รักนะยายจอมแก่น

เมื่อขึ้นมาถึงชั้นที่พักต่างก็แยกย้ายกันเข้าห้อง 

ปรินรอจนแคทเข้าห้องไปแล้วเขาถึงได้เข้าห้องตัวเอง 

พอแคทเข้าห้องไปได้สักพักก็มีเสียงไลน์ดัง เธอหยิบมากดดู

ปริน: นอนได้แล้ว ห้ามทำงานต่อนะ

แคทอ่านแล้วยิ้ม

แคท: รับทราบค่ะ บอส 

ปริน:เดี๋ยวเถอะ ไปนอนได้แล้ว ฝันดีนะคับ 

แคท: ค่ะ ฝันดีเหมือนกันค่ะ 

ตอนเช้าแคทตื่นแต่เช้าตามปกติ วันนี้เธอขมวดผมแล้วใช้ปิ่นปักไว้เหมือนตอนไปเรียน ใส่เสื้อเชิ้ตแขนยาวพับแขนแค่ศอกสีฟ้าอ่อน สวมกางเกงยีนต์ขาเดฟสีน้ำเงินเข้ม รองเท้าผ้าใบสีฟ้า แล้วก็สะพายกระเป๋าสีน้ำตาลใบใหญ่พอสมควรเพราะเธอต้องเอาแม็คบุ๊คกับเอกสารบางอย่างไปด้วย พอเธอเช็คความเรียบร้อยทั้งหมดแล้วก็เปิดประตูออกไป 

ปรินกับทุกคนรออยู่แล้ว

“รอนานหรือยังคะ แล้วทำไมไม่เคาะเรียกล่ะคะ”

“ไม่หรอกพวกพี่เพิ่งออกมาเหมือนกัน”อามบอก

“พี่รู้ว่าเราตรงเวลาเสมอ ทำงานกับเราก็เหมือนทำงานกับฝรั่งนั่นแหละ”ปรีชาบอก

“วันนี้แต่งตัวทะมัดทะแมง เตรียมลุยเลยนะเรา ไม่เคยเห็นแคททำผมแบบนี้เหมือนเด็กเลย”บีมพูด

“ใช่ๆนี่ใครไม่รู้จะว่าพวกพี่ใช้แรงงานเด็กหรือป่าวเนี่ย”แจ๊คพูดแล้วขำ

“เวลาทำงานแคทจะเหงื่อออกง่าย ก็เลยทำผมแบบนี้จะได้ไม่รำคาญอ่ะค่ะ พี่ๆเลิกแซวได้แล้ว ไปค่ะทานข้าวเช้ากัน” แคทบอกแล้วเดินนำไปที่ลิฟต์ 

มื้อเช้าของโรงแรมทำแบบบุฟเฟ่ มีอาหารหลายอย่าง แต่เป็๲อาหารเบาๆ พอทุกคนเข้ามาก็ต่างคนต่างก็เดินไปหาของที่จะกินกันตามสบาย

ปรินกับทุกคนกินกาแฟ ขนมปัง ไข่ดาวกับไส้กรอก ส่วนแคทไม่กินกาแฟจึงตักข้าวต้มกับน้ำส้มมากิน 

ทุกคนมานั่งรวมกันที่โต๊ะ พอกินอาหารเช้าแล้วแคทก็เริ่มคุยเ๱ื่๵๹งานกับปรีชาและลูกทีม

ส่วนปรินลุกขึ้นเดินออกไป สักพักก็เดินกลับมาพร้อมกับจานผลไม้ในมือ เขาวางจานผลไม้ลงข้างหน้าแคท แคทแหงนหน้ามองแล้วยิ้ม

“ขอบคุณค่ะ”

ทุกคนพากันอมยิ้มที่เห็นปรินเอาใจแคท แล้วปรินก็นั่งลงฟังเ๹ื่๪๫งานต่อ เขามองแคทที่วางแผนงานและแจกแจงงานให้กับทุกคน เธอสามารถทำงานร่วมกับผู้ชายได้ดี ในเวลางานเธอไม่ค่อยเหมือนผู้หญิงเลยสักนิดทั้งคำพูด ทั้งท่าทางเหมือนอย่างที่ปรีชาบอก เธอคือผู้ชายในร่างผู้หญิงแถมเป็๞ผู้หญิงที่สวยมากๆอีกด้วย

แคทคุยงานไปกินผลไม้ที่ปรินเอามาให้จนหมด เธอยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเป็๲เวลา8.20โมงแล้ว

“แคทว่าเราไปคอยที่ลอบบี้กันดีกว่าค่ะ จริงๆแล้วบอสกลับขึ้นไปพักผ่อนต่อก็ได้นะคะ เดี๋ยวแคทกับพี่ๆจะไปหน้างานกันเองค่ะ”

“ไม่ล่ะ ผมจะไปหน้างานด้วย”ปรินบอก

“แล้วคุณไมเคิลจะไม่แปลกใจหรือคะ ว่าทำไมบอสต้องลงมาคุมงานเอง หรือไม่เขาก็อาจจะคิดได้ว่าบอสไม่วางใจให้พวกเราทำงาน” แคทพูด

ทำให้ปรีชากับคนอื่นๆอมยิ้มไปตามๆกัน เพราะทุกคนรู้ถึงเหตุผลนั้นดี 

“เดี๋ยวพี่บอกเขาเอง ว่าพี่มาดูแลคนที่พี่ชอบ”ปรินพูดเรียบๆ

แคทมองหน้าปรินแล้วหลบตาทันที 

เธอไม่คิดว่าเขาจะพูดออกมาตรงๆแบบนี้ ส่วนคนอื่นๆนั้นถึงกับขำเลยทีเดียวที่เห็นปรินจีบสาวแบบดื้อๆ 

