โคมแขวนเหนือกรอบประตูลอยพลิ้วตามแรงลม เสียงผู้คนสรวลเสรเฮฮาดังออกมาถึงนอกถนน เซียวซียิ้มเริงร่าเหมือนหนูที่ไม่มีแมวมาคอยจับจ้อง แม้ว่าในความเป็จริง เฉิงอี้ที่ยืนเอามือไพล่หลัง ทำหน้าตาบูดบึ้งจะเป็ดั่งแมวที่อยากตะครุบแล้วลากเขากลับก็ตามที แต่ความบูดบึ้งนั้นไม่มีผลอะไรกับหัวใจชายหนุ่มที่้าความสนุกสนานรื่นเริงเป็อาจิณ
“ข้าคิดว่าเราจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบกันบ้าง หลังจากต้องปลูกดอกไม้ แล้วยังเฝ้าพะเน้าพะนอมันจนเย็นย่ำ ไฉนเรายังต้องมาอยู่ที่นี่ในเวลาค่ำมืดดึกดื่นเช่นนี้” เฉิงอี้ทำน้ำเสียงแดกดัน ในขณะที่เซียวซีกำลังจะยกมือผลักประตูเข้าไปข้างใน
“แล้วปลูกดอกไม้ไม่ใช่ชีวิตที่สงบสุขอย่างไร นั่นมันสงบเกินไปสำหรับบุรุษเช่นข้ากับท่านด้วยซ้ำ”
“มันไม่ใช่ชีวิตสงบสุขตามวิธีของเรา”
“แล้วตามวิธีของเราน่ะมันคืออะไรบ้าง”
“อย่างเช่นอ่านตำราพิชัยยุทธ ไปคารวะท่านอาจารย์ กินให้อิ่ม ฟื้นฟูร่างกาย แล้วออกไปฝึกสมาธิในที่สงบเงียบ”
เซียวซีหัวเราะลั่น เสียงของเขาดังกระจ่างชัดภายใต้ความเงียบงันยามค่ำคืน แม้ในโรงเตี๊ยมจะวุ่นวายและเต็มไปด้วยผู้คนกักขฬะเพียงใด แต่เมื่อองค์ชายเปล่งเสียงก็คล้ายกับว่าทุกอย่างกำลังหยุดสดับฟัง
“ท่านอ๋อง ทุกสิ่งที่ท่านยกขึ้นมาพูดล้วนไม่ใช่การพักผ่อนเลยแม้แต่อย่างเดียว หรือไม่อย่างนั้น เราก็มีคำนิยามต่อคำคำนี้ต่างกัน”
“เราก็เห็นต่างทุกเื่” เฉิงอี้สวนทันควัน
“ที่ผ่านมา เราใช้ชีวิตตามใจท่านตั้งมาก ถึงเวลาที่จะใช้ชีวิตตามใจข้าบ้าง” เขายกมือดันประตูอีกรอบ แต่เฉิงอี้ก็รีบคว้าแขนเอาไว้แล้วดึงเข้าหาตัวเต็มแรงจนร่างของเขาเซไปปะทะกับแผงอกแกร่งเข้าอย่างจัง
ทั้งสองมีส่วนสูงไม่ต่างกัน รูปร่างก็ไม่ห่างกันมาก แต่เซียวซีก็ยังพ่ายแพ้ให้กับพละกำลังของเฉิงอี้อยู่วันยังค่ำ แปลกที่เมื่อยืนคู่กันแล้ว อีกฝ่ายกลับดูเหมือนขุนเขาตั้งตระหง่าน เป็ปราการขวางกั้นทุกอย่าง ไม่ว่าจะภยันตราย หรือแม้แต่ความสนุกรื่นเริงที่ควรจะเกิดขึ้นได้แล้ว หากไม่ถูกขัดอยู่เนือง ๆ
“ข้าไม่อยากกลับไปอ่านตำราอะไรหรอกนะ” เขาขยับถอยหลัง แต่เฉิงอี้รีบตะปบมือกับต้นแขนแล้วบีบเบา ๆ
