[ต้นดอกเืิญญา(ต้นอ่อน)]
ชินมองไปที่ต้นไม้เลือยขนาดเล็ก ที่เคยเป็พุ้มไม้รกเตี้ยๆตรงหน้าเขา มันถูกตัดจนต้นฉีกขาดกระจายจนเหลือแค่โครนต้นสีแดง
ตัวอักษรค่อยๆจางลงจนในที่สุดมันก็หายไป หรือก็คือต้นไม้ต้นนี้ได้ตายไปแล้วเรียบร้อย ชินหยิบชิ้นส่วนที่เป็ไซรเลื้อยที่มีหนามเล็กๆขึ้นมาดู มันมีลักษณะคล้ายต้นตำลึงแต่เป็สีแดง มีใบรูปร่างประหลาดคล้ายกับกาบหอยมีหนามเป็ฟัน
"ไม้กินแมลง งั้นเหรอ" แอนนี่เดินเข้ามาด้านหลังเธอเอ่ยขึ้นทันทีเมื่อเห็นสิ่งที่ชินกำลังถืออยู่ในมือ
"แอนนี่ เธอรู้จักมันเหรอ" แม็คกล่าวถามอย่างสงสัย เพราะนี้เป็สิ่งที่เขาเองก็ไม่เคยเห็นมาก่อน เมื่อได้ยินคำถามนี้แอนนี่ส่ายหัวและตอบว่า
"ไม่ ฉันแค่คิดว่ามันเหมือน แต่ฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร"
ชินเหลือบมองไปด้านหน้า บริเวณด้านหลังของพุ้มเล็กๆ ที่ตอนนี้ถูกทำลายไปแล้วมันมีกระดูกหลายชิ้นกับรอยเืแบบนี้กระจายกันอยู่ทั่วอณาเขตของงูเขียวกลายพันธุ์
ชัดเจนเลยว่าต้นไม้ต้นนี้ยังเป็แค่ต้นอ่อน มันกินเืและเนื้อเป็อาหาร คำว่าดอกเืต้องมีความสำคัญอะไรสักอย่าง ที่ทำให้งูเขียวกลายพันธุ์ยอมแลกชีวิตของมันเพื่อปกป้อง
ชินถอนหายใจออกมา สัตว์ก็คือสัตว์ถึงมันจะกลายพันธุ์แต่สติปัญญาไม่อาจเทียบกับมนุษย์ได้มันยังคงทำตามสัญชาตญาณเหมือนเดิม เขาเก็บมันไว้ในกระเป๋าเป้ จากนั้นจึงยืนขึ้นและหันไปมองทั้งสามคนที่อยู่ด้านหลัง
"ได้อะไรมาบ้าง?"
"ของที่พอใช้ได้มีแค่นี้ครับ นอกนั้นก็ไม่ได้หยิบอะไรมาเพิ่ม" แม็คและแอนนี่ชูอาวุธในมือที่เขาทั้งสองได้มาจากห้องเก็บของให้ชินดู นอกเหนือจากนี้ ก็ไม่มีอะไรที่เป็ประโยชน์กับพวกเขา แม็คได้ขวานตัดฟืนด้ามยาว ส่วนแอนนี่เป็มีดพร้า
"เยี่ยม! ไปเถอะ"
...