แคทไม่พูดอะไรอีกเธอเดินนำทุกคนไปที่ลอบบี้ของโรงแรม 

ก่อนที่จะเดินพ้นห้องอาหารก็สวนกับไบรอันที่เดินเข้ามาพอดี

“สวัสดีคับ เจอกันอีกแล้วนะ” 

“สวัสดีค่ะ”

“ทานอาหารเช้าแล้วหรือคับ”

“เรียบร้อยแล้วค่ะ ขอตัวก่อนนะคะพอดีนัดลูกค้าไว้ค่ะ”

“คับ วันนี้แต่งตัวน่ารักนะ ไว้เจอกันคับ”

“ขอบคุณค่ะ” แคทบอกแล้วก็เดินตรงไปที่ลอบบี้ของโรงแรม 

ปรินกับทุกคนเดินตามกันไป ปรินไม่ค่อยพอใจนักกับคำพูดของไบรอัน นี่เขาจะจัดการยังไงดี ยังจะไมเคิลอีกที่ทำท่าว่าจะพอใจแคทเอามากๆ 

ปริน แคท ปรีชาและคนอื่นๆมานั่งคอยไมเคิลที่ลอบบี้ 

8.30น.ไมเคิลก็มาถึง ปรินเดินออกไปต้อนรับก่อน

“สวัสดีคับคุณไมเคิล”ปรินบอกพร้อมกับยื่นมือไปจับมือของไมเคิล

“สวัสดีคับคุณปริน นี่ถึงขนาดลงมาดูงานเองเลยหรือคับ” 

“คับ พ่อผมบอกว่าเราต้องทำงานด้วยกันอีกนานเลยให้ผมลงมาดูงานด้วยตัวเอง”

“ยินดีมากคับ” 

“สวัสดีคับคุณแคท”ไมเคิลพูดแล้วยกมือไหว้แบบคนไทย

“สวัสดีค่ะคุณไมเคิล”แคทยกมือไหว้เช่นกัน 

ไมเคิลก็หันไปจับมือกับปรีชาและคนอื่นๆ 

หลังจากทักทายกันแล้วก็มานั่งคุยกันที่ลอบบี้ โดยตกลงว่าไมเคิลจะให้คนของเขามาคอยรับส่งทุกคนระหว่างโรงแรมที่พักกับที่ๆต้องทำงาน และวันนี้เขาจะเป็๲คนพาทุกคนไปดูโรงแรมที่จะตกแต่ง เพื่อจะได้รู้ว่าขาดเหลือหรือว่า๻้๵๹๠า๱อะไรเพิ่มเติม

“คุณแคทแต่งตัวแบบนี้น่ารักดีนะคับ” ไมเคิลบอก

“ มันสะดวกในการทำงานค่ะ”แคทบอกด้วยสีหน้าเรียบๆ

“จริงๆถ้าคุณแคทลำบากจะไม่ลงหน้างานก็ได้นะคับ ผมไม่ค่อยเคยเห็นผู้หญิงลงไปหน้างานสักที” ไมเคิลบอก

“นี่ก็ได้เห็นแล้วนี่คะ แคทไม่เกี่ยงหรอกนะคะ งานคืองานค่ะ ถ้าเรารับผิดชอบแล้วทำไม่ได้ก็อย่าทำดีกว่า” แคทพูดด้วยใบหน้าจริงจังมาก

ปรินมองออกว่าเธอเริ่มไม่พอใจกับคำพูดนั้น เพราะการที่ไมเคิลพูดอย่างนั้นก็เหมือนดูถูกเธอ 

ปรีชากับทุกคนก็คิดเหมือนกับปริน พวกเขาพอจะรู้นิสัยเธอบ้างจากการได้ทำงานด้วยกัน 

“ผมว่าเราไปกันเลยดีกว่านะคับ เดี๋ยวจะสายเกินไป”ปรีชาบอกกับไมเคิล

“ได้คับ รถจอดรอที่หน้าโรงแรมแล้วคับ คุณปรินจะไปกับผมก็ได้นะคับจะได้คุยกันด้วย”

“ผมไปกับทีมงานของผมดีกว่าคับ จะคุยรายละเอียดอีกนิดหน่อย แล้วเราค่อยไปคุยกันที่หน้างานนะคับ”

“ตามใจคับ งั้นเดี๋ยวเจอกัน” 

แล้วทุกคนก็ขึ้นรถที่ไมเคิลเตรียมมาให้ ซึ่งเป็๞รถแวนที่นั่งกันได้หลายคน

แคทนั่งคู่กับปรินถัดไปเป็๲ปรีชากับบีม และข้างหลังเป็๲โมท แจ๊คและอาม 

พอรถออกมาได้สักพัก

“ไง แคทดีขึ้นหรือยัง”ปรีชาถาม

“แคทโอเคดีค่ะ พร้อมทำงาน” 

“เมื่อกี้ทำหน้าเหมือนจะต่อยใครเลยนะเรา” บีมแซว

“ไม่ขนาดนั้นเสียหน่อยพี่บีมก็”

“แต่พี่ก็คิดเหมือนบีมนะ เวลาแคททำหน้าแบบนั้น พี่เสียวหลังทุกที”อามบอก 

“ใช่ๆพี่เห็นด้วยกับบีมและอามนะ เวลาเรายิ้มนะเหมือนนางฟ้าแต่พอทำหน้าเฉยๆทีไรเหมือนยมทูตทันทีเลย”แจ๊คสนับสนุน 

“พวกพี่ๆจะบอกว่าแคทเหมือแม่มดก็บอกมาตรงๆเลยค่ะ จริงๆแล้วเมื่อกี้แคทไม่ได้โกรธเขาหรอกนะคะ แค่ไม่พอใจนิดหน่อย คิดว่าเขาก็คงไม่ได้ตั้งใจจะว่า แต่คงเพราะไม่เคยเห็นมากกว่าค่ะ”

