จ้าวยุทธภพเหนือฟ้า

เช้าวันที่ 3
"อ๊ากก! เวรแล้วเว๋ยหยิงฉาง" เสียงอันน่ารำคาญของเพื่อนรัก ทำให้เขาหันหน้าไปมอง ใบหน้าเพื่อนรัก ที่ยังมีรอยจูบอยู่ คิดแล้วเขาก็หัวเราะเล็กน้อย
"เอะอะอะไรแต่เช้าวะ" หยิงฉางถามอย่างสงสัย ตอนนี้เขาอยู่ห่างจากจุดปะทะเมื่อวานไป 5 กิโลเมตร และตอนนี้ก็กำลังนอนอยู่บนเปลอันเดิมอยู่ด้วย
"มึงเปิดดูข่าวสารยุทธภพดิวะ" หยิงฉางไม่อยากขัด เลยทำตามเพื่อนซี้ของตนเอง
กระทู้ : ผู้เล่นปริศนา 2 คนกวาดล้างกิลเมฆา 30 คนได้ด้วยการระเบิดทักษะเพียง 2 กระบวนท่า
รายละเอียด : ตอนนั้นผมอยู่ที่จุดเกิดเหตุ..เห็นผู้เล่นกิลเมฆาเดินเข้ามาหาเรื่องกับชายปริศนาทั้งสองคน ซึ่งหลังจากพูดกันไปไม่กี่คำ กลุ่มเมฆาทั้งหมดก็พุ่งเข้าทำร้ายชายปริศนาทันที
แต่แทนที่จะชนะ กลับแพ้มาไม่เป็นท่า เพียงเขาแค่เอ่ยปากเบาๆก็ทำให้ผู้เล่นในระยะ 20 เมตรต่างหยุดนิ่ง ราวกับถูกหยุด Stop ไว้ หลังจากนั้นชายที่อยู่ข้างๆก็พูดว่า 'เก็บพวกมันซะ'
เสียงที่เขาพูดออกมาทำให้ผมรู้สึกเหมือนมียมทูตอยู่ข้างหลัง น้ำเสียงของเขาเย็นชาและนิ่งมาก ผมที่ได้ยินก็แอบลืมหายใจไปเหมือนกัน เมื่อชายคนนั้นได้รับคำสั่งเขาก็ทำระเบิดทักษะออกมาอีกครั้ง
พริบตาต่อมาในระยะ 30 เมตรก็กลายเป็นขี้เถาขี้ผง กลุ่มกิลเมฆากลายเป็นเนื้อย่างสดราวกับอยู่บนกองเพลิง การเสียหายครั้งนี้ถือว่าเป็นการเหยียดหยามสำหรับกิลเมฆา
แต่สำหรับพวกเราถือว่าสมควรแล้วครับ เล่นกับผู้อ่อนแอ เล่นจังเลย แต่พอเจอของจริงเข้า ก็กลายเป็นลูกไก่ในกำมือซะงั้น
แสดงความคิดเห็น 61,782 คอมเม้นต้มยำกุ้ง : อะไรจะโหดปานนั้นพ่อคุณ -0-ซิงซิง : ฉันอยู่ที่เกิดเหตุฉันเห็นนะ มันคือความจริง ไม่เชื่อถามคนอื่นๆในเมืองได้เลยมีดหมีบิน : อือ! ไม่เชื่อก็ต้องเชื่ออะน่ะ พวกเขามันของจริงเซียนปราณ : ก็แค่พวกสวะที่ทำเป็นเก่งเท่านั้นแหละF.C หอมหัวใหญ่ : แน่จริงก็ไปเจอกับเขาตัวๆไหมเซียนปราณมีดหมีบิน : ใช่! หรือว่าเซียนปราณ หัวหน้ากิลเมฆาหน่วยที่ 10 ของทวีปผู้ฝึกยุทธไม่กล้าละเซียนปราณ : ไอ้พวกบดซบ! เดี๋ยวเราจะได้เห็นดีกัน..จบกระทู้
"เป็นไงหยิงฉาง" หลินปิงกล่าวอย่างยิ้ม หยิงฉางที่อ่านจบก็เอามือก่ายหน้าผาก
