ลำแสงสีขาวจากไฟฉายกระบอกเหล็กกรีดผ่านความมืดตัดตรงจับไปที่ใบหน้าซีดเผือดของเด็กหนุ่มแปลกหน้าอณูฝุ่นหนาแน่นม้วนตัวเกาะกลุ่มอยู่ในลำแสง
อากาศภายในห้องหน่วงหนักและอับชื้นด้วยมวลความกดอากาศต่ำสายฝนด้านนอกยังคงเทกระหน่ำลงบนหลังคาสังกะสีส่งเสียงทึบตันและแบนราบ
ไทด์กำด้ามเหล็กของไฟฉายแน่นกรามคมชัดบดเข้าหากันจนเป็สันั์ตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในความว่างเปล่าของอีกฝ่ายเขาเค้นเสียงทุ้มต่ำหลุดรอดผ่านไรฟัน
“...กูชื่อไทด์...มึงชื่ออะไรวะ”
เด็กหนุ่มนิ่งสนิทั์ตาสีเข้มสะท้อนเพียงแสงสีขาวของไฟฉายเขาสบตากับวิศวกรหนุ่มตรงๆก่อนจะปล่อยประโยคเรียบๆออกมา
“...ผมไม่รู้”
ทว่าในวินาทีนั้นเองมือซ้ายของเขากลับขยับขึ้นอย่างเชื่องช้าปลายนิ้วเรียวซีดปัดสางปอยผมยาวด้านข้างให้พ้นจากใบหน้าแล้วหยุดกึก ค้างนิ่งอยู่ตรงผิวเนื้อหลังใบหูนิ้วของเขาแข็งค้างอยู่ตรงนั้นชั่วอึดใจลมหายใจสะดุดลงดื้อ ๆ
มีเสียงสัญญาณรบกวนแ่ต่ำคล้ายคลื่นวิทยุอนาล็อกที่จูนไม่ตรงสถานีดังแทรกขึ้นมาเศษกระแสเสียงพร่าเลื่อนลอยผ่านช่องสัญญาณกระท่อนกระแท่น“...อา—”“...—น—”“...มากินข้าว...”
คลื่นรบกวนตัดฉับหายไปริมฝีปากของเด็กหนุ่มขยับเผยอลมหายใจอุ่นกระทบอากาศเย็นในห้องกลั่นเป็คำแ่หวิวออกมาจากลำคอ
“...อานนท์...”
เขานิ่งงันไปสายตาขยับกลับมาโฟกัสที่ใบหน้าของไทด์แววตาคู่นั้นยังคงนิ่งราบกระแสเสียงที่เอ่ยประโยคถัดมาบางเบาราวกับเสียงกระซิบ
“...เหมือนมีคนเคยเรียกผมแบบนั้น”
แฟ้มเอกสารบนโต๊ะเหล็กิ่เหม่จนร่วงหล่นลงพื้นเสียงกระดาษเก่าสวบสาบกระจายตัวออกบนพื้นปูนเปลือยไทด์ก้มลงหยิบอานนท์เอื้อมมือลงมาในจังหวะเดียวกัน
ปลายนิ้วของทั้งคู่ที่ห่างกันเพียงไม่กี่มิลลิเมตรทั้งคู่หยุดนิ่งอากาศระหว่างฝ่ามือวูบเย็นลงดื้อๆ ไม่มีคำพูดมีเพียงเสียงไม้กระดานเก่าลั่นแ่เบามาจากตัวบ้านหลัก
อานนท์ชักมือกลับเข้าหาตัวอย่างเชื่องช้าเขาถอยขยับกลับเข้าพิงเงามืดไทด์ดึงแฟ้มเอกสารกลับเข้าหาตัวเองแล้วเปิดมันออกใต้ลำแสงไฟฉาย
อานนท์ไม่ได้ยื่นมือเข้ามาอีกสายตาของเขานิ่งสนิทอยู่ที่ภาพถ่ายใบหนึ่งที่สอดอยู่กึ่งกลางแฟ้มในภาพเหมือนจะเป็ศูนย์วิจัยแห่งหนึ่งมวลน้ำมหาศาลหลังบานกระจกหนาดูขุ่นข้นและมืดมิดโต๊ะโลหะ อุปกรณ์ทดลองและกลุ่มคนที่สวมเสื้อกาวน์กำลังทำงานแต่ทุกคนในภาพเบลอพร่าไม่มีใครเป็จุดศูนย์กลาง
ที่มุมมืดด้านหลังสุดมีเด็กคนหนึ่งยืนอยู่เพียงลำพังภาพตรงนั้นจางจนเกือบกลืนไปกับพื้นหลังและเด็กคนนั้นไม่ได้หันมาทางกล้อง
ไทด์ใช้นิ้วหยาบกร้านแตะขอบรูป“...นี่คือที่พ่อทำงาน?”