“พี่ก็คิดอย่างนั้นนะ พี่ทำงานด้านนี้มานานเคยทำงานร่วมกับผู้หญิงมาก็มากแต่ส่วนใหญ่แล้วก็ไม่เคยมีใครยอมลงมาหน้างานเลยสักคน มีแต่แคทนี่แหละที่แปลก”ปรีชาบอก

“แปลกยังไงคะ พี่ปรีชา”

“ผู้หญิงส่วนมากพอบอกว่าจะต้องลงมาหน้างานก็พากันปฏิเสธชนิดที่ยอมตายกันไปข้างหนึ่ง พี่ถึงไม่เอาผู้หญิงมาเข้าทีมด้วยไง แต่แคทแปลกพอพี่บอกว่าจะต้องลงมาหน้างานเพื่อดูงานเอง กลับตอบตกลงแบบไม่ต้องคิดเลย พี่นี่อย่างงงเลยรู้มั้ย” ปรีชาพูด

“ใช่ พวกพี่นี่พอรู้ว่าเราตกลงนะอึ้งไปตามๆกันเลย ใครจะไปคิดว่าคนที่สวยๆอย่างเราจะยอมมาทนร้อน ทนเหนื่อยทำงานแบบนี้”โมทบอก

“ตกลงว่าแคทแค่แปลกนะคะ แต่ไม่ได้ประหลาดใช่มั้ย พี่ๆ”แคทบอกอารมณ์ดี

“ตอนแรกที่พี่รู้ว่าต้องให้แคทมานำทีมตกแต่ง พี่ยอมรับเลยว่าไม่ชอบใจมากนักเพราะพี่กลัวว่าแคทจะเหมือนคนอื่นๆ ที่ไม่ทำอะไรคอยชี้นิ้วสั่ง วันๆส่องแต่กระจกเป็๲นกแก้ว แต่พอมาร่วมงานกันจริงๆแล้ว พี่อยากถามว่าตกลงเราเป็๲ผู้หญิงจริงๆหรือป่าว”ปรีชาพูดความรู้สึกออกมา

“แคทเป็๞ผู้ชายมั้งคะ พี่ปรีชา”แคทขำ

“อย่ามาพูดเป็๲เล่น แคทสวยกว่าผู้หญิงหลายคนนะ แต่ทำงานเหมือนผู้ชาย ตอนแรกๆพวกพี่ก็คิดว่าเราเป็๲ผู้ชายแต่แปลงเพศมานะจะบอก”อามว่า

“ไปกันใหญ่แล้วพี่ๆ แคทเป็๞ผู้หญิงค่ะ เพียงแต่แคทชอบทำอะไรให้มันเต็มที่ แล้วถ้าอะไรที่คิดว่าทำไม่ได้ก็จะไม่ฝืนทำก็แค่นั้นเอง”

“แล้วแคทไม่ห่วงสวยเหรอ พี่ไม่เคยเห็นเราส่องกระจกเลยระหว่างวัน แป้งก็ไม่เคยเติม หน้าก็ไม่เคยแต่ง ทาแค่ลิปสติกใช่มั้ย”แจ๊คถาม

“ก็ห่วงสวยนะคะ แต่ห่วงงานมากกว่า อีกอย่างแคทไม่ชอบแต่งหน้าด้วยค่ะ มันเหมือนไม่ใช่หน้าเรา”

“แต่แคทก็สวยอยู่แล้วขนาดไม่ค่อยแต่งหน้าแต่งตายังมีคนมาแจกขนมจีบ ถ้าขืนแต่งขึ้นมาคงจะวุ่นวายน่าดู”ปรีชาบอก

“คนที่มาจีบ คงตาไม่ดีมากกว่าค่ะ เอาเป็๞ว่าพี่ๆมีน้องสาวนิสัยแบบนี้ยอมรับกันได้ใช่มั้ยคะ” 

“พวกพี่ยอมรับได้อยู่แล้ว น้องสาวที่ทั้งสวย ทั้งเก่งแถมดื้อ และไม่ยอมใครอีกต่างหาก”โมทบอก

“ใช่ๆ”

ปรีชา บีม แจ๊คและอามพูดพร้อมกันแล้วก็ขำ

ปรินที่นั่งฟังมานานหันมามองหน้าแคท เขาก็คิดเหมือนทุกคนแต่เขาก็สบายใจที่ทุกคนเข้าใจเธอและรักเธอเหมือนน้องสาว เขาจะได้มีคนช่วยดูแลเธอเพิ่มมากขึ้นอีก

เมื่อมาถึงโรงแรมที่จะตกแต่งไมเคิลได้พาทุกคนเดินดูตามห้องต่างๆ โดยที่ไมเคิลเดินไปกับปริน ส่วนแคทกับปรีชาและคนอื่นๆเดินรวมกลุ่มกัน

ปรินเห็นแคทเปิดกระเป๋าสะพายแล้วหยิบกระดาษออกมาจดรายละเอียดอยู่ตลอด 

“เดี๋ยว แคทขอพาพวกพี่ๆไปเดินดูรายละเอียดเพิ่มเติมอีกหน่อยนะคะ”แคทบอกปรินกับไมเคิล

เมื่อเห็นว่า ทุกคนเดินดูจนครบทุกห้องแล้ว 

“คุณแคทจะไม่พักก่อนหรือคับ ผมให้คนไปเตรียมน้ำกับของว่างมาไว้ให้ทุกคนแล้ว”ไมเคิลบอก 

