มรดกเทพอยู่ในกายข้า+7!!

1วันผ่านไป ซูเฉินค่อยๆลืมตาขึ้น ร่างกายของเขารู้สึกหนักอึ้งแทบขยับไม่ได้ เขายันตัวลุกขึ้นมองไปรอบๆ สถานที่ที่เขาอยู่เป็นถ้ำขนาดให้ที่เปิดโล่ง มีลมพัดสัญจรอยู่ตลอดเวลา แต่อุณหภูมิภายในนั้นไม่ได้หนาวเย็น แต่กับอบอุ่นแต่ไม่อบอ้าว ซูเฉินสันนิษฐานว่าใต้ถ้ำนี้น่าจะมีลาวาที่ดันตัวขึ้นเกิดจากรอยแยกของเปลือกโลก "ข้ามาอยู่ที่นี้ไม่ยังไง"ซูเฉินไม่แน่ใจว่าทำไมเขามาอยู่ที่นี้ และใครพาเขามา แต่อยู่ๆเขาก็นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนเขาจะหมดสติไปเหล่างูสวรรค์นับร้อยและงูกลืนสวรรค์แสงศักดิ์สิทธิ์!! เมื่อนึกขึ้นมาได้ซูเฉินก็อดสั่นไม่ได้ เป็นไปได้ไหมที่พวกมันจะพาเขามาที่นี้?แล้วมันพาเขามาทำไมล่ะ..... ซูเฉินพยายามคิดหาสาเหตุของสถานการณ์ของเขา แต่อยู๋ๆเขาก็นึกถึงลักษณ์นิสัยของงูในโลกของเขาเมื่อฤดูหนาวงูจะต้องจำศีล และการจะที่ผ่านพ้นฤดูหนาวไปได้ มันจำเป็นต้องกักตุนสารอาหารเอาไว้เพื่อผ่านพ้นฤดูหนาวเมื่อซูเฉินคิดได้เขาก็เหงื่อตก แรงกดดันของงูกลืนสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์นั้นลึกล้ำมาก เขาไม่แน่ชัดเรื่องระดับลมปราณของมัน โอกาสต่อสู้ด้วยนั้นเป็น0 ขนาดงูกลืนสวรรค์ระดับผู้พิทักษ์เขาแทบจะเอาตัวไม่รอด แล้วกับงูกลืนสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์นั้นที่มีระดับลมปราณที่ลึกล้ำกว่ามาก เขาคาดว่าถ้าเขาต่อสู้ขึ้นมาจริงๆ เขาคงตายในเสี้ยววิและโอกาสหลบหนีก็แทบเป็น0เช่นกัน สถานที่ที่เขาอยู่ตอนนี้นั้นไม่แน่ชัด มันอาจเป็นกลางรังของพวกงูกลืนสวรรค์ เมื่อเขานึกถึงเหล่างูกลืนสวรรค์นับร้อยที่กำลังอาศัยอยู่รอบๆตัวเขา ร่างกายของเขาก็อดผลิตเหงื่อเย็นออกมาไม่ได้"ไม่ดี ขื่นอยู่ต่อไปมาแต่ตายกับตาย ฉันต้องหลบหนี! แม้โอกาสหลบหนีแทบจะเป็น0 แต่ฉันมีแต่ต้องลองเสี่ยง"ซูเฉินรู้สึกกดดันราวกับตอนนี้เขากำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายบางๆที่เขาไม่รู้ว่ามันจะขาดเมื่อไร เขามีแต่ต้องเสี่ยงเดินบนเส้นด้ายนี้ ว่ามันจะทำให้เขารอดหรือร่วง เมื่อคิดได้เช่นนั้นซูเฉินเริ่มขยับร่างของเขาเคลื่อนออกจากถ้ำอย่างช้าๆ สายตาของเขากวาดมองซ้ายขวาเพื่อดูว่ามีงูกลืนสวรรค์อยู่หน้าปากถ้ำหรือไม่ เมื่อเขาไม่เห็นงูกลืนสวรรค์ตนใดอยู่หน้าปากถ้ำ ทำให้เขาโล่งใจไปเปราะหนึ่งเเล้วกำลังก้าวออกจากถ้ำแต่อยู่ๆก็มีเสียงของเด็กสาวดังขึ้น "นายน้อยท่านตื่นแล้ว?"