“ต้องกลับ”
เซียวซีตั้งท่าจะเถียงต่อ แต่ปลายหางตาเหลือบเห็นความเคลื่อนไหวอันผิดปกติของชายปริศนาที่โผล่มาจากทางด้านหลัง เขาเอื้อมมือไปจับกระบี่ที่เป็เหมือนอวัยวะอีกส่วนของร่างกาย ทว่าความเร็วของเฉิงอี้นั้นมีมากกว่า ชายหนุ่มกดตัวเขาให้หมอบลงกับพื้น พร้อมกับชักกระบี่ออกมาจากฝักตั้งท่าเตรียมจะต่อสู้ แต่สิ่งที่เหลืออยู่ก็มีเพียงเงาวูบวาบหายไปในความมืด
“รีบหนีไป ข้าจะดูหลังให้” เฉิงอี้หันมาสั่ง
“ไม่ เราต้องคอยระวังหลังให้กัน”
เซียวซีหยิบอาวุธออกมาบ้าง เขาวิ่งไปหลบหลังเสากลมต้นใหญ่ เฉิงอี้ตามมาติด ๆ ทั้งสองหันหลังชนกัน ดวงตาถูกปรับให้ชินกับความมืดและกวาดมองไปรอบ ๆ เขาไม่เห็นความเคลื่อนไหวจากทิศทางที่คนร้ายวิ่งหนีไป เพราะนั่นเป็เพียงการเบี่ยงเบนความสนใจชั่วคราวของมัน กว่าจะรู้ตัวว่ามีดสั้นแหลมคมพุ่งแหวกอากาศเข้ามาปักอกก็ตอนที่เฉิงอี้ร้องเตือนเสียงดังลั่น เขามีเวลาให้เบี่ยงหลบเพียงเล็กน้อย แม้มันจะไม่ได้เสียบเข้าอย่างจัง แต่เขาก็ยังรู้สึกได้ถึงคมมีดที่แหวกทะลวงเข้าไปในเนื้อ
“โอ๊ะ”
“เซียวซี!”
“ไม่ต้องห่วงข้า ตามมันไป” เขาเลื่อนตัวนั่งพิงเสาแล้วฉีกชายผ้าเตรียมเอามาซับเื
“ไม่ การทิ้งเ้าไว้คนเดียวอาจจะเป็แผนลวง ข้าจะพาเ้ากลับเดี๋ยวนี้”
“ข้าไม่เป็อะไรมาก ตามมันไปเถอะ ข้าอยากรู้ว่ามันเป็ใคร” เซียวซีก้มมองาแที่เริ่มมีเืซึมเป็วงกว้าง ความเจ็บเพียงเท่านี้ไม่เกินกว่าความอดทน แต่เกรงว่ามันจะมียาพิษเคลือบอยู่ หากเป็เช่นนั้น โอกาสที่เขาจะตายก็มีมากขึ้น
“ข้าจะไปขอความช่วยเหลือข้างใน ท่านไปตามจับมันมาให้ได้ อีกอย่าง ถ้ามีดมียาพิษ ท่านจะได้รีดถามจากมันว่าจะต้องถอนพิษอย่างไร”
เซียวซีลุกเดินไปผลักประตูเปิดผางออก ทุกคนหันมามองด้วยสีหน้ากราดเกรี้ยว ก่อนจะเห็นว่าอาการของเขาไม่สู้ดีนัก ความโกรธเคืองที่ถูกขัดจังหวะหาความสำราญของทุกคนก็แปรเปลี่ยนไป
เมื่อเห็นดังนั้น เฉิงอี้จึงรีบวิ่งออกไปตามคนร้าย เซียวซีถูกพาตัวเข้าไปหลบอยู่ด้านหลังร้านด้วยความช่วยเหลือของเถ้าแก่ มีชายสามสี่คนท่าทางกำลังเมาได้ที่ สองแก้มแดงก่ำเดินไม่ตรงทางลุกเดินตามมา พาให้เขาเกิดความหวาดระแวงและกำกระบี่เอาไว้แน่น
6K