“คุณไมเคิลกับบอสไปพักก่อนเลยค่ะ แคทขอไปเช็ครายละเอียดกับลูกทีมก่อนแล้วจะตามไปค่ะ ไปค่ะพี่ๆ”แคทบอก 

เธอหันไปบอกลูกทีมแล้วเดินไปที่ห้องข้างหน้า 

“คุณแคทนี่ทำงานเก่งนะคับ แถมทำงานกับผู้ชายได้ดีอีกด้วยคุณปรินนี่หาเลขาได้สุดยอดจริงๆ”ไมเคิลหันมาพูดกับปริน 

“คับ ขอบคุณที่ชม”ปรินบอก 

เขามองตามแคทไป เธอไม่ยอมหยุดพักแน่ๆถ้างานยังไม่เสร็จ เขาเห็นเหงื่อเธอออกมาตามหน้าผากและไรผม หน้าก็เหมือนจะแดงเพราะอากาศเริ่มร้อน 

หลังจากที่แคทเดินพาปรีชากับพี่ๆในทีมไปดูตามห้องต่างๆแล้ว เธอก็พาทุกคนเดินออกมาที่ปรินกับไมเคิลนั่งคุยกันอยู่ 

พอนั่งลงแล้วแคทก็หยิบแม๊คบุ๊คในกระเป๋าสะพายออกมาแล้วเปิด 

ปรินหยิบน้ำส้มแล้วส่งให้เธอเพราะเขาเห็นว่าเธอไม่ยอมหยิบน้ำสักที

แคทเงยหน้ามองพอเห็นว่าเป็๞ปรินที่ส่งมาเธอจึงรับมาดื่ม

“พักก่อนก็ได้ เหงื่อออกเต็มตัวแล้ว”ปรินบอกเสียงดุ 

“ค่ะ ก็นั่งพักแล้วนี่ไงคะบอส”แคทบอกปริน 

ปรีชากับลูกทีมพากันอมยิ้ม 

“พักคือวางงานลงบ้าง แต่นี่เปิดแม๊คบุ๊คอีกแล้วจะพักได้ยังไง”ปรินว่า

เขาชี้มือไปที่แม็คบุ๊ค 

“แคทแค่จะเช็คของที่จะใช้ตกแต่งค่ะว่าที่นี่มีมั้ย เพราะบางอย่างอาจจะต้องสั่งเข้ามา แล้วการสั่งของเข้ามามันต้องใช้เวลามาก เราจะได้คำนวณเวลาที่จะได้ของมาจนครบ จะได้รู้ว่าเราจะลงมือตกแต่งได้เมื่อไรไงคะบอส”แคทบอกแล้วยิ้ม 

“มีอะไรกันหรือป่าวคับ คุณปริน คุณแคท”

ไมเคิลถามเพราะปรินกับแคทพูดกันเป็๞ภาษาไทยเขาฟังไม่ออก 

“ไม่มีอะไรค่ะ เดี๋ยวแคทจะเช็คของที่จะต้องใช้ในการตกแต่งทั้งหมดว่าที่นี่มีขายมั้ย แล้วถ้าชิ้นไหนไม่มีก็คงต้องสั่งเข้ามา เมื่อแคทเช็คเสร็จแล้วจะส่งให้ทางคุณไมเคิลทราบว่าขาดเหลืออะไร และต้องใช้เวลาในการเตรียมของสำหรับตกแต่งนานแค่ไหนให้ทราบนะคะ"

แคทหันไปบอกไมเคิล 

“โอเค คับ แต่ไม่ต้องรีบมากก็ได้นะ พวกคุณยังอยู่อีกตั้ง2วันนะคับ”ไมเคิลบอก 

“ก็ไม่ได้รีบหรอกค่ะ แต่ถ้าที่นี่มีของอยู่แล้วเราจะได้เช็คจำนวนของที่ต้องใช้และตรวจสอบคุณภาพของสินค้า ถ้าของมีไม่พอก็ต้องสั่งเพิ่มอีก ซึ่งทุกอย่างก็ต้องคำนวณเวลาออกมา เราจะได้รู้ว่าจะพร้อมลงมือตกแต่งได้เมื่อไรด้วยค่ะ”แคทอธิบาย

“นี่คุณแคทเพิ่งทำงานนี้ครั้งแรกจริงหรือป่าวคับ เหมือนมืออาชีพมากๆ”ไมเคิลชมตรงๆ 

“แคทแค่ไม่อยากให้เสียเวลาไปโดยไม่ได้อะไรค่ะ แล้วอีกอย่างลูกค้าก็จะได้ไม่คิดว่าทางเราทำงานยืดเยื้อด้วยค่ะ”แคทบอก 

“คับ ผมนี่ตัดสินใจไม่ผิดที่เลือกบริษัทของคุณปรินมาทำงานนี่จริงๆเลย”ไมเคิลหันมาบอกปริน 

“คับ ขอบคุณเราคงได้ร่วมงานกันอีกนาน”ปรินบอก

“แล้วนี่คุณปรินจะกลับโรงแรมกันเลยมั้ยคับ หรือจะไปเดินเที่ยวที่ไหนกันต่อ”ไมเคิลถามปริน 

แต่สายตามองไปที่แคทที่ก้มหน้าทำงาน 

“ผมว่าจะกลับโรงแรมกันเลยคับ เพราะแคทคงต้องเช็คของอีกนาน”ปรินบอก 

ไมเคิลพยักหน้า 

“คับ แต่ถ้าจะไปที่ไหนก็บอกคนขับรถของผมได้เลยนะคับ งั้นผมต้องขอตัวกลับไปที่บริษัทก่อนถ้ามีอะไรก็โทรบอกได้เลย”ไมเคิลบอก 