ร่างของซูเฉินชะงัก เขาหันมองซ้ายขวาเพื่อหาต้นเสียง แต่ไม่พบใครแต่เขารู้สึกว่ามีสายตาคู่หนึ่งมองเขามาจากด้านบน เขาจึงเงยหน้าขึ้นดู ปรากฏเป็นงูกลืนสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์กำลังห้อยหัวมองเขามาจากบนปากถ้ำ สายตาของซูเฉินหดแคบ เขารู้แล้วว่าทำไมไม่งูกลืนสวรรค์ตัวอื่นอยู่ที่นี้ เพราะที่นี้คือที่อยู่ของงูกลืนสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์และงูงูกลืนสวรรค์ตนอื่นจึงไม่กล้าเข้าใกล้ที่นี้ "จะเจ้า...." ซูเฉินพยายามบ้างอย่างแต่เขาก็พูดไม่ออก เขารู้สึกว่าเขาหมดสิ้นหนทาง เเละรู้สึกว่าชีวิตของเขากำลังจบสิ้น แต่เขาไม่ยินยอมแม้ต้องตายก็ขอตายอย่างมีเกียรติ!!"มา! ในเมื่อข้าจะไม่รอดข้าของสู้จนตัวตาย!"ซูเฉินตั้งท่า เขาพร้อมที่จะตายในการต่อสู้! ลูกผู้ชายฆ่าได้ หยามไม่ได้! หยานเออร์ที่เห็นซูเฉินตั้งท่าสู้ เธอเต็มไปด้วยคำงุนงง และมองวูเฉินด้วยสายตาแปลกๆ "นายน้อย? ท่านความจำเสื่อม?"คำพูดของหยานเออร์ทำให้ซูเฉินติดสตั้น ความงวยงงถาโถมเขาไม่หยุด 'นายน้อย? ความจำเสื่อม? เรื่องบ้าอะไรกัน!'ซูเฉินไม่แน่ใจนักว่าสิ่งที่เขาได้ยินนั้นถูกต้อง เขาจึงทวนคำถามไปทางหยานเออร์"จะเจ้า...เรียกข้าว่านายน้อย?""แน่นอนสิเจ้าค่ะ นายน่อยก็คือนายน้อย หรือนายน้อยต้องการให้หยานเออร์เรียกน้อยว่าอย่างอื่นหรือเจ้าค่ะ"หยานเออร์ค่อยเคลื่อนตัวลงมาจากบนปากถ้ำแล้วมองไปซูเฉินด้วยความเคารพ เธอแล่บลิ้นสีชมพู่ออกมาอย่างน่ารัก"อ่าเอ่ออ..เอาเป็นนายน้อยนั้นและดีเเล้ว"ซูเฉินยังคงงุนงง เขาได้แต่ไหลตามน้ำตามคำพูดของหยานเออร์ไปก่อน จากนั้นหยานเออร์ก็ใช้หางของเธอเกี่ยวไปบนปากถ้ำและหยิบกล่องบ้างสิ่งออกมา กล่องสีเหลี่ยมสีทองสลักรูปสัตว์กำลังอ้าปากปรากฏตรงหน้าซูเฉิน แม้กล่องใบนี้ยังปิดอยู่แต่ก็มีควันสีม่วงดำปลดปล่อยออกมา ควันนี้ราวกับสัตว์ร้ายจำกระหาย มันดูดอากาศรอบๆอย่างหิวโหย เมื่อซูเฉินมองไปยังกล่องใบหนี้เขาก็ตกตะลึงแล้วพูดว่า "มรดกของพระเจ้าจอมตะกละ!!"

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่20

นิยายแนะนำ

มรดกเทพอยู่ในกายข้า+7!!

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่20

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้