อานนท์มองรูปนั้นเนิ่นนานสายตาไล่ไปตามเงาสลัวในมวลน้ำขุ่น
“...ผมเคยเห็นที่นี่”เขานิ่งไปเล็กน้อยลำคอขยับกลืนน้ำลาย“...หรืออย่างน้อยผมคิดว่าผมเคย”
“...นายอยู่ในรูปไหม”
อานนท์เงียบสายตาของเขาเบนออกจากเด็กในภาพ
“...ผมไม่รู้ผมจำไม่ได้ว่าตอนนั้นผมอยู่ใกล้ใคร”
ไทด์ไม่ได้เค้นต่อเขาพลิกหน้ากระดาษถัดไปเสียงกระดาษสบกันดังสวบสาบ
ลึกลงไปในปึกเอกสารมีกระดาษเก่าแผ่นหนึ่งที่มีรอยไหม้ตรงมุมพิมพ์ข้อความสั้น ๆไว้ตรงกึ่งกลางด้วยเครื่องพิมพ์ดีดโบราณ
NODE01 — FIELD LOG
ไม่มีคำอธิบายอื่นไทด์อ่านทวนคำนั้นเบา ๆซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“...NODE01 คืออะไร”
อานนท์จ้องมองตัวอักษรเ่าั้เขม็งสายตาของเขาหยุดนิ่งก่อนจะเอ่ยปากออกมา
“...มันเหมือนจุดเริ่มต้นของบางอย่าง...แล้ว...หลังจากนั้นทุกอย่างก็จำตำแหน่งตัวเองผิด”
ความเงียบไหลกลับเข้ามาปกคลุมอีกครั้งสายตาของไทด์สะดุดเข้ากับวัตถุชิ้นหนึ่งที่สอดอยู่หลังซองพลาสติกมันคือบัตรแข็งเก่าจนเนื้อพลาสติกเปลี่ยนเป็สีเหลืองกรอบมีคราบอ็อกไซด์เกาะหนาข้อความระบุชื่อชัดเจน:
ARUNEEP. AUTHORIZED ACCESS — NODE SYSTEM
“...AruneeP.” ไทด์ออกเสียงชื่อนั้นทีละพยางค์
อานนท์ถอยสายตาหลบเลี่ยงในทันทีกล้ามเนื้อคอเกร็งตึงจนเห็นเส้นเืลมหายใจของเขาติดขัดและสะดุดดื้อๆ ไทด์เค้นเสียงต่ำทรุดตัวลงนั่งประจันหน้าลำแสงไฟฉายจับนิ่งที่อกเสื้อสีขาวของอีกฝ่าย
“...นายรู้จักชื่อนี้เหรอ”
แววตาของอานนท์สั่นระริกร่างกายของเขานิ่งเกร็งก่อนจะกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า
“...ผมไม่ควรจำ”
ไม่มีใครพูดอะไรต่อจากนั้นไทด์ค่อย ๆ ปิดแฟ้มลงเสียงกระดาษหน้าหนาสบกันเบาๆ ดังชัดเจนในความสงัดทั้งคู่ต่างจมอยู่ใต้ตะกอนความคิดของตัวเองมีเพียงเสียงลมพัดกราดกระทบหลังคาสังกะสี
น้ำในหม้อต้มอะลูมิเนียมเดือดพล่านไอน้ำพวยพุ่งขึ้นกระทบแสงไฟสีส้มสลัวไทด์ยกถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปควันฉุยสองถ้วยมาวางลงบนโต๊ะไม้แคบๆ ที่ผิวไม้มีรอยขูดขีดและคราบกาแฟแห้งกรังเขายื่นถ้วยหนึ่งให้อานนท์
เด็กหนุ่มยื่นมือมารับไปถือไว้ไอความร้อนขุ่นมัวโชยขึ้นจับใบหน้าซีดอานนท์มองดูควันขาวที่ลอยม้วนตัวก่อนถามเรียบๆ