"เฮ้อ! เอาเถอะ อย่างไงมันก็ไม่สามารถหาเราเจอได้ง่ายๆหรอก เพราะเราจะปลอมชื่อ แถมพวกมันน้อยคนนักที่จะเห็นหน้าเรา" หลินปิงพยักหน้าเข้าใจ หยิงฉางจึงกล่าวต่อ
"ไปกันเถอะ...อยู่ที่นี้นานเดี๋ยวจะเป็นเป้าสายตา" หยิงฉางพูดเสร็จก็เก็บเปลทั้งสองอันทันที โดยมีหลินปิงรออยู่ด้านล่าง เมื่อเก็บเสร็จหยิงฉางก็กระโดดลงมาทันที
"หยิงฉาง..." หลินปิงเรียกขึ้น ก่อนจะก้มหัวมองหยิงฉางจากเท้าจรดหัว พร้อมส่ายหน้าไปมา และพูดขึ้น
"นายจะแต่งชุดผู้เล่นมือใหม่อีกนานไหม" หยิงฉางได้ยินก็พยักหน้า
"ใช่! ฉันต้องการความโดดเด่น ซึ่ง! ถ้ามีใครมองนายกับฉัน เขาก็จะคิดว่านายเป็นหัวหน้าฉัน เพราะฉะนั้น...ฉันทำอะไร ที่ไหน เมื่อไหร่ อย่างไร ความเสียหายทั้งหมดก็จะตกอยู่ที่นายทันที...เพราะฉัน จะตีหน้าไร้เดียงสาสารภาพคำโกหกออกไป" หยิงฉางพูดจบก็ทำหน้าไร้เดียงสาใส่
"ไอ้เซนต์!"
"เอาน่าๆ...ฉันไม่ทำอะไรบ้าๆบอๆเหมือนนายหรอก" หลินปิงที่ได้ยินก็คิ้วกระตุกเล็กน้อย
"โอเค! เลิก! ไปกัน" หยิงฉางตัดบทเสร็จ ก็ใช้วิชาตัวเบา ขึ้นไปบนต้นไม้ทันที โดยมีหลินปิงตามมาติดๆ หลังจากที่เดินทางมาเป็นเวลาหลายชั่วโมง ตอนนี้ก็เข้าสู่ช่วงเวลาตอนเย็น
ณ เวลานี้หยิงฉางกับหลินปิง ก็ได้ออกมาจากเมืองฝึกหัดมาแล้ว ซึ่งตอนนี้ถ้านับเป็นเปอร์เซ็นต์ระหว่างเมืองอี้เฟยกับเมืองฝึกหัด เขาก็เดินทางมาได้ 40% กว่าแล้ว ในการเดินทางของเขาเต็มไปด้วยผู้เล่นจำนวนมหาศาล รวมถึงตอนนี้ก็ด้วย
ตูมม! ตูมมม!
เสียงระเบิดดังจากด้านหน้าของหยิงฉางและหลินปิง ทำให้พวกเขาทั้งสองคนหันหน้าเข้าหากัน
"ไม่ต้องพูด...ไปดูกัน 2 คนเนี่ยแหละ" ว่าจบหยิงฉางก็พุ่งตัวไปตามเสียงทันที หลังจากผ่านไป 1 นาทีเศษ พวกเขาทั้งสองคนก็มาถึงที่โล่งขนาดย่อมแห่งหนึ่ง
ด้านซ้ายของเขาคือผู้หญิงคนหนึ่งที่มีใบหน้าราวกับนางฟ้า ใบหน้าออกน่ารักน้อยๆ ผมสีดำสวยสยายไปกลางหลัง ทำให้เธอดูมีเสน่ห์มากขึ้น โดยรวมดูเซ็กซี่ ร่างกายของเธอถือว่าดารายังต้องชิดซ้าย สวมเสื้อผ้าสีแดงทองเหมือนยอดยุทธ์
ส่วนด้านขวาของเขาคือผู้เล่นสวมชุดสีฟ้ามีสัญลักษณ์มังกร หรือก็คือกิลเมฆานั้นเอง หยิงฉางหันไปมองฝ่ายหญิงด้วยสายตาพินิจ
