เด็กใหม่ ตอน การล้างแค้นของนักมายากล

ณ โรงเรียนเวชจุฬาลักษณ์

เวลา 20:26 น.

ริวยืนนิ่งอยู่ในโรงเรียนที่เงียบสงัดโถงทางเดินเบื้องหน้าว่างเปล่า เขาหมุนตัวมองรอบด้านด้วยความสับสนจุนโกะที่เพิ่งเดินอยู่ตรงหน้าหายไปทั้งๆที่เมื่อกี้ก็เดินอยู่ข้านหน้า

จุนโกคงรำคาญที่ผมแน่ๆเลย… ที่ผมเดินตามแถมยังพูดมากอีก เธอคงจงใจเดินหนีไปแล้ว

ริวตำหนิตัวเองในใจ แล้วจึงหมุนตัวหันหลังเดินย้อนกลับไปทางเดิมเพื่อออกจากโรงเรียน

ทางเดินที่เคยมีเสียงฝีเท้าสองคู่ดังเคียงกันตอนนี้กลับเงียบเชียบจนน่าใจหาย อากาศที่เคยเย็นสบายเริ่มหนาวขึ้นบรรยากาศวังเวงชวนขนลุก ก่อนหน้านี้ที่เดินมาด้วยกันเสียงฝีเท้าสองคู่ยังพอช่วยให้ไม่รู้สึกโดดเดี่ยวนักแต่ขากลับเหลือเพียงเขาคนเดียว

ทว่า...ในจังหวะที่เขากำลังจะเดินผ่านหัวมุมทางแยกเพื่อข้ามไปยังอาคารหน้าหางตาของเขาก็เหลือบไปเห็นเงาร่างหนึ่งแวบผ่านเข้าไปใต้อาคารเรียนที่เพิ่งเดินผ่านริวหยุดฝีเท้าลงทันที สายตาจดจ้องไปยังทิศทางนั้นด้วยความงุนงง

จุนโกะ…

เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าสิ่งที่เห็นคือความจริงหรือแค่ตาฝาดเพราะความหิวเมื่อก่อนหน้าแต่ความรู้สึกและเสียงก้าวเท้าเดินของเธอที่ดังอยู่ในโซนประสาทเป็นหลักฐานยืนยันได้อย่างดีว่าสิ่งที่เขาเห็นเป็นความจริง

ริวปรายตามองเธอ เขาลังเลอยู่ชั่วอึดใจแต่สุดท้ายสัญชาตญาณความเป็นห่วงก็อยู่เหนือความคิดทั้งหมด เขาตัดสินใจก้าวเท้าตามเธอเข้าไปใต้อาคารแต่ครั้งนี้เขาเลือกที่จะเงียบ ไม่ส่งเสียงเรียกและไม่ถามอะไรเธอสักคำ เพียงแค่ต้องการขยับเข้าไปให้ใกล้ๆใกล้พอที่จะมั่นใจว่าเธอปกติดี

ระหว่างทาง แสงไฟวับแวมจากหลอดไฟเก่าๆ หน้าห้องเรียนสะท้อนเงาของเขาให้ทอดยาวบิดเบี้ยวไปตามผนังเขาเดินไปได้สักพักเสียงซุบซิบแหบพร่าราวกับคนกำลังปรึกษาอะไรบาง อย่างดังขึ้นจากหัวมุมทางเลี้ยวหลังอาคาร

ริวชะงักหันมองตามเสียงนั้นเพียงเสี้ยววินาทีและเมื่อหันกลับมาเขายังคงเห็นจุนโกะเดินนำหน้าอยู่ไกลๆ จึงตัดสินใจละสายตาจากแผ่นหลังของเธอแล้วเปลี่ยนเป้าหมายเดินมุ่งหน้าไปตามต้นตอของเสียงประหลาดนั้นแทน

ในวินาทีที่ริวหันหลังให้ จุนโกะที่กำลังเดินอยู่นั้นไม่ได้หันกลับมามองเขาแต่ริมฝีปากบางของเธอกลับค่อยๆคลี่ออกเป็นรอยยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่เหมือนจะพึงพอใจที่สุดราวกับว่าทุกอย่างกำลังดำเนินไปตามแผนที่เธอวางไว้