"คุณทำแบบนี้กับทุกคนเหรอ"
"ไม่" ไทด์ตอบทันควันความเงียบไหลกลับมาจับจองพื้นที่อีกครั้งไทด์ดึงเก้าอี้ไม้เสียงดังครืดนั่งลงข้าง ๆ โดยสายตายังจับจ้องไปที่ผนังห้อง"ปกติกูอยู่คนเดียว"
อานนท์ช้อนสายตาขึ้นมองผ่านไอความร้อน"แต่ตอนนี้นายก็อยู่ตรงนี้"
อานนท์ไม่ได้ตอบเขาลงมือกินบะหมี่ท่วงท่าของเขาแปลกแยกมันรวดเร็ว แม่นยำ และตรงไปตรงมาไม่มีจังหวะหยุดสูดกลิ่นหอมหรือซดน้ำซุปด้วยความพึงพอใจราวกับร่างกายกำลังทำหน้าที่จัดการป้อนสารอาหารให้เสร็จสิ้นไปเท่านั้น
"ปกติชอบกินอะไรเผ็ด ๆ หรือหวาน?"ไทด์ถามพลางเขี่ยเส้นในชามหวังใช้เสียงทำลายความเงียบสงัด
อานนท์หยุดตะเกียบนิ่งคิดไปครู่ใหญ่"ผมกินได้หมดครับ...แค่บางอย่างมันทำให้หัวผมดัง"
ไทด์ขมวดคิ้วหันไปมองเสี้ยวหน้าของอีกฝ่าย"หัวดัง?"
"เหมือนมันมีเสียงคลื่นแทรกในหัวตอนผมกินของที่ไม่คุ้น..."อานนท์ก้มมองเส้นบะหมี่เหลืองในน้ำซุปขุ่น"แต่ชามนี้ไม่มีครับ...มันปลอดภัย"
ไทด์ก้มลงมองชามของตัวเองบ้างพลางพยักหน้าแกน ๆ "...เออ...ดีว่ะงั้นกูก็กินได้เหมือนกันมั้ง"
อานนท์ก้มหน้ากินต่อเสียงปลายตะเกียบกระทบขอบถ้วยเซรามิกดังแก๊ง...แก๊ง...แ่เบาและเป็จังหวะไทด์นั่งนิ่งสายตาจับจ้องไปที่ความว่างเปล่าเบื้องหน้า
"...กูยังไม่รู้ว่านายเป็ใคร"ไทด์เอ่ยเสียงทุ้มต่ำทำลายความเงียบขึ้นมาอีกครั้ง"...แต่เอกสารพวกนี้...เหมือนจะรู้จักนาย"
อานนท์หยุดมือที่กำลังคีบเส้น
"...กูกำลังจะไปหาพ่อ"ไทด์นิ่งไปอึดใจใหญ่สูดลมหายใจเข้าลึก "นายจะมาด้วยไหม"
อานนท์เงียบสายตาจับจ้องอยู่ที่น้ำซุปที่กำลังนิ่งสนิทและสะท้อนเงาไฟสลัวในชามก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่าหนักแน่น
"...ถ้าผมเกี่ยวกับเื่นี้...การไปกับคุณน่าจะทำให้เราได้คำตอบทั้งคู่"
ภายในร้านซ่อมของเก่าใกล้ท่าเรืออากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอับของฝุ่นหนาและกลิ่นฉุนของน้ำยาบัดกรีตะกั่วโทรทัศน์จอตู้สามเครื่องวางซ้อนกันอยู่มุมห้องหน้าจอแก้วแตกร้าวเป็ใยแมงมุมแต่ยังคงเสียบปลั๊กทิ้งไว้
นาฬิกาแขวนและนาฬิกาปลุกเก่าหลายสิบเรือนเดินไม่พร้อมกันเสียงเข็มวินาทีสับขัดแย้งกันเองในความเงียบวิทยุทรานซิสเตอร์ตัวเปลือยส่งเสียงซ่าแ่ๆ แข่งกับเสียงหัวแร้งบัดกรีที่กำลังจี้ลงบนแผงวงจร