“โอเคคับ ไว้เจอกันใหม่”ปรินบอก

ทุกคนลุกขึ้นบอกลาไมเคิล 

พอไมเคิลกลับไปแล้วทุกคนยังนั่งอยู่ที่เดิม เพราะแคทยังนั่งเช็คของในแม๊คบุ๊คแล้วก็จดลงในกระดาษโดยที่ไม่มีใครพูดอะไรกัน 

“ทำไมนั่งกันเงียบเชียวคะ บอส พี่ๆด้วย”

แคทเงยหน้ามองเมื่อเธอสังเกตุว่ามันเงียบผิดปกติ 

“ก็เราก้มหน้าทำงานอย่างนั้น ใครจะกล้าส่งเสียงล่ะเดี๋ยวจะกวนเราป่าวๆ”ปรีชาพูดยิ้มๆ 

“ไม่กวนหรอกค่ะ หรือเราจะกลับไปโรงแรมก่อนมั้ยคะพี่ๆจะได้พัก”แคทหันมาถาม 

“ไม่เป็๲ไร แคทเช็คของให้เสร็จก่อนแล้วเราค่อยกลับไปพักพร้อมๆกัน ไม่อย่างนั้นมันเอาเปรียบกัน”บีมบอก 

“ใช่ ให้น้องนั่งทำงานคนเดียวได้ไง นั่งเป็๞เพื่อนกันอย่างนี้แหละดีแล้ว”แจ๊คพูด 

แคทมองนาฬิกาข้อมือ

“นี่ก็ใกล้จะเที่ยงแล้ว แคทว่าเรากลับกันก่อนเลยดีกว่า บอสจะได้ไปพักแล้วก็กินข้าว แล้วแคทค่อยไปเช็คของต่อที่โรงแรม”แคทบอกทุกคน

เธอกดปิดแม็คบุ๊คและลุกขึ้นยืน 

“เอาอย่างนั้นก็ได้แต่ห้ามเราทำคนเดียว ต้องนั่งทำที่ลอบบี้พวกพี่จะได้ช่วยกันดูด้วย”ปรีชาบอก

ทุกคนลุกขึ้นพร้อมๆกัน ปรินก็ลุกขึ้นด้วย 

เมื่อกลับมาถึงโรงแรมที่พักทุกคนก็พากันไปกินข้าว พอกินข้าวแล้วก็เดินออกมานั่งกันที่ลอบบี้ของโรงแรมที่ตอนนี้มีคนไม่มากนักเพราะเป็๞๰่๭๫กลางวัน 

ปรินก็เดินออกมาด้วย

“บอสขึ้นไปนอนพักที่ห้องก่อนก็ได้นะคะ เดี๋ยวแคทกับพี่ๆทำงานกันเองค่ะ”

แคทหันไปบอกปรินเมื่อเห็นเขาเดินมาด้วย 

“ไม่ล่ะ ไปนั่งฟังพวกคุณทำงานเผื่อมีอะไรจะได้ช่วยออกความคิดเห็นได้”ปรินบอก 

ปรีชากับลูกทีมยิ้มเพราะรู้ว่าเขาตั้งใจมาเฝ้าแคททำงาน 

แคทไม่ได้พูดอะไรต่อ แล้วทุกคนก็มานั่งรวมกันโดยมีแคทเปิดแม็คบุ๊คเลื่อนหาของ บางครั้งก็หันมาถามคนอื่นจนในที่สุดก็เช็คของจนครบทุกชิ้น 

“ตกลงว่าที่นี่มีของที่เรา๻้๵๹๠า๱ใช้ครบทุกชิ้น แคทอยากจะไปดูของที่เราต้องใช้ว่าคุณภาพและของจริงมันจะเหมือนที่เรา๻้๵๹๠า๱มั้ย”แคทเงยหน้ามาบอกพี่ๆ

“แล้วเราจะไปดูได้ที่ไหนล่ะ”ปรีชาถาม 

“แคทลองดูแล้วของส่วนใหญ่ที่เรา๻้๵๹๠า๱มีขายที่สแควร์ปาร์ค เราไปดูที่นั่นกันก่อนจะได้รู้ว่ามันมีตามจำนวนที่เรา๻้๵๹๠า๱มั้ย ถ้าไม่พอก็คงต้องสั่งเพิ่มค่ะ”แคทบอกในสิ่งที่เธอรู้ 

“เอาตามนั้น แล้วเราจะไปยังไงดีล่ะ ถึงจะไปถูก”อามถาม 

“เอารถของโรงแรมไปดีกว่า เขาน่าจะรู้จักสถานที่ที่เราจะไปด้วย”

ปรินบอกเมื่อรู้ว่าทุกคนจะทำอะไร 

“ดีเหมือนกันคับบอส แล้วบอสจะไปด้วยมั้ยคับ”ปรีชาถาม

“ผมไม่ได้ทำอะไร ก็ว่าจะไปดูด้วย”ปรินบอก

แคทมองเขายิ้มๆนี่เขาจะตามไปทุกที่เลยใช่มั้ยเนี่ย 

ส่วนคนอื่นๆรู้อยู่แล้วว่าเขาต้องไปด้วยจึงพากันอมยิ้ม

ปรีชาเดินไปบอกกับทางโรงแรมว่าจะเช่ารถ พอบอกแล้วก็เดินกลับมาที่ๆทุกคนนั่งกันอยู่

พอทุกคนมาถึงที่สแควร์ปาร์คแคทก็เดินไปที่ประชาสัมพันธ์เพื่อขอพบผู้จัดการ พนักงานจึงบอกให้แคทและคนอื่นนั่งรอก่อนเขาจะไปบอกให้ 

ผ่านไปไม่นานพนักงานก็เดินมาบอกว่าให้เข้าพบได้ 

แคทบอกให้ทุกคนรอที่นี่ เธอจะเข้าไปเอง แต่ปรินไม่ยอมเขาจะเข้าไปด้วย ดังนั้นปรินกับแคทจึงเดินเข้าไปด้วยกัน 

