“เมื่อความไม่รู้เริ่มแพร่กระจาย…
สิ่งที่ผู้มีอำนาจมักทำ ไม่ใช่ค้นหาคำตอบ
แต่คือ ‘กำจัดคำถาม’ ให้หมดสิ้น”
ท่ามกลางเจตจำนงกดดันอันลึกล้ำ
ผู้นำห้าเต๋า แห่งฟ้าเก่า ประชุมกันอย่างลับสุดยอด
ผู้นำเซี่ยหรง จากสำนักจักรพรรดิธรรมฟ้า
หรงชิงเทียน แห่งวิหารหยกคำรณ
หวังเสวียนไห่ เ้าแห่งเจตจำนงวารี
ซูเมิ่งอวี๋ ผู้นำฝ่ายอักขระเงา
และ… หลัวซิ่งซาน แห่งเจตจำนงแห่งดารา
บนโต๊ะศิลาศักดิ์สิทธิ์
ตราสัญลักษณ์ของฟ้า เรืองแสงสีแดงคล้ำ
เหมือนคำเตือนเงียบ ๆ จากกฎฟ้าเดิม
“ข้าเห็นด้วย…
ผู้ใดที่ตั้งคำถามต่อเต๋า
ถือเป็ภัยต่อความมั่นคงของมวลภพ” – หลัวซิ่งซานกล่าวเสียงเย็น
“เฉินหยวนไม่อาจปล่อยให้ก้าวไปไกลกว่านี้” – หรงชิงเทียนเม้มริมฝีปากแน่น
“ผู้ใดพูดถึงคำว่า ‘ความหมาย’ จงถูกลบชื่อออกจากแผ่นฟ้าทันที” – เซี่ยหรงเคาะโต๊ะ
ในสามวัน
มีผู้บ่มเพาะระดับสูงกว่า 400 คน
หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย
ข่าวลือแพร่สะพัด:
“ศิษย์จากกลุ่มดอกบัวไร้รูปหายเกือบหมด”
“สำนักฟ้ารุ่งทิศใต้…ไร้ผู้ใดรอด”
“มีคนเห็นเจตจำนงสีทองบดขยี้ิญญาของเด็กอายุเพียง 12”
ท่ามกลางความเงียบงัน
ขณะนั่งอยู่ในวงล้อมของแรงหมายอันคลุมเครือ
กระดาษแผ่นหนึ่ง ปรากฏตรงหน้าของเขา
ไม่มีผู้ส่ง
ไม่มีลมพัด
ไม่มีลายมือ…แต่มีเสียงในหัวใจ
“เ้ายังจำผู้เป็แม่ของเ้าไม่ได้ทั้งหมด”
“กลุ่มดอกบัวไร้รูปไม่ได้สร้างเพียง ‘แิ’...
หากแต่สร้าง ‘สัจธรรมเงา’ ซึ่งแม้แต่ฟ้ายังมิอาจควบคุมได้”
“มาเถิด…ผู้ที่ไร้เส้น
หากเ้าไม่หวั่น
จงตามข้าเข้าสู่ หอเงาท้ายเวลา”
แม้การลบชื่อจะเริ่ม
แต่บางคนก็เริ่มตั้งคำถาม ลึกกว่าเดิม
“ทำไมเราถึงต้องเชื่อว่าเต๋าคือที่สุด?”
“ทำไมเฉินหยวนไม่มีพลังกลับเปลี่ยนโลกได้?”
“หรือจริง ๆ แล้ว ‘กฎ’ ทั้งหมดนี้…ไม่เคยมีจริง?”
คำถามที่ถูกห้าม
กลับยิ่งแพร่กระจายราวเพลิงเงียบในใจของผู้ฝึกมากมาย
เฉินหยวนลืมตาขึ้น
แววตาไม่แข็งกร้าว
แต่เต็มไปด้วย “ความเข้าใจในสิ่งที่ไม่ต้องเข้าใจ”
เขาลุกขึ้นยืน
เงาของเขาเริ่มเคลื่อนไหวเอง…
และเอ่ยออกมาเบา ๆ ว่า:
“หากพวกเ้ายึดมั่นในสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้
ข้าก็จะเป็ ‘สิ่งที่ไม่มีใครคาดเดา’…เพื่อลบทุกคำตอบปลอม”
2K