อานนท์เดินกลับเข้ามาในร้านรองเท้ามีรอยเปื้อนโคลนจางๆ
ปู่ประจักษ์นั่งอยู่บนตั่งไม้โบราณเบื้องหน้ามีวิทยุอนาล็อกเครื่องโตที่ถูกรื้อฝาหลังออกชายชราใช้ไขควงตัวยาวขันน็อตเหล็กอย่างเชื่องช้ามือหยาบกร้านตัดกับแสงสลัวที่ส่องผ่านหลังคาสังกะสีเข้ามาเห็นมวลฝุ่นฟุ้งกระจาย
อานนท์ก้าวเข้าไปหยุดยืนด้านหลังแผ่นหลังของเขาตรงแน่ว
“ปู่ครับประสิทธิภาพการทำงานของปู่ลดลง15%”
“เออ”ปู่ตอบโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขยับสายตาจากรอยบัดกรี
“ระบบวิศวกรรมของปู่...จัดเป็โครงสร้างใกล้หมดอายุ”
“เออ”เสียงไขควงยังคงบดกับเนื้อเหล็กดังกึก...กึก...
“แล้วมนุษย์ที่หมดอายุ...ส่งไปเคลมที่ไหนครับ”
ความเงียบไหลเข้าแทนที่สัญญาณซ่าของวิทยุทันทีมีเพียงเสียงเข็มนาฬิกาจังหวะไม่เท่ากันที่ยังคงดังสับหลีกกันไปมาปู่ประจักษ์ยังคงขันน็อตต่ออีกสองสามทีก่อนจะวางไขควงลงบนโต๊ะเสียงดังแก๊ง
“ไม่มีที่เคลมหรอก”ชายชราเอ่ย น้ำเสียงแหบพร่าทว่านุ่มนวลโดยไม่ละสายตาจากแผงวงจรตรงหน้า“พอแก่...พอพัง...ก็ฝากอะไรไว้สักอย่าง”
อานนท์ยืนนิ่งฟังเสียงเข็มนาฬิการอบตัว
“แล้วให้คนข้างหลังซ่อมต่อ”
อานนท์จ้องมองแผ่นหลังค่อมของประจักษ์ที่สะท้อนแสงสลัว“แล้วปู่จะฝากอะไรไว้ครับ”
ปู่ประจักษ์ค่อยๆ เอี้ยวใบหน้าที่มีรอยเหี่ยวย่นลึกตามกาลเวลาขึ้นมาชายชรายิ้มบาง ๆดวงตาสีฝ้าฟางสะท้อนภาพของเด็กหนุ่มผิวซีดตรงหน้า
“ก็น่าจะเป็เอ็งนี่แหละ”
อานนท์นิ่งอึ้งไปในทันทีร่างกายของเขาชะงักงันท่อนแขนที่เคยปล่อยตรงข้างลำตัวกระตุกเบาๆ หนึ่งครั้ง เขายืนนิ่งไม่ไหวติง
ภายในเพิงหลังบ้านอันสงัดเงียบไทด์อยู่คนเดียวแสงสีเหลืองส้มจากโคมตั้งโต๊ะทอดยาวเหนือแผนที่ชายฝั่งทะเลเก่าแผ่นใหญ่กระดาษซีดจางจนเกือบกลืนไปกับสีเข้มของเนื้อไม้โต๊ะ
ไทด์ค่อยๆ วางรูปถ่ายศูนย์วิจัยบัตรผ่านพลาสติกของอรุณีและเอกสารเก่าเรียงลงบนกระดาษอย่างเชื่องช้าแสงโคมสะท้อนคราบบนแผ่นพลาสติกและรอยไหม้ตรงมุมเอกสาร
สายตาของวิศวกรหนุ่มไล่ไปตามแนวส่วนโค้งของชายฝั่งทีละเส้นอย่างระมัดระวังก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ตรงสัญลักษณ์เล็กๆ แห่งหนึ่งบนแผนที่...