ผู้จัดการที่นี่เป็๲ผู้ชายอายุน่าจะ50กว่าๆ ปรินเข้าไปแล้วเขาก็แนะนำตัวเอง และแนะนำแคทให้ผู้จัดการได้รู้ว่าเขามาทำอะไร พอเขารับรู้แล้วแคทก็เอารูปภาพของที่เธอ๻้๵๹๠า๱มาให้เขาดู แล้วบอกว่าเธอ๻้๵๹๠า๱เห็นของจริงว่าจะตรงตามความ๻้๵๹๠า๱มั้ย ผู้จัดการตกลงตามนั้นแล้วเรียกลูกน้องให้ไปเอาของตามรูปที่แคทนำมาให้ดู 

พนักงานไปเอาของตามภาพมาให้ปริน แคทและทุกคนได้ดูและตรวจสอบ ซึ่งทุกชิ้นตรงตามที่๻้๪๫๷า๹ 

แคทจึงแจ้งจำนวนที่เธอ๻้๵๹๠า๱ทั้งหมด แล้วเอาภาพของที่เธอ๻้๵๹๠า๱หาเพิ่มให้เขาดูว่าจะหาได้ที่ไหน ผู้จัดการบอกว่าเดี๋ยวเขาจะจัดหาให้กับเธอเองทุกชิ้น ส่วนของที่ขาดจะสั่งมาเพิ่มให้ทั้งหมด แต่เขาขอเวลาในการเตรียมของ 1เดือนปรินตกลงและเขาได้เซ็นเช็คค่าของไว้ส่วนหนึ่ง

หลังจากคุยเ๹ื่๪๫ของเสร็จก็กลับโรงแรมซึ่งมันก็บ่ายมากแล้ว 

“เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่ปรีชาโทรบอกคุณไมเคิลด้วยนะคะเ๱ื่๵๹ของและเวลาด้วยค่ะ”

แคทบอกกับปรีชาเมื่อทุกคนกำลังขึ้นลิฟต์ 

“ได้ เดี๋ยวพี่จัดการให้”ปรีชาบอก

“แล้วเราต้องทำอะไรต่อกันอีกมั้ย หรือจะกลับบ้านกันเลย”บีมถาม 

“แล้วแต่พี่ๆนะคะ จะไปหาซื้อของฝากคนที่บ้านก่อนหรือจะเที่ยว จะกลับบ้านได้หมดค่ะ เพราะงานในส่วนนี้จบแล้ว เหลือแต่รอให้ทางสแควร์ปาร์คได้ของมาครบแล้วเราคงต้องมาตรวจดูอีกที แล้วก็ต้องกำหนดวันที่จะตกแต่ง”แคทบอกทุกคน 

“งั้นพรุ่งนี้ไปหาซื้อของก่อนตอนเช้าแล้วกลับตอนบ่ายดีมั้ยคับบอส”

ปรีชาบอกแล้วหันไปถามปริน 

“ผมไม่มีปัญหาอะไรคับแล้วแต่ทุกคนเลย”ปรินบอก 

“งั้นก็เอาตามที่พี่ปรีชาบอกนะคับ แล้วแคทจะไปซื้อของกับพวกพี่หรือป่าวล่ะ พรุ่งนี้อ่ะ”อามหันมาถามแคท

“ไปสิคะ แคทจะดูของไปฝากพ่อกับแม่ด้วยค่ะ อ้อ!พรุ่งนี้แคทมีคนจะแนะนำให้พี่ๆรู้จักด้วยนะคะ”แคทบอก 

ทุกคนหันมามองแคท

“ใครเหรอ หรือแฟนเรา”โมทถาม 

“ไม่บอกค่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่ๆก็จะรู้ค่ะ งั้นเจอกันตอนทุ่มตรงนะคะลงไปกินข้าวกัน แคทขอไปอาบน้ำก่อนตอนนี้เหนียวตัวมากเลยค่ะ”

“สมควรล่ะ ก็วันนี้เราเหงื่อท่วมตัวเลยนี่ งั้นก็เดี๋ยวเจอกัน บอสด้วยนะคับ”ปรีชาบอก 

แล้วก็แยกย้ายกันเข้าห้องไปแล้วตอนทุ่มตรงทุกคนก็ลงมากินข้าวพร้อมกัน ในห้องอาหารวันนี้มีคนค่อนข้างมาก 

ปริน แคท ปรีชาและคนอื่นเดินไปนั่งที่โต๊ะแล้วก็สั่งอาหาร ระหว่างที่รอก็คุยกันไปเรื่อยๆ

“แล้วพรุ่งนี้จะไปซื้อของฝากที่ไหนกันดีล่ะคับ ใครพอจะรู้บ้าง”แจ๊คถาม 

“เดี๋ยวพรุ่งนี้จะมีคนพาไปค่ะ พวกพี่ไม่ต้องห่วง ว่าแต่เราจะไปกันกี่โมงคะ”แคทบอก

“กินข้าวเช้าแล้วก็ไปกันเลยจะได้ไม่ร้อนมาก เห็นเราวันนี้แล้วน่าสงสารเหงื่อออกเต็มหน้า แถมหน้าก็แดงเป็๲ลูกตำลึงเลย พี่ยังกลัวว่าเราจะไม่สบายเอา”ปรีชาบอก 

ทุกคนเห็นด้วย

“แล้วบอสจะไปด้วยกันมั้ยคับ”บีมถามปริน 

“ถ้าทุกคนไม่ว่าอะไร ผมก็จะไปด้วย เผื่อจะดูอะไรไปฝากคนที่บ้านบ้าง”ปรินบอกพลางมองหน้าแคท 