"เหมือนมาก..." หลินปิงที่อยู่ใกล้ๆก็หันมามอง
"เหมือนอะไรวะ?" หยิงฉางชี้ไปที่ผู้หญิงด้านซ้าย
"หน้าตาเหมือนน้องฉันมาก แถมท่าจับดาบของหล่อนก็เหมือนกับของปู่ทวดของฉันเลย..." หลินปิงได้ยินก็หันไปมอง ซึ่งน้องของหยิงฉางนั้น เรียนกระบวนท่าการป้องกันตัวจากปู่ทวดของเขาแถบทุกอย่าง แน่นอนว่าหยิงฉางก็เรียนมาเหมือนกัน ซึ่งกระบวนท่าของทวดเขานั้นเป็นกระบวนท่าต่อสู้แบบรุ่นสู่รุ่น เพราะฉะนั้นการที่จะทำตามมันนั้นเรียกว่าแถบเป็นไปไม่ได้ ถ้าหากไม่รู้การวางท่าทางจริงๆ
"เออวะ! โครตเหมือนเลย เอ๊ะ! หรือว่าเป็นน้องมึงวะ" หยิงฉางเบิกตาโตเพราะจำไม่ผิดน้องเขาก็เล่นเกมนี้"เออ! น่าจะใช่วะ" หยิงฉางพูดเสียงดังก่อนจะตีหน้านิ่งเหมือนเดิม
"ไปช่วยกันสิวะ..." หลินปิงว่าจบก่อนทำท่าจะพุ่งตัวออกไป หยิงฉางไม่รอช้าคว้าคอของหลินปิงเอาไว้ทันทวงที ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงมั่นใจ
"เชื่อฉัน...คนแค่นี้ทำอะไรน้องฉันไม่ได้หรอก ถึงแม้จะเป็นเกมที่เน้นระดับก็ตามที" หลินปิงมองไปยังน้องสาวของหยิงฉาง และถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
"ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ฉันจะไม่อยู่ฟังนายเด็ดขาด" หลินปิงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์เล็กน้อย หยิงฉางหันไปมองอย่างสนใจ ก่อนจะพูดในใจอย่างหงุดหงิด
'พูดเหมือนเป็นแฟนมึงอะ...'
ณ ลานโล่งขนาดย่อม ห่างจากหยิงฉางและหลินปิงเล็กน้อย
"ส่งทักษะคัมภีร์ยุทธให้พวกเราซะดีๆ เทพธิดาเยือกแข็ง" หัวหน้ากลุ่มผู้เล่นกิลเมฆา ระดับ 50 พูดขึ้น
"ข้ามศพฉันไปก่อนสิ" เทพธิดาเยือกแข็งหยิบดาบสีฟ้าออกมาควง ก่อนจะชี้ดาบไปทางกิลเมฆากว่า 30 คนอย่างไม่หวาดหวั่น และพูดขึ้นด้วยถ้อยคำแสรงหู
"หรือว่าไม่กล้าละ" สิ้นสุดคำกล่าว เส้นความอดทนของกิลเมฆาก็ขาดสบั้นทันที
"ฆ่ามัน แล้วนำคัมภีร์กลับมา!!!" เทพธิดาเยือกไม่ได้สนใจคำพูดของอีกฝ่าย เมื่อเห็นสมุนของกิลเมฆาเข้ามาในระยะ 20 เมตร เธอก็ไม่รอช้าระเบิดทักษะออกมาอย่างว่องไว "ดินแดนเยือกแข็ง!" ฟุม! แกร๊กๆ!