สถานีวิทยุชายฝั่ง
ปลายปากกาลูกลื่นในมือของไทด์ค้างอยู่เหนือชื่อนั้นครู่หนึ่งมือของเขานิ่งสนิทก่อนจะกดปลายปากกาลงไปและวงกลมล้อมรอบคำนั้นช้าๆ หมึกสีดำสนิทค่อย ๆซึมและกลืนข้อความทั้งคำไว้ในวงกลมเข้ม
ไทด์มองดูวงกลมสีดำนั้นอยู่พักใหญ่ความเงียบในห้องหนาตัวขึ้นเขาเอื้อมมือไปหยิบกุญแจรถกระบะคันเก่าวางทับลงบนหน้าแฟ้มเอกสารเหล็กเสียงโลหะกระทบกันดัง คลิกหนักแน่น
วิศวกรหนุ่มเอื้อมมือไปกดสวิตช์ปิดไฟโคมตั้งโต๊ะ
แป๊ก!
ห้องทั้งห้องจมดิ่งลงสู่ความมืดมิดในทันที
เสียงฝนยังคงตกกระทบหลังคาสังกะสีด้านนอกแบนราบและสม่ำเสมอ
......
......
บนเตียงผ้าใบเก่าลมหายใจของไทด์ค่อย ๆผ่อนยาวและสม่ำเสมอเขาจมดิ่งเข้าสู่ห้วงนิทราไปตามกลไกของร่างกายโดยไม่รับรู้ความเปลี่ยนแปลงใดๆ ในห้องอีกเลย
......
......ในความมืดมิดสนิท
ลำโพงของวิทยุสื่อสารอนาล็อกเครื่องเก่าบนหิ้งส่งเสียงครางต่ำแ่เบาขึ้นมาเองดื้อๆ
ไม่มีไฟสถานะสีส้ม...ไม่มีเข็มสเกลขยับ...ไม่มีใครแตะต้องตัวเครื่องที่ปิดสนิท
ซ่า......
ซ่า......
มันไม่ใช่เสียงเครื่องทำงานแต่เป็เสียงของกระแสคลื่นจรจัดปริมาณมหาศาลที่เหนี่ยวนำผ่านมวลอากาศเข้าไปกระทบแผ่นแร่และวงจรทองแดงเก่าที่หลับใหลมานานจนเกิดการสั่นะเื
ความเงียบลากยาวผ่านเสียงสัญญาณรบกวนนั้นบรรยากาศในห้องหน่วงหนักและอึดอัดขึ้นทีละน้อย
ก่อนจะมีเสียงผู้ชายคนหนึ่งเล็ดลอดผ่านคลื่นแทรกระคายหูออกมาจากกรอบพลาสติกขึ้นสนิมน้ำเสียงนั้นแหบ แตกพร่าและทุ้มต่ำราวกับเสียงสะท้อนที่เดินทางผ่านมวลน้ำหนาแน่นและลึกมหาศาลมานานหลายปี
“...ไทด์...”
......
......
......
ติ๊ด...
เสียงความถี่สูงสั้นๆ ตัดฉับ สัญญาณรบกวนหายไปทิ้งให้ห้องดิ่งกลับสู่ความมืดและความเงียบสงัดที่มีเพียงเสียงฝนตกกระทบหลังคาอีกครั้ง
FIELDNOTE 003
RadioWave
แม้เราจะมองไม่เห็น
แต่คลื่นวิทยุเดินทางผ่านตัวเราตลอดเวลา
วิทยุโทรทัศน์ โทรศัพท์มือถือและระบบสื่อสารจำนวนมากต่างอาศัยคลื่นชนิดนี้ในการส่งข้อมูล
คลื่นวิทยุไม่ต้องใช้สายไฟในการเดินทาง
มันเคลื่อนที่ผ่านอากาศด้วยความเร็วเท่ากับแสง
ในHALOCLINEวิทยุเป็เครื่องมือธรรมดา
แต่บางครั้งสิ่งธรรมดา
ก็อาจนำพาเราไปพบกับความจริงที่ไม่ธรรมดา
1K
