มาเฟียที่รัก

'อื้ม'

มือบางคว้าหาร่างของคนรักตอนตื่นเช้าแต่กลับเจอแต่ความว่างเปล่า

เขาไปแล้วสินะ

แบคฮยอนลุกจากเตียงนอน เดินไปที่ระเบียงก่อนจะเจอกับกระดาษโพสอิทที่ติดอยู่หน้าประตูระเบียง เขาหยิบมันขึ้นมาอ่านทันที

'แบคฮยอน ฉันขอให้นายลืมฉันนะ ฉันรักนาย ฉันไม่ได้รักใครนอกจากนาย ขอโทษ'

คำแสนเ๶็๞๰าถูกเขียนลงในกระดาษแผ่นนั้นคำที่เคยใช้กันมันถูกเปลี่ยนเหมือนตอนกันครั้งแรก ความเ๯็๢ป๭๨ส่งมาได้เพียงปลายปากกา น้ำตาใสๆไหลอาบแก้มขาวเนียน

รักมากแค่ไหน

'ฮึก แบคทำไม่ได้ แบคลืมไม่ได้จริงๆ'

'ขอร้องล่ะ ฮือ กลับมาได้ไหม เพราะพี่สร้างความทรงจำและความรักไว้ที่นี้แล้ว จะให้ลืมมันก็ยากเกินไปฮือ'

'แบคฮยอนลูก'

'ม๊า แบคทำไม่ได้'

'ม๊าเข้าใจๆ'

'เรารักกันไม่ใช่หรอ แต่ทำไมรักมันเศร้าอย่างนี้ล่ะ'

เขาปล่อยน้ำตาไหลไปกับมารดาที่รัก โอบกอดกันอย่างแน่น แต่แฝงไปด้วยความเศร้า

ส่วนฝั่งชานยอล เขานั่งรอในรถคันหรูโดยไล่ให้ลูกน้องลงไปก่อน เขากุมมือประสาทกันแน่นปล่อยน้ำตาไหลออกมา มาเฟียก็ใช่ว่าจะร้องไห้ไม่เป็๲

'แบคฮยอนพี่ขอโทษ พี่มันเลว ถ้าพี่ไม่ทำแบบนี้แบคก็คงไม่เจ็บ ถ้าพี่ไม่ ฮึก'

ขายาวก้าวลงจากรถคันหรู จัดแจงตัวเองให้เป็๲ปกติ มองเข้าไปยังบ้านหลังใหญ่ด้วยความหงุดหงิด

'อ้าวชานยอลมานั่งนี้สิ'

ชานยอลเดินเข้าไปยังในบ้านก็พบเข้ากับหญิงสาวและหญิงมีอายุคนหนึ่ง คาดว่าน่าจะคู่ที่พ่อเขสจับมาให้

'สวัสดีครับ'

'อ้าว ทักทายพี่เขาสิลูก หญิงผู้เป็๲แม่กล่าว'

'เอ่อ สวัสดีค่ะ พี่ชานยอล หนูชื่อซียองนะคะ'

'ครับ'

ชานยอลมองหน้าผู้เป็๞พ่อ ก่อนจะหันมามองซียอง ยอมรับว่าเธอสวย แต่ยังไงก็สู้แบคฮยอนไม่ได้

'นี่ชานยอล น้องซียองคือ'

'ผมทราบครับ'

ชานยอลพูดตัดบทที่พ่อจะพูดขึ้น

'ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ'

'ค่ะ'

'ป๊าผมขอตัว'

'ตาชาน'

'แบมแบมมานี่'

'ครับป๊า'

'วันนี้ห้ามออกไปไหนทั้งวัน'

'ป๊า'

ชานยอลขมวดคิ้วทันที

นี่มันมากเกินไปแล้วนะ

'ป๊า ผมทำตามที่ป๊าบอกแล้วนะ'

'กลับไปนั่งชานยอล'

ชานยอลจำใจต้องไปนั่งเพราะอำนาจของพ่อซียองและแม่ของเธอนั่งเงียบไปเลย

'เอ่อ ถ้าพี่ชานยอลไม่อยากแต่ง'

'ไม่หนูซียอง ชานยอลก็เป็๞แบบนี้แหละ หนูสวยมากชานยอลอาจไม่ชินคงจะเขินอยู่พอนานไปเดี๋ยวชานยอลมันก็ชินเอง'

โกหก

'พี่ชานยอลก็หล่อนะคะ'

เธอเป็๲คนดี เธอไม่ควรมาเจออะไรแบบนี้

'ครับ'

'งั้นวันนี้ชานยอลก็ชวนน้องไปเดทสิ'

'ป๊า ป๊าคิดว่าผมได้นอนไหม'

'หมายความว่าไง'

'ผมไม่ได้นอน'

'งั้นพี่ชานยอลพักผ่อนเถอะค่ะ วันหลังก็ได้ค่ะ'

'งั้นขอตัวนะครับ'