วินาทีต่อมาในระยะ 50 เมตรก็แปรเปลี่ยนเป็นน้ำแข็งทันที ผู้เล่นกิลเมฆาชะงักการเคลื่อนไหวเล็กน้อย เทพธิดาเยือกแข็งไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เธอใช้ทักษะคัมภีร์ยุทธทันที
"หนามเยือกแข็ง!"  ฟิ้ว...! ฉึก...! พริบตาต่อมาน้ำแข็งที่อยู่บนเท้าของอีกฝ่าย ก็เกิดเป็นรากสีฟ้าพุ่งแทงทะลุทั่วทั้งร่างกาย ก่อนที่ร่างกายจะถูกแช่แข็งไปทีละนิดตามๆกัน
"อ๊ากก! บดซบ! แน่จริงก็อย่าใช้ทักษะคัมภีร์ยุทธสิวะ" หัวหน้ากลุ่มกิลเมฆาพูดขึ้นอย่างโมโห ตัวเขาเองก็ได้แต่มองสมุนของตนเองตกตายไปเรื่อยๆ โดยที่ไม่สามารถทำอะไรได้
"คนโง่เท่านั้นที่จะกล่าวถ้อยคำวาจาเยี่ยงนั้น ชายกว่า 30 คนทำร้ายผู้หญิงเพียงคนเดียวหน้าไม่อาย แถมยังบอกว่าขี้โกงอ้อมๆอีกด้วย...ชั่งเป็นผู้ชายที่น่ารังเกียจยิ่งนัก" เทพธิดาเยือกแข็งพูดขึ้น
"ก-แก!" หัวหน้ากลุ่มกิลเมฆาร้องออกมาด้วยวาจาเสียงดัง เพื่อระบายโทสะ
"ตายซะ! ไอ้สวะ" ว่าจบเทพธิดาเยือกแข็ง ก็ควงดาบสีฟ้าแวววาวฟันเข้าที่หัวของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว ฉับ! เสียงใบมีดตัดผ่านลำคอของอีกฝ่ายอย่างง่ายดาย ราวกับตัดผ่านอากาศ
ศีรษะไม่ทันได้หลุดออกจากบ่า ร่างกายของหัวหน้ากิลเมฆาก็สลายหายไปในอากาศแล้ว แปะๆๆ...! เทพธิดาเยือกแข็งที่ได้ยินเสียงตบมือ ก็หันไปมองด้วยสายตาเย็นชา
"ฮ่าๆๆ! เจอน้องในเกมครั้งแรงก็โดนเขม้นซะละ นี้น้องหรือแม่วะ" หลินปิงพูดไปหัวเราะไป หยิงฉางได้ยินก็คันตีนเล็กน้อย ก่อนจะตวัดตาขวางมองเพื่อนตัวเอง
"ออกตี้แปป..." เมื่อหลินปิงได้ยิน ก็สไลด์มากอดขาหยิงฉางอย่างว่องไวราวกับหมาขออาหาร
"ม่ายย ฉัยขอโทษ ฉันจะไม่พูดแล้ว.." เทพธิดาเยือกแข็งที่เห็นหน้าของหยิงฉาง ก็ตกอยู่ในภวังเล็กน้อย
"น-นั้นพี่เซนต์เหรอ" หยิงฉางเลิกสนใจหลินปิง ก่อนจะหันมามองเทพธิดาเยือกแข็งด้วยสายตานิ่งๆ ก่อนนจะพยักหน้ารับ ธิดาเยือกแข็งเห็นก็กล่าวต่อ
"ปกติพี่ไม่ชอบเล่นเกมหนิ แล้วมาเล่นเกมนี้ได้ไงอะ" เทพธิดาเยือกแข็งพูดอย่างประหลาดใจ ถึงแม้ใบหน้าของหยิงฉางจะเปลี่ยนไปมาก แต่สัญชาติญาณของเธอบอกว่าอีกฝ่ายเป็นอะไรกับเธอแน่นอน
"โดนไอ้กายขอให้มาเล่น" หยิงฉางพูดไปสะบัดขาไป พร้อมมองหน้าหลินปิง และพูดขึ้น
"มึงเลิกกอดขากูได้แหละ ถ้าอยากกอดนัก กูจะให้มึงกอดตีนกู" หลินปิงได้ยินก็รีบปล่อยขาออกทันที และถอยกรูดไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันไปมองเทพธิดาเยือกแข็งที่กำลังเดินมาหา
"โอ้! ไม่เจอกันนานเลยนะเมย์" หลินปิงพูดขึ้น พร้อมกับสายตาเร่าร้อน
"ไอ้บ้า! ไอ้ลามก!" เมย์รีบบิดตัวหนีทันที หยิงฉางมองทั้งสองคนก่อนจะหรี่ตาลง เขาไม่รอช้าคว้าคอหลินปิงทันที