เวลาล่วงเลยไปถึง่เย็นอย่างรวดเร็ว ชินมองออกไปด้านนอกศาลเ้า เขากำลังตกอยู่ในภวังความคิดหลายๆอย่าง ชินนึกไปถึงเหตุการณ์ที่เขาได้รับการวิวัฒนาการ มันเป็เหตุการณ์ที่บังเอิญและเงื่อนไขที่พิเศษนั้นคือ เขาติดเชื้อไวรัส
ชินรีบส่ายหัวทันทีที่คิดได้ ถ้าจะให้สามคนนั้นติดเชื้อและไปเจอสิงโตแบบเขามันบ้ามากและแทบเป็ไปไม่ได้ 'แล้วเงื่อนไขอะไร ที่ทำให้มนุษย์วิวัฒนาการได้กันล่ะ'
เมื่อเห็นท้องฟ้าที่เริ่มสลัวลง เขาต้องรีบตัดสินใจแล้ว ชินหันไปหาทั้งสามและเอ๋ยขึ้นมาว่า"ต่อไปนี้ พวกคุณต้องฆ่าซอมบี้ด้วยตัวเอง"
ทั้งสามช็อคทันที 'ว่าไงนะฆ่าซอมบี้เลยงั้นเหรอ' แม็คถามชินอย่างระมัดระวังว่า"พี่ชิน นี่มันจะไม่เป็ไรเหรอพวกเรายังไม่ได้ฝึกอะไรเลยนะ"
"ห๊ะ จะมาฝึกอะไรเสียเวลาเปล่า สู้จริงเลยเห็นผลกว่า" เมื่อเห็นสีหน้าที่ซีดไร้สีของทั้งสามเขาจึงกล่าวต่อว่า " ว่างใจเถอะ ฉันจะช่วยเอง"
ชินอยากทดลองดูตามสิ่งที่เขาคิด ถ้าหากไม่รู้ว่ามันคืออะไร ก็ทำมันอย่างตรงไปตรงสะเลยสิ ชินจะลากทั้งสามคนออกไปต่อสู้และให้พวกเขาฆ่าพวกมันจนกว่าที่ร่างกายพวกเขาจะรับไม่ไหว
ชินพาทั้งสามคนเดินออกมานอกศาลเ้า เนื่องจากพวกเขาเดินผ่านศพจำนวนออกมาตรงหน้าทางเข้า ทั้งสามจึงมีสีหน้าพะอืดพะอม เขาพูดกับทั้งสามคนอีกครั้งว่า "เลิกสำออยได้แล้วน่า เตรียมตัวให้พร้อม ฉันจะลากพวกมันมาให้ทีละหนึ่งถึงสองตัว พวกนายทั้งสามคนต้องรวมมือกันฆ่ามันให้ได้"
"ครับ/ค่ะ"
ทั้งสามข่านรับและตั้งท่าเตรียมพร้อมสู้ แม็คเป็คนที่แข็งแรงที่สุดอยู่แนวหน้า อีกสองคนรักษาระยะอยู่ข้างหลัง ค่อยสนับสนุนแล้วหาจังหวะปิด
ชินเดินออกไปอย่างช้าๆสุ่มเลือกซอมบี้มาฝูงนึง เขาเข้าไปใกล้พอให้พวกมันสัมพัสถึงเขาได้จากนั้นก็รีบเดินออกมาทันที
เสียงกรีดร้องโหยหวนของผีดังสะนั่นไปทั่วทั้งพื้นที่ จากซอมบี้จำนวน10ตัวเพิ่มเป็30ตัวอย่างกระทันหัน ด้วยเสียงร้องที่ดังของมันทำให้เกิดปฏิกิริยาคล้ายโดมิโน่
จาก10 เป็30 และ30เพิ่มไปถึง 60ตัวในเวลาสั้น
ชินรีบวิ่งทิ่งห่างออกมาทันที เสียงร้องเริ่มดังสะนั้นขึ้นไปถึงท้องฟ้า พวกมันเริ่มตื่นตัวแต่เสียงที่ดังไปทั่วกลับทำให้พวกมันสับสนกันเอง บางกลุ่มที่วิ่งตามมาเริ่มกระจายตัวออกจนเหลือเพียง 30กว่าตัว
ชินรู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันที จากเสียงที่ได้ยินนั้นอย่างต่ำก็1000ตัวเข้าไปแล้ว ดีที่เสียงมันทำให้พวกมันสับสนกันเอง ไม่อย่างนั้นมันอาจทำให้สถานะการณ์ของเขาแย่ลงก็เป็ได้
เป้าหมายของเขาคือหักแขนและขาของพวกมันและโยนไปด้านหลัง นี่ถือเป็การฝึกที่ดีของเขาด้วยเช่นกัน ถ้าหากความเม่นยำและการเคลื่อนไหวของเขาดีขึ้น มันจะเพิ่มโอกาศรอดชีวิตของเขาให้มากขึ้นตามไปด้วย
...
121K