ทางฝั่งของริวที่เดินลึกเข้าไปที่หลังอาคารซึ่งไร้แสงจากหลอดไฟทุกชนิด มีเพียงแสงจันทร์สีเงินนวล ที่สาดส่องลงมาอย่างสลัวรางพอให้ได้มองเห็นทาง

แต่ยิ่งดินลึกเข้ามา เขาก็รู้สึกเหมือนเหยียบของเหลวบางอย่างเจิ่งนองเป็นคราบเหนียวข้นริวมองเห็นไม่ชัดนักและไม่ได้ใส่ใจกับมัน เพราะเสียงพูดคุยตรงหน้าชัดเจนขึ้นเรื่อยๆเขาชะลอฝีเท้าลงจนหยุดนิ่ง แล้วเอนตัวพิงกำแพงที่ฝุ่นเกาะอย่างระมัดระวัง ก่อนจะค่อยๆชะโงกหน้าออกไปมอง

ภาพเหตุการณ์ทำให้เขาแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองเมื่อเห็นว่าตรงหน้าคือ นักเรียนชายสามคนกำลังพยายามยัดร่างของนักเรียนหญิงคนหนึ่งที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยบาดแผลและดูไร้สติลงไปในถุงขยะสีดำขนาดใหญ่

“พวกคุณทำบ้าอะไรกันน่ะครับ!!!”

เสียงตะโกนด้วยความช็อกของริวดังทำลายความเงียบขึ้นมาโดยไม่ทันคิดทำให้นักเรียนชายทั้งสามหันขวับมามอง สีหน้าของพวกเขาดูตกใจเล็กน้อย ทันทีที่พวกเขาขยับมาปะทะแสงจันทร์ปลอกแขนสีแดงแสดงถึงตำแหน่งสภานักเรียนก็สะท้อนแสงเด่นชัดกว่าสิ่งใด

“อ้าว... มึงมาได้ไงล่ะเนี่ย” หนึ่งในนั้นพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม

ริวสะดุ้งเฮือกไปทั้งตัว แต่มันทำให้สติที่กระเจิงไปเมื่อครู่เพิ่งกลับคืนมาพร้อมกับความรู้สึกที่เย็นวาบแล่นจับขั้วหัวใจ เมื่อรู้ตัวว่าเพิ่งหาเรื่องใส่ตัวครั้งใหญ่ก่อนที่ประโยคสั้นๆ ดังลั่นอยู่ในหัวสลับกับเสียงเตือนภัยในสมอง

ฉิบหายแล้วไง!

สภานักเรียนทั้งสามทิ้งงานในมือแล้วค่อยๆก้าวตรงมาหาเขาด้วยท่าทางที่ไม่เป็นมิตร ทว่าริวไม่รอให้พวกเขาเข้ามาถึงตัว สัญชาตญาณการเอาตัวรอดสั่งการให้เขาหันหลังกลับแล้วใส่เกียร์หมาสับสุดฝีเท้าออกไปจากตรงนั้นทันที!

เด็กหนุ่มวิ่งต่อไปอย่างไร้จุดหมายความมืดปกคลุมไปทั่วบริเวณจนเขาแยกแยะทิศทางไม่ออกแสงไฟสลัวรางพาสติของเขาให้เตลิดเปิดเปิง ความรู้สึกเหมือนวิ่งอยู่ในเขาวงกต แต่สิ่งเดียวที่เขารู้ในตอนนี้คือต้องหนีไปให้ไกลจากเงื้อมมือของสภานักเรียนสามคนนั้น

เมื่อมาถึงทางแยกโถงใต้อาคารริวเบรกกะทันหันจนฝุ่นตลบ เขาหันมองซ้ายขวาด้วยความลนลาน ความคิดในหัวตีกันวุ่นวาย