“ไปสิคับ ไปกันหลายคนสนุกดี”แจ๊คบอก 

“เพื่อนแคทจะมากี่โมง แล้วผู้หญิงหรือผู้ชายล่ะ”อามถาม 

“ผู้ชายค่ะ เดี๋ยวแคทบอกให้เขามาถึงนี่สัก7.30น.นะคะ”แคทบอก 

ทุกคนหันไปมองปรินพร้อมกัน 

ปรินทำหน้าเฉยๆไม่ได้แสดงสีหน้าอะไร

“งั้นพรุ่งนี้7โมงเช้าก็ลงมากินข้าวเช้า แล้วก็ออกไปซื้อของฝากกัน”ปรีชาบอก 

พอดีกับที่พนักงานเอาอาหารมาเสิร์พ 

“ตกลงว่าทุกคนจะกลับพรุ่งนี้กันนะคับ ผมจะได้ให้ลินดาจองตั๋วเครื่องบินให้”ปรินถาม

“คับ บอส”ปรีชาบอก 

ทุกคนก็กินข้าวแล้วก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน

ตอนเช้าวันรุ่งขึ้นแคทเปิดประตูออกมาจากห้องก็พบทุกคนมารออยู่แล้ว 

ทุกคนหันมามองแคทแล้วทำหน้าตาแปลกใจเพราะวันนี้เธอแตกต่างจากเมื่อวาน เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีเหลืองออ่นแล้วเอาปลายเสื้อมาผูกไว้หลวมๆที่เอว ใส่กางเกงยีนต์ขาเดฟ5ส่วนสีขาว รองเท้าผ้าใบสีฟ้า รวบผมสูง ทาแป้งกับทาลิปสติกสีส้มออ่น สะพายกระเป๋าใบเล็กๆสีขาว มันทำให้เธอดูเหมือนเด็กรุ่นๆอายุ14-15ปีเท่านั้น

“ทำไมพี่ๆมองอย่างนั้นล่ะคะ มีอะไรผิดปกติเหรอ”

แคทถามเมื่อเห็นว่าทุกคนมองเธอแปลกๆ 

“ไม่มีอะไร พอแคทแต่งตัวแบบนี้มันเหมือนเด็ก14-15ปี มันแตกต่างจากเมื่อวานมากเลยนะ”ปรีชาบอก

“ใช่ แต่งตัวอย่างก็เปลี่ยนไปอย่าง เหมือนมีน้องสาวหลายคนเลยพวกเรา”บีมพูด 

“ ก็วันนี้ไปเที่ยวก็แต่งตัวตามสบายไงคะ ดูบอสสิคะยังแต่งตัวตามสบายเลย”แคทบอก 

ทุกคนจึงหันไปมองปริน 

วันนี้เขาใส่เสื้อยืดโปโลสีเทา กางเกงขาสั้นแค่เข่าสีน้ำเงิน รองเท้าหนังหุ้มส้น 

“มันก็ใช่ แต่ไม่มีใครเหมือนเราที่แต่งอย่างก็เปลี่ยนไปอย่าง บอสเขาแต่งตามสบายแต่ก็ยังคงเป็๞บอสนะ”อามบอก 

“พวกพี่คิดไปเองมากกว่าค่ะ แคทไม่เห็นว่ามันจะต่างกันตรงไหนเลย”แคทบอก 

“ไม่เชื่อ ถามบอสดูก็ได้ ว่าไงคับบอส”อามถามความเห็นของปริน 

ปรินมองแคทยิ้มๆ

“ผมเห็นด้วยกับทุกคนนะ”ปรินบอก 

แคทถอนหายใจแล้วมองทุกคน

“โอเคค่ะ ยอมแพ้ก็ได้ ไปกินข้าวกันดีกว่าค่ะ”แคทบอก

เธอเดินตรงไปที่ลิฟต์

ทุกคนขำกับท่าทางและคำพูดของเธอแล้วก็เดินตามไปที่ลิฟต์ 

ระหว่างที่ทุกคนกำลังนั่งกินข้าว 

ครืด ครืด เสียงโทรศัพท์ของแคทดังขึ้น แคทหยิบมาดูแล้วเห็นว่าเป็๞เบอร์ของกวาง

“จ้า..ว่าไง…ถึงแล้วเหรอ…ตอนนี้กินข้าวอยู่ที่ห้องอาหาร…จะคอยที่ลอบบี้เหรอ…โอเค..จ้า”แคทวางสาย 

“เพื่อนแคทมาถึงแล้วเหรอ ทำไมไม่ให้เขาเข้ามากินข้าวด้วยกันก่อนล่ะ”ปรีชาถาม

“มาถึงแล้วค่ะพี่ เขากินมาแล้วค่ะเลยขอนั่งรอที่ลอบบี้”แคทบอก 

หลังจากทุกคนกินข้าวแล้วก็เดินออกมาที่ลอบบี้ของโรงแรม มีคนนั่งอยู่มากพอสมควร

แคทมองหากวางแต่มีคนเดินเข้ามาทักเธอก่อน

“สวัสดีตอนเช้าคับ จะออกไปไหนกันแต่เช้าเลย”ไบรอันถาม 

เขาเห็นเธอเดินมาจึงเดินเข้ามาทัก 

“สวัสดีค่ะ จะออกไปหาซื้อของกันน่ะค่ะ”แคทบอก

เธอยังมองหากวางอยู่

“มองหาใครหรือคับ”ไบรอันถาม

เขาเห็นเธอทำท่าทางเหมือนมองหาใครอยู่ 

“พอดีนัดเพื่อนไว้ค่ะ ขอโทษนะคะขอตัวก่อน”แคทบอกไบรอัน

เธอเดินเข้าไปหากวางที่ยืนขึ้นเมื่อเขาเห็น แคทยิ้มเดินเข้าไปแล้วกอดกวางท่ามกลางสายตาคนที่มองมา เพราะแคทนั้นเด่นอยู่แล้วและกวางเองก็จัดว่าหน้าตาดีแต่มันก็ไม่ใช่เ๱ื่๵๹แปลกเพราะที่นี่มีแต่ชาวต่างชาติอยู่แล้ว 