"มึงทำอะไรน้องกู" หยิงฉางพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ
"ม-ไม่ได้ทำอะไรเนอะ เมย์" หยิงฉางได้บินก็เงยหน้ามองน้องสาวตัวเอง และพูดขึ้น
"ว่าไง!" เมย์เห็นพี่ตัวเอง เข้าสู่โหมดหวงน้องก็สะดุ้งทันควัน
"ม-ไม่มีอะไรค่ะ เราไม่เคยทำอะไรกัน" หยิงฉางขมวดคิ้วไม่พอใจ ก่อนจะกดหลินปิงลงกับพื้น และเอาเท้าเหยียบที่หน้าอกไว้ เพราะต้องให้สมจริงหน่อยเพื่อเค้นคำตอบจากน้องสาวตัวดีของเขา ที่ปากไม่ตรงกับใจ
หลินปิงที่โดนก็รู้ทันทีว่าหยิงฉางจะทำอะไร ก็เล่นตามน้ำทันที เพราะเขาก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าแฟนของเขาจะแก้ตัวอย่างไง
"แล้วทำไมหน้าแดง?" หยิงฉางถามขึ้นอย่างไม่ลดละความพยายาม
"อากาศมันร้อนอะพี่" เมย์พยายามพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงปกติ แต่ดูเหมือนว่าเธอจะโกหกไม่เก่งสักเท่าไหร่
"เหรอ! แล้วไอ้ที่พี่เหยียบมันคืออะไร ดินหรือน้ำแข็ง" หยิงฉางพูดจบก็กดเท้าแรงขึ้นกว่าเดิม แกร๊งง! ตูม! เสียงกระแทกของน้ำแข็งกับแรงของหยิงฉาง ทำให้น้ำแข็งแตกออกเป็นเกร็ดๆ
โอ๊ย! หลินปิงตีหน้าเจ็บปวดอย่างรุนแรง แต่ในใจก็รู้สึกเจ็บที่หน้าอกหน่อยๆ แต่ไม่มาก หลินปิงไม่รอช้าพ้นเลือดออกมาทันที ซึ่งเลือดนั้นคือน้ำยาฟื้นฟูเลือดนั้นเอง หลินปิงดื่มเลือดตอนที่หยิงฉางคว้าคอเขา ซึ่งเขานัดกันมาแล้วว่าควรทำอย่างไรกับสถานการณ์อย่างนี้
"พ-พี่! ถ้าพี่ไม่ยอมหยุด หนูจะไม่คุยกับพี่แล้ว" หยิงฉางแสระยิ้มไม่พอใจในใจเล็กน้อย ส่วนหลินปิงหลุดหน้าดีใจออกมาทันที ก่อนจะตีหน้าเจ็บปวดเหมือนเดิม หยิงฉางยังไม่ยอม เขาต้องเล่นต่อให้จบ หยิงฉางขมวดคิ้วมองหน้าหลินปิง พร้อมกับพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจออกมา
"โห้ ปกป้องกันซะด้วย...เอาละ! เรามาเข้าเรื่องของเรากันดีกว่า" ว่าแล้วหยิงฉางก็ปล่อยเท้าออกจากหน้าอกหลินปิง และกอดอกสวมมาดเจ้าชายเย็นชาทันที
"พวกเธอ 2 คนรักกันใช่ไหม" เมย์ที่ได้ยินคำพูดอันตรงไปตรงมาของพี่ชายตนเอง ก็ตัวแข็งทือทันที
"ใช้สินะ...แล้วมึงทำอะไรกับน้องกูยัง" เมย์ที่ได้ยินคำถามก็หน้าแดงทันที ส่วนหลินปิงรู้ได้ทันทีว่าคำถามของหยิงฉางครั้งนี้ไม่ได้ทำเป็นเล่น แต่มันถามจริงๆ
"ทำแล้วสินะ งั้นมึงทำอะไรกับน้องกูบ้าง ไม่ตอบ! กูจะตามไปเค้นมึงถึงบ้าน" หลินปิงกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่ และส่งสายตาขอร้องไปให้เมย์ โดยมีสายตาหยิงฉางมองอย่างกดดัน ซึ่งเจ้าตัวที่กำลังนอนอยู่กับพื้นน้ำแข็งก็ได้แต่ร่ำไห้ในใจ