ไปทางไหนต่อดีล่ะ

แต่ทุกวินาทีที่เขาหยุดเสียงฝีเท้าหนักๆที่วิ่งไล่ตามมาเบื้องหลังกลับยิ่งทวีความดังจนหัวใจเขาแทบหลุดออกมานอกอกเวลาไม่มีพอที่จะให้ตัดสินใจนานนัก จึงจำใจเลือกวิ่งตรงเข้าไปในอาคารที่มืดที่สุด เสียงหอบหายใจถี่กระชั้นดังสะท้อนก้องไปตามทางเดินใต้อาคารความเหนื่อยล้าเริ่มกัดกินเรี่ยวแรงจนขาของเขาเริ่มสั่น

ทว่าในความมืดนั้นเองริวมองเห็นแสงสว่างจากหน้าจอโทรศัพท์สะท้อนอยู่ไม่ไกลที่มุมหนึ่งมีนักเรียนชายคนหนึ่งที่เสียบสายชาร์จแบตเข้ากับปลั๊กที่ติดอยู่เสา พร้อมกับเล่นโทรศัพท์ไปด้วยอย่างไม่ทุกข์รู้ร้อนอะไรเลยริวใช้แรงเฮือกสุดท้ายพุ่งตรงเข้าไปหาแสงสว่างนั้นทันที

และเมื่อเข้าใกล้พอแสงจากหน้าจอก็เผยให้เห็นใบหน้าที่แสนคุ้นตาดี ริวโพล่งออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่าความหวังที่ริบหรี่ถูกจุดขึ้นมาอีกครั้ง

“พะ...พี่เบนซ์ครับ”

เบนซ์ละสายตาจากโทรศัพท์ในมือคิ้วของเขาขมวดเข้าหากันจนแทบชนกันเมื่อเห็นสภาพรุ่นน้องที่วิ่งหน้าตั้งมา

“อ้าวริวค่ำมืดขนาดนี้แล้วเอ็งมาวิ่งเล่นอะไรอีกเนี่ย สภาพนี่ดูไม่ได้เลยนะ”

ยังไม่ทันที่ริวจะได้อ้าปากอธิบายเสียงฝีเท้าที่วิ่งระงมก็มาหยุดลงตรงหน้า ริวสะดุ้งสุดตัวขึ้นและก้าวถอยหลังไปหลบอยู่ด้านหลังของเบนซ์อย่างหวาดหวั่น

ทันใดนั้นร่างของสภานักเรียนทั้งสามคนก็พ้นออกมาจากเงามืดใต้อาคารแสงไฟสลัวเผยให้เห็นปลอกแขนสีแดงที่ดูคุ้นตา

“จะหนีไปไหนเหรอไอ้เด็กเวร!”

หนึ่งในสภานักเรียนตวาดขึ้น พลางจ้องเขม็งไปที่ริวเบนซ์ที่เห็นแบบนั้นแล้วก็ถอนหายใจยาวอย่างเบื่อหน่าย เพราะเขาจำหน้าพวกนี้ได้ดี

“ลูกน้องไอ้ออร์แกนมาอีกแล้วหรอกเหรอวิ่งไล่น้องเขายังกับหมาบ้า มีปัญหาอะไรกันนักหนาวะ”

“มันแส่ไม่เข้าเรื่อง!”อีกคนพูดกระแทกเสียงพลางขยับก้าวเข้ามา

เมื่อได้ยินแบบนั้นแล้ว เขาก็หันไปถามรุ่นน้องให้ไว้“เอ็งนี่ก็ไปเห็นอะไรอีกล่ะ”

น้ำเสียงของเขาฟังดูเรียบๆไม่ได้ตะคอกใส่แต่เหมือนแซวเล่นมากกว่า แต่ริวไม่ตอบ เขาหลบหน้าไปอีกทาง นัยน์ตาคู่นั้นดูสั่นไหวเล็กน้อยเพียงเท่านั้นเบนซ์ก็พอจะเดาออก ปแวหันไปตอบอีกฝ่าย

“เอาเถอะ… แยกย้ายๆ”

“มึงอย่ามาทำเป็นเก่งหน่อยเลยไอ้เบนซ์”สภานักเรียนคนแรกเริ่มหมดความอดทน

“รำคาญวะ!” เบนซ์ตอบเสียงเรียบพลางก้มมองหน้าจอ“พวกมึงไปไกลๆไป๊ กูลงแรงค์อยู่เนี่ย เสียจังหวะหมด”

