความชำนาญซักเล็กน้อย

รถจักรที่นางสร้างขึ้นมามันเป็นเพียงแค่รุ่นทดลองเท่านั้น มันค่อยค่อยเคลื่อนที่ไปด้านหน้าอย่างช้าๆ

แรงการขยับเขยื้อนครั้งใหญ่มันเป็นเหมือนกับฟันเฟืองของเทคโนโลยีที่กำลังก้าวหน้า

เหล่าบ่าวรับใช้ที่อยู่บริเวณด้านหน้าพาการแสดงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกตกใจ

เมื่อพวกเขาเห็นเจ้าเกวียนลากขนาดใหญ่นี่มันขยับด้วยตนเอง 

พวกเขาตื่นตระหนกตกใจเมื่อตนเองได้พบเห็นมันเว้นวรรคในยามนี้ราวกับวคนสติแตก 

“ นี่มันอะไรกันขยับได้ด้วย? ”

“ คุณหนูเจ้าคะท่านสร้างอะไรขึ้นมา!! ” พวกนางกำลังตระหนก

เจ้าท่อนไม้ที่ผสมเหล็กมันสามารถขยับได้ด้วยตนเองทั้งที่ไม่ใช่สิ่งมีชีวิต

แน่นอนอยู่แล้วว่าต้องทำพวกนางตื่นตระหนกตกใจเมื่อพบเห็นเจ้าของสิ่งนี้มันเป็นสิ่งที่มนุษย์ภายในยุคนี้ไม่เคยพบเห็นมาก่อน การที่เจ้าสิ่งที่ไม่มีชีวิตจะขยับได้ด้วยตนเองมันเป็นเรื่องที่ไม่น่าจะเป็นไปได้

ซูฉีที่นั่งอยู่บริเวณด้านบนรถจักรที่นางสร้างขึ้นมาแสดงรอยยิ้ม 

มันกำลังเคลื่อนที่ไปด้านหน้าอย่างช้าๆนั่งคิดในใจขณะที่มันกำลังขยับ ‘  ดูเหมือนว่ามันจะสำเร็จแต่วันนี้เอ็งก็เป็นเพียงแค่การทดลองแรกการที่สามารถทำให้มันขยับได้ถือว่าเป็นการประสบความสำเร็จก้าวหนึ่งแล้ว’

‘ แต่มันเองก็ไม่ได้เพียงแค่นั้นหรอกนะดูจากอัตราขับเคลื่อนแล้วมันน้อยเกินไป ’ 

‘ มันสามารถขยับได้เพียงแค่นี้ เพราะว่าแรงขับยังไม่พอ อีกอย่างตัวรถอาจจะหนักเกินไป แต่ว่าถ้าเพิ่มแรงขับเคลื่อนให้มากกว่านี้มันเองก็จำเป็นจะต้องใช้พลังวิญญาณมาก ’

‘ นี่ขนาดพลังวิญญาณเป็นพลังวิเศษที่ถูกสร้างขึ้นมานะไม่อยากจะคิดเลยพวกคนที่คิดค้นพวกอุปกรณ์หรือสิ่งประดิษฐ์พวกนี้ขึ้นมาภายในยุคสมัยเราพวกเขาสามารถคิดคนขึ้นมาได้ยังไงโดยที่ไม่ต้องพึ่งพาพลังวิเศษพวกนี้ ’

ซูฉีได้เปรียบคนพวกนั้นตรงที่นางมีพลังวิเศษ แน่นอนว่าพลังของนางถือว่าเป็นพลังวิเศษที่สามารถจินตนาการได้

ถึงแม้ว่ามันจะเป็นพลังวิเศษ การสร้างมันขึ้นมามันก็ไม่ได้ง่ายได้ขนาดนั้นดูจากที่นางกำลังลงมือสร้างอยู่ในตอนนี้ก็ได้

นี่ขนาดนางมีพลังวิเศษถ้าเกิดว่าไม่มีพลังวิเศษ ชั่วชีวิตนางเองก็คงจะไม่สามารถสร้างมันขึ้นมาได้อย่างแน่นอน 