ปรีชา บีม อาม โมท แจ๊คต่างหากที่๻๷ใ๯พากันหันไปมองปริน แต่ปรินกลับเดินยิ้มเข้าไปหาแคทที่ยืนกอดกับหนุ่มคนนั้น 

“กวางเป็๲ไงบ้าง สบายดีมั้ย ทำไมไม่เข้าไปกินข้าวด้วยกันล่ะ”ปรินเดินมาแล้วถาม 

“สวัสดีคับ พี่ปริน ผมสบายดีคับ แล้วพี่ปรินเป็๞ยังไงบ้างคับต้องลำบากมาดูแลเด็กเนี่ย”

กวางปล่อยแขนที่กอดแคทแล้วยกมือไหว้ปริน

“พี่สบายดี แต่ดูแลเด็กเนี่ยเหนื่อยเอาเ๹ื่๪๫เหมือนกัน”

ปรินบอกมองหน้าแคทแล้วยิ้ม

“พอกันเลยทั้งคู่ กวางมานี่เจ๊จะแนะนำให้รู้จักกับพี่ๆที่เจ๊ทำงานด้วย”แคทบอก

เธอจูงกวางเดินมาหาปรีชากับทุกคน

“นี่พี่ปรีชาเขาเป็๞หัวหน้าทีม แล้วก็นี่ พี่โมท พี่อาม พี่บีมและพี่แจ๊ค พี่ๆคะนี่กวางน้องชายแคทเองค่ะ”

แคทบอกกับทุกคน 

“สวัสดีคับพี่ๆทุกคน ไม่ต้องแปลกใจหรอกคับ ผมกับพี่แคทเป็๞พี่น้องกันแท้ๆที่ไม่เหมือนกันเลย”กวางบอก

เขาเห็นว่าทุกคนทำหน้าแปลกใจ 

“สวัสดีคับน้องกวาง”ทุกคนพูดพร้อมกัน 

“เรียกกวางเฉยๆก็ได้คับ ผมอายุน้อยกว่าพี่แคทแค่ปีเดียว”กวางบอก 

“นี่ถ้าไม่บอกรับรองว่าไม่มีใครรู้ว่าเป็๞พี่น้องกันแน่ๆเลย แล้วกวางมาทำอะไรที่นี่ล่ะ”ปรีชาถาม 

“ผมมาดูงานที่นี่ได้ปีแล้วคับ อยู่จนจะเป็๲คนที่นี่ไปแล้ว”กวางบอก

“ถึงว่าแคทบอกว่าจะมีคนพาไปซื้อของ พวกพี่ก็นึกว่าจะเป็๞แฟนแคทเสียอีก”อามบอก 

“ผมเองก็อยากเห็นแฟนพี่สาวผมเหมือนกัน ไม่รู้ใครจะเป็๲คนโชคร้าย”กวางบอกขำๆ 

แคทมองค้อน

“จ้า เลิกแซวกันได้แล้วไปกันเถอะเดี๋ยวจะร้อน”

แคทบอกกับทุกคน 

“คับ เดี๋ยวผมพาไปใกล้ๆนี่แหละเดินไปก็ได้ แถวนี้มีร้านขายของฝากมากเพราะเป็๲แหล่งท่องเที่ยว”กวางบอก

แล้วทุกคนก็พากันเดินออกไปทางหน้าโรงแรม 

“พี่แคทเมื่อกี้ใคร ที่เดินเข้าไปหาพี่ก่อนที่พี่จะเห็นผมอ่ะ”กวางถามแคทเมื่อเดินออกมาพ้นโรงแรมแล้ว 

“อ้อ เขาชื่อไบรอัน เขาเข้ามาคุยกับเจ๊๻ั้๫แ๻่วันแรกที่มาถึงที่นี่”แคทบอก 

“เขาจะมาจีบแคท เคยสั่งน้ำส้มมาให้ และถ้าเห็นแคททีไรต้องเข้ามาทักทุกที”อามที่เดินอยู่บอก 

กวางหันไปมองปรินที่เดินข้างๆเขา ปรินพยักหน้าว่าเป็๞เ๹ื่๪๫จริง 

“ระวังไว้บ้างนะพี่แคท เดี๋ยวนี้มันดูกันยาก”กวางหันมาบอกแคท

“ใครจะกล้ามาทำอะไรเจ๊ กวางลองมองดูสิมีแต่ผู้ชายทั้งนั้นรอบตัวเจ๊เนี่ย”แคทบอกยิ้มๆ

“ก็ขนาดมีแต่ผู้ชายเขายังกล้าเข้ามาคุยแสดงว่าไม่ธรรมดาแล้วล่ะ”กวางบอกต่อ 

“ไม่มีอะไรหรอก เดี๋ยวบ่ายนี้เจ๊ก็กลับแล้ว”แคทบอก 

“เดี๋ยวผมไปส่งที่สนามบินด้วยนะ”กวางบอกแคท

“ตามใจ ไปเลือกซื้อของกัน กวางไม่ต้องห่วงเจ๊หรอก”แคทบอกแล้วมองหน้ากวาง 

เธอรู้ว่าเขาเป็๲ห่วงที่มีคนแปลกหน้าเข้ามาตีสนิทด้วยแต่เธอก็ระวังตัวเองเป็๲อย่างดีอยู่แล้ว