ท่าทีที่ดูไม่สนใจของเบนซ์ยิ่งโหมไฟโทสะให้กับฝ่ายตรงข้ามก่อนที่พวกเขาจะก้าเข้ามา แล้วพูดขึ้นอีกครั้ง

“มึงคิดว่ามึงเป็นใครวะถึงมาสั่งพวกกู!มึงมันก็แค่หมาวัดที่เขาเก็บมาเลี้ยงก็เท่านั้นแหละ”

เบนซ์หรี่ตาลงน้ำเสียงที่เคยขี้เล่นกลับเย็นเยียบขึ้นมาทันที “หึ... งั้นถ้าหมาวัดอย่างกูเอาเรื่องที่พวกมึงทำลับหลังพี่ใหญ่ไปบอกไอ้ธันวาขึ้นมามึงคิดว่าคนอย่างพวกมึงจะมีหัวเหลืออยู่บนบ่าไหม”

คำขู่ของเบนซ์ทำให้ทั้งสามชะงักไปชั่วครู่พวกเขามองหน้ากันด้วยความเลิกลั่ก เพราะรู้ดีว่าเหนือกว่า ออร์แกน คือ ธันวา และเขาเป็นคนเกลียดการทำโดยพลการมากที่สุด

ทว่าความกลัวกลับถูกแทนที่ด้วยความโกรธหนึ่งในนั้นตัดสินใจเอามีดพับเล่มหนึ่งออกมาจากกระเป๋ากางเกง แสงจากหลอดไฟใต้อาคารสะท้อนบนคมมีดสีขาวให้เงาวับ

“มึงจะไม่มีปากไปบอกหรอกน่า…” เขาพูดพลางชี้ปลายมีดไปยังคนตรงหน้า

เมื่อเห็นแบบนั้นแล้ว หัวใจของริวหล่นวูบลงทันทีสถานการณ์บานปลายไปไกลเกินกว่าที่เขาจะรับมือไหว

ทันใดนั้น...เสียงของแข็งสีคมหนักๆก็ดังลากมากับพื้นปูน คลืด... คลืด... ดังช้าๆ แต่กังวานไปทั่วโถงอาคารที่เงียบสงัดทั้งสองฝั่งหยุดชะงักในทันที

ทางฝั่งของสภานักเรียนทั้งสามเริ่มมีสีหน้าเลิกลักอีกครั้งเพราะกลัวว่าบุคคลที่กำลังเดินเข้ามาจะเขามาเห็นเหตุการ และทำให้สถานะการณ์เกินการควบคุมไปมากกว่านี้

เสียงนั้นดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆจนจับทางได้ว่ามาจากเงามืดทางด้านหลังทุกคนต้องหันไปมองเป็นตาเดียว

และแล้ว… ร่างของนักเรียนหญิงคนหนึ่งปรากฏกายขึ้นภายใต้ไฟสีขาวสะท้อนชุดนักเรียนสีขาวของเธอ โบว์สีแดงที่ผูกผมที่มัดหางม้าสั่นไหวตามจังหวะก้าวเดินในมือของเธอถือขวานแดงที่ริวจำได้ติดตา เธอมองมายังกลุ่มคนเบื้องหน้าด้วยแววตาที่แข็งทื่อ

ริวรูม่านตาเบิกกว้าง ลมหายใต้ติดๆขัดๆ “ยุ...ยูริ”

น้ำเสียงของเขาสั่นพร่าด้วยความหวาดกลัวอย่างถึงขีดสุดแม้พยายามจะพูดให้เป็นคำ แต่เสียงนั้นกลับแผ่วเบาจนแทบจะกลืนหายไปในอากาศ แต่สภานักเรียนทั้งสามคนที่เห็นว่าเป็นเพียงนักเรียนหญิงเพียงคนเดียวกลับถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