หลังจากที่ขับเคลื่อนไปสักพักเดินหน้าไปได้เพียงแค่ไม่กี่เมตรเสียงบางอย่างดังขึ้น

“ ตึง!!! ” เสียงนั้นดังขึ้นมาพร้อมกับรถจักรขนาดใหญ่ที่กำลังเคลื่อนที่นั้นหยุดลง

 มันที่กำลังเคลื่อนที่ไปด้านหน้าหยุดชะงักลงอย่างรวดเร็วหลังจากที่มีเสียงนั้นดังขึ้นมา

ซูฉีดวงตาเบิกกว้างก็มองต่ำลงก่อนที่จะถอนหายใจเลือกใหญ่ออกมา” เฮือก~ ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ง่ายดายอย่าขี้สินะ ”

“ ครั้งแรกจะผิดพลาดมันเองก็ไม่ใช่เรื่องแปลกการขยับได้เพียงแค่ไม่กี่เมตรนี่คือถือว่าเป็นก้าวสำคัญแล้ว ”

แน่นอนผลงานที่หมดตัวทำมาเป็นอาทิตย์ในตอนนี้มันผิดพลาด ดูจากรถจากที่นางกำลังขับอยู่มันหยุดลงเองก็เป็นตัวที่ยืนหยัดได้

ซูฉีแสดงรอยยิ้มบนใบหน้าของนางไม่ได้ผิดหวังกับการผิดพลาดในครั้งนี้

เพราะว่านางรู้ดีอยู่แล้วว่าการสร้างมันขึ้นมามันคงจะไม่ใช่เรื่องที่ง่ายดายขนาดนั้น

ถึงอย่างไรเสียมันเองก็ขยับขยื่นได้ มันก็ถือว่าประสบความสำเร็จแล้ว… 

“ คุณหนูเจ้าค่ะ!! มันเป็นอันใดงั้นรึ? ” ลี่ถังเดินเข้าใกล้มา มองเจ้าสิ่งประดิษฐ์ที่หยุดนิ่ง 

ซูฉีกระโดดลงมา นางแสดงรอยยิ้ม “ มันใช้การไม่ได้แล้ว… ” 

“ ใช้การไม่ได้แล้วงั้นรึ! ”

“ ใช่ใช่ในตอนนี้ใช้การไม่ได้แล้ว ถึงอย่างไรมันเองก็ถือว่าประสบความสำเร็จแล้วนะ ”

“ มันใช้การไม่ได้แต่คุณหนูดูอารมณ์ดีเนี้ยนะเจ้าค่ะ!!! ” 

“ เอาเถอะน่าข้าบอกว่ามันผ่านไปได้ด้วยดี ในตอนนี้พวกเราถือว่าสามารถก้าวขั้นหนึ่งแล้วไม่จำเป็นจะต้องกังวล ”

“ อย่างนั้นเหรอเจ้าคะคุณหนู ” 

“ เอาละขอบใจพวกเรามากในตอนนี้ทุกอย่างนั้นเสร็จเรียบร้อยแล้ว ”

ในขณะที่กำลังจะเดินออกไปจากห้องแห่งนี้มีคนงานจากสวนผู้หนึ่งวิ่งตรงมาหา “ คุณหนูเจ้าค่ะแย่แล้ว!!! ”

ซูฉีที่กำลังยืนอยู่แสดงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความปลัดใจ มองตรงไปบริเวณด้านหน้า

จ้องมองไปที่บ่าวรับใช้ที่กำลังวิ่งตรงเข้ามา จำได้ว่านางเป็นคนงานจัดสวนในตอนนี้สวนผักยังคงไม่ได้เพราะปลูกรอบใหม่เพราะว่าไม่ใช่ฤดูเพาะปลูก

แล้วเหตุใดจึงวิ่งมาที่สถานที่แห่งนี้แถมยังแสดงใบหน้าตื่นตระหนกแบบนั้นอีกหรือว่าเกิดอะไรขึ้น

“ เกิดอะไรขึ้นทำไมแสดงใบหน้าแบบนั้นมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรอ ”

“  ในตอนนี้สวนเจ้าค่ะสวน อยู่ดีดีมันก็เกิดเรื่องราวประหลาดเกิดขึ้นเจ้าค่ะคุณหนูรีบไปดูเถอะ ” นางรีบรายงานคุณหนูของนางที่อยู่บริเวณด้านหน้า

ซูฉีที่ยืนอยู่แสดงหน้าตาสงสัย “ ได้งั้นรีบไป ”  

ซูฉีรีบตรงไปยังสวนที่มันเกิดเรื่อง

จบบท