'เมื่อกี้ยังแสดงละครอยู่เลย แล้วทำไมทีนี้จริงจังขึ้นมาวะ' หลินปิงพูดในใจอย่างสับสน เมย์หรือก็คือเทพธิดาเยือกแข็งเห็นสีหน้าของหลินปิง ใจก็ตกที่ตาตุมทันที
"เอ่อ! พ-พวกเราทั้งสองคน ค-แค่ทำนิดหน่อยค่ะ" หยิงฉางมองหน้างน้องของตัวเอง ด้วยใบหน้าตั้งคำถาม ประมาณว่า 'ทำอะไรบ้าง'
"พวกเรา ก-กอดกันค่ะ และก็...จูบกันด้วย ถ-แถมมีลูบนิดๆ จับหน่อยๆ แต่ไม่มากนะค่ะ เอ่อ! ก็เท่านี้แหละค่ะ" เมย์พูดจบก็หลับตารู้สึกผิดทันที โดยมีน้ำตาที่หางตาเล็ดออกมา หยิงฉางเห็นก็ใจอ่อนยวบยเยียบทันที ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
"เฮ้อ...ชั่งเถอะ! พวกเธอจะทำอะไรก็ไม่ใช่เรื่องของฉัน จะเอากัน จะทำอะไรกันฉันไม่ว่า แต่อย่าทำให้น้องฉันเสียใจก็พอ" เมื่อหยิงฉางพูดจบ ก็ปล่อยตัวตามปกติเหมือนเดิม และพูดขึ้นอีกรอบ
"น้องพี่ไปทำอะไรมา ถึงทำให้พวกสวะนั้นตามล่า...หรือว่า! มันตามมาจีบ" พริบตาต่อมาหยิงฉางก็เข้าสู่โหมดหวงน้องทันที
"ไม่ใช่นะพี่! หนูแค่ขโมยคัมภีร์ตัดหน้าเขาเฉยๆ!" หยิงฉางที่ได้ยินคำตอบก็ทำสู่โหมดปกติอีกครั้ง
"งั้นก็ดี...แล้วเทพธิดาเยือกแข็งนี้ชื่อในเกม หรือฉายา" หยิงฉางพูดขึ้น
"ฉายาค่ะพี่เซนต์ ชื่อหนูในเกมชื่อ เมย์ ค่ะ...ง่ายๆ ก็คือชื่อเล่นของหนูนั้นแหละ" เทพธิดาเยือกแข็งหรือก็คือเมย์พูดจบ ก็แลกชื่อกับหยิงฉางทันที
"พวกพี่จะไปไหนกันเหรอ" หลินปิงที่ได้ยินคำถาม ก็หันไปมองหยิงฉาง
"พวกพี่กำลังจะไปเมืองอี้เฟยน่ะ ไปกับพี่ไหม" เมย์ส่ายหน้า
"พอดีหนูจะไปดู 10 กิลมหาอำนาจของยุทธภพ ไปฆ่าราชาจักรพรรดิมังกรมืดค่ะ" หยิงฉางได้ยินก็ตบเข้าที่หน้าผากตัวเอง 1 ที โดยมีหลินปิงหัวเราะในลำคอ
"มังกงมังกรอะไรเมย์ มันไม่มีหรอกในเมืองฝึกหัดอะ ถ้ามันมี เราคงจะได้เห็นราชาจักรพรรดิมังกรมืด 2 ตัวเข้าสู้กัน" เมย์ได้ยินคำพูดของหลินปิง ก็ขมวดคิ้วตั้งคำถามทันที
"อยากรู้ก็ถามไอ้เซนต์น่ะ มันเป็นคนอยู่ใกล้กับมังกรมืดที่สุด" เมย์ที่ได้ยิน ก็ส่งสายตาอ้อนวอนมาให้ทันที
"เฮ้อ! มันเป็นแค่ภาพมายาน่ะ น้องพี่" ฮะ! เมย์ร้องเสียงดังก่อนจะตั้งคำถามใส่
"แล้วพี่รู้ได้ไงว่ามันเป็นภาพมายาอะ" หยิงฉางยักไหล่ และพูดขึ้น
"เพราะบริเวณนั้นมีผนึกมายาอยู่ ซึ่งตอนนั้นพี่ได้มันมาแล้วก็เพ้อใช้มันไป ซึ่งไอ้กายมันก็ไม่บอกพี่ด้วย ว่ามันคืออะไร" หยิงฉางโกหกคำโตพร้อมกับตีหน้าไม่พอใจใส่หลินปิง ส่วนหลินปิงนั้นก็หัวเราะจนท้องแข็ง
ผนึกมายานั้นเป็นไอเทมชนิดพิเศษ ที่หาซื้อไม่ได้ และสามารถใช้ได้ครั้งเดียวต่อ 1 อันเท่านั้น ซึ่งคุณสมบัติของมันมีอยู่ 2 แบบคือ 1.สามารถทำให้เกิดภาพมายาตามจินตนาการของเราได้โดยไม่จำกัดระยะได้ 2.สามารถทำให้เกิดภาพมายาแบบสุ่ม