“เฮ้อ~ตกใจหมด นึกว่าใครที่ไหน” เขาพูดพลางยกมือขึ้นท้าวเอว

“ช่ายยย คิดว่าผีหลอกไปซะแล้วฮ่าๆ”อีกคนผสมโรงด้วยท่าทางหื่นกระหาย

พูดจบ พวกเขาเดินวนรอบตัวยูริอย่างย่ามใจมือหนาพยายามจะเอื้อมไปลูบไล้ใบหน้าและคอของเธอเป็นการหยอกล้อเหมือนเห็นเธอเป็นเพียงเหยื่ออันโอชะ

ทว่า ยูริกลับไม่ได้สะทกสะท้านแววตาของเธอวาวโรจน์ขึ้นด้วยความรำคาญ ก่อนจะกวาดขวานดับเพลิงในมือฟาดตัดอากาศดังฟึบ! เพื่อไล่พวกเขาให้ออกห่าง

“โว้ๆ น้องสาว... ใจเย็นๆเล่นของมีคมมันไม่ดีนะ”

ริวที่เห็นท่าไม่ดีรีบรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงกลับคืนมา ก่อนจะเอื้อมมือไปสะกิดเบนซ์ที่ยังคงก้มหน้าเล่นเกมแบบไม่สนโลกอยู่ข้างๆ

“พี่… พี่ครับ...” เขากระซิบเสียงสั่น

เบนซ์เงยหน้าขึ้นจากจอโทรศัพท์มองดูเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยแววตาสงสัย แต่ยังไม่ทันที่ใครจะได้ทำอะไรต่อ ขวานในมือของยูริก็ถูกเหวี่ยงเป็นวงโค้งฉีกกระชากอากาศพุ่งเข้าหาลำคอของสภานักเรียนคนหนึ่งทันที ฉัวะ!

เลือดสีแดงสดพุ่งกระฉูดออกมาดั่งน้ำพุเสียงของแข็งตัดผ่านเนื้อและกระดูกดังสนั่นจนน่าสะอิดสะเอียน

“เชี้ย!!”

เพื่อนอีกสองคนร้องลั่นด้วยความช็อก พวกเขารีบถลาเข้าไปประคองร่างที่ล้มลงดิ้นทุรนทุรายกับพื้นเลือดไหลทะลักออกมาตามง่ามนิ้วที่พยายามอุดบาดแผลอย่างสิ้นหวัง

ยูริค่อยๆเงยหน้าขึ้นช้าๆเส้นผมหน้าม้าที่เคยเรียบร้อยบัดนี้ยุ่งเหยิงและชุ่มไปด้วยหยดเลือดแววตาที่ว่างเปล่ากลับกลายเป็นความคลุ้มคลั่งที่พุ่งพล่านก่อนที่เสียงหัวเราะจะระเบิดออกมา

“อาฮา... ฮ่าๆๆๆๆๆ!!”

เธอไม่ได้แค่หัวเราะแค่ปากแต่ทั้งร่างกายของเธอสั่นสะท้านไปด้วยความสะใจ ริมฝีปากฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวที่เรียงรายตัดกับรอยเลือดบนใบหน้าพร้อมกับแววตามที่มองมายังร่างกำลังจะตายด้วยความสมเพชเวทนา

ริวเห็นแบบนั้นจึงสะกิดเบนซ์อีกครั้งครั้งนี้เบนซ์ไม่รอให้ช้า เขารีบกระชากหัวชาร์จแบตออกจากปลั๊กไฟ แล้วทั้งสองก็วิ่งสับตีนแตกออกจากตรงนั้นไปทันที

“พวกมึงจะไปไหน!”เสียงสภานักเรียนที่เหลือตะโกนไล่หลังมาอย่างเคียดแค้น

“วิ่งดิ รอพ่อมึงมาตัดริบบิ้นเหรอ”เบนซ์ตะโกนตอบ โดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง

ทว่าตามมาด้วยเสียง ฉัวะ! ฉัวะ!ที่ดังสะท้อนก้องตามหลังมาอีกสองครั้ง ริวกับเบนซ์ไม่ได้หันไปดู และไม่อยากรู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นทั้งคู่รีบสาวเท้าหายไปในเงามืดของอาคารเรียนทิ้งไว้เพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งไปทั่วบริเวณที่ด้านหลัง