ซึ่งผนึกมายานั้นอยู่ได้ 5 นาทีเท่านั้น แต่ข้อดีของมันคือไม่มีคูลดาว และสามารถใช้ได้ตลอดเวลา อย่างเช่น นาย A ใช้ผนึกมายา 10 วินาทีแล้วก็ปิดผนึกมายาเอาไว้ ทำให้นาทีของการใช้ผนึกมายาเหลือ 4 นาที 50 วิ แน่นอนว่าหยิงฉางก่อนเข้าเกม เขาก็ค้นหาข้อมูลมันมาแล้วเหมือนกัน
ที่หยิงฉางโกหกไป เพราะน้องของเขาเป็นคนปากโป้ง ชอบเล่าความลับของคนอื่นให้เพื่อนๆฟันตลอด ซึ่งเธอจะปากโป้ง ก็เฉพาะกับเพื่อนของเธอ ไม่ก็คนสนิทชิดเชื้อ
"อ๋อ! อย่างงี้นี้เอง ก็ว่าละทำไมพี่รู้ดีจัง" เมย์พูดกับตัวเองเบาๆ และถอนหายใจออกมาอย่างเสียดาย หยิงฉางที่เห็นโอกาสก็พูดขึ้น
"ไปกับพี่ไหม พอดีพี่จะไปเมื่องอี้เฟยคืนนี้ตลอดทั้งคืน" เมย์พยักหน้ารับ และกดเข้าตี้ทันที ซึ่งหลินปิงมองหน้าเมย์และพูดขึ้น
"เมย์ระดับเท่าไหร่อะ ในปาร์ตี้มันไม่เขียนบอก" หลินปิงถามขึ้น เพราะระบบปาร์ตี้นั้น คนที่เข้าร่วมจะไม่สามารถมองระดับของอีกฝ่ายได้ แต่จะได้รับค่าประสบการณ์อย่างเดียวเท่านั้น
"นิดเดียว...ระดับ 70" เมย์พูดขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ หลินปิงได้ยินก็เบิกตาโตพูดขึ้น
"โห้เมย์! ระดับพื้นฐานตั้ง 70 นู้น" หลินปิงพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
"ฮึ! ฉันเล่นมาตั้งนานแล้วตาหนวด" หลินปิงได้ยินก็คิ้วกระตุก
"ยังไม่เข็ดใช่ไหมเมย์" เมย์ที่ได้ยินก็พยักหน้า และทำท่าทางหวาดกลัว ก่อนจะพูดขึ้น
"แน่จริงก็เข้ามาสิ จะได้รู้ ในเกมนี้ใครใหญ่" ชิร์! หลินปิงได้ยินก็ขมวดคิ้วไม่พอใจ หยิงฉางเห็นก็ห้ามศึกทันที
"พอได้แล้วเมย์ มึงก็ด้วยกาย" ทั้งสองได้ยิน ก็สะบัดหน้าหนีไปคนละทางทันที หยิงฉางที่เห็นก็คิ้วกระตุกและถอนหายใจออกมาตามๆกัน
"เมย์อย่าลืมตั้งค่ารับประสบการณ์ส่วนบุคคลด้วยละ" เมย์ได้ยิน ก็หันมาพยักหน้ายิ้มๆ ค่าประสบการณ์ส่วนบุคคลนั้น เป็นค่าประสบการณ์ที่เราจะต้องฆ่าเองเท่านั้น
ซึ่งในปาร์ตี้ก็จะไม่ได้ค่าประสบการณ์ส่วนนี้เช่นกัน เราก็ไม่ได้ส่วนปาร์ตี้เช่นกัน ง่ายๆก็เหมือนกับเล่นคนเดียวนั้นแหละ หลังจากที่เมย์ตั้งค่าเสร็จสิ้น ก็หันไปมองหน้าหยิงฉาง
"เอาละ ชื่อเล่นเก็บเอาไว้ ตอนนี้ในเกมฉันชื่อ 'หยิงฉาง' ส่วนไอ้ตัวนั้นชื่อ 'หลินปิง' " เมย์พยักหน้า หงึก! หงึก! อย่างเข้าใจ
"ออกเดินทางกันได้ละ เราจะใช้เวลานี้ให้เกิดประโยชน์" เมื่อหยิงฉางกล่าวจบ ก็ออกเดินทางทันที เป้าหมายของเขาในวันนี้คือ การไปถึงเมืองอี้เฟย
.

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

น้องสาว

นิยายแนะนำ

จ้าวยุทธภพเหนือฟ้า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

น้องสาว

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้