ใต้หล้าโกลาหล (นิยายแปล)

ตอนที่ 19 รางวัลนำจับ (1)

        ณ วังอ๋องแห่งแคว้นจ้าว เวลานี้บรรยากาศกลับหนักอึ้งเงียบสงัด ใบหน้าผู้คนต่างมืดครึ้มเต็มไปด้วยพยับเมฆ ไม่กล้าพูดคุยยิ้มหัว

        พระอัครมเหสี ลี่ฮูหยินและคนอื่นๆ ล้วนรออยู่นอกประตูตำหนักเหยียนฝู ก่อนหน้านี้มีหมอหลวงมาแจ้งว่าอาการป่วยขององค์ชายรองจ้าวเซียทรุดหนักลงอีกครั้ง จ้าวอ๋องเองก็เร่งเดินทางมาหลังจากประชุมราชสำนักเสร็จ

        “เซียเอ๋อร์เป็นอย่างไรบ้าง” เมื่อเห็นหมอหลวงเดินออกมาจากตำหนัก จ้าวอ๋องก็รีบก้าวขึ้นไปถาม

        “ทูลท่านอ๋อง กระหม่อมใช้โอสถชั้นดีที่สุดถวายการรักษาแก่องค์ชายรองแล้ว ทว่าใจปรารถนาแต่ความสามารถไม่เอื้ออำนวย บัดนี้กระหม่อมพยายามยื้อชีวิตองค์ชายรองไว้สุดความสามารถแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

        หมอหลวงโค้งคำนับจ้าวอ๋องด้วยท่าทางตัวสั่นงันงกเล็กน้อย สำหรับเรื่องนี้เขาย่อมไม่กล้าประมาทเลินเล่อ หากองค์ชายรองสิ้นพระชนม์ไป เกรงว่าตนคงไม่อาจรอดพ้นไปได้ด้วยดี...

        ครั้นได้ยินวาจานี้ของหมอหลวง ลี่ฮูหยินก็พลันร้องไห้คร่ำครวญ “เซียเอ๋อร์ของข้า!” แทบจะล้มสลบลงไปเดี๋ยวนั้น

        จ้าวอ๋องถูกลี่ฮูหยินรบเร้าจนปวดหัว เรื่องนี้แน่นอนว่าสำคัญ ทว่ากิริยาท่าทางของลี่ฮูหยินก็เสียมารยาทแล้ว ขณะจะบันดาลโทสะ กลับเห็นว่ามีรายงานด่วนเข้ามา

        “ถวายบังคมจ้าวอ๋อง! กระหม่อมได้รับข่าวว่าเซี่ยงอวี่หัวหน้ากองทหารราชองครักษ์ติดเชื้อกาฬโรคระหว่างเดินทางไปยังแคว้นฉิน มีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน รถม้าขององค์หญิงสวินถูกค้นพบอยู่นอกเมืองเสียนหยาง ดูเหมือนผ่านการต่อสู้รุนแรง รถม้าโดนดาบแทงทะลุทั้งคัน แต่กลับไม่พบร่องรอยองค์หญิงสวินพ่ะย่ะค่ะ! เกรงว่าจะมีเคราะห์ร้ายมากกว่าเคราะห์ดี...”

        “อะไรนะ!” จ้าวอ๋องฟังรายงานด่วนจบก็ใจกระตุก ยกเท้าขึ้นถีบองครักษ์ผู้นั้น ตะคอกใส่อีกฝ่ายอย่างควบคุมโทสะไม่อยู่

        “ออกตามหานางให้ข้า! ต่อให้ไปถึงเมืองเสียนหยาง ก็ต้องหาตัวองค์หญิงสวินกลับมาให้ได้!”

        “พ่ะย่ะค่ะ! พ่ะย่ะค่ะ...” องครักษ์สายสืบโดนถีบไปหนึ่งหนก็ไม่กล้าลุกขึ้นยืน กระทั่งได้ยินคำสั่งของจ้าวอ๋องจึงรีบขานเสียงรับ

        “เช่นนั้นจางเอ่อร์เล่า...เขาเป็นอย่างไรบ้าง” จู่ๆ จ้าวเมี่ยวหลานที่อยู่ด้านข้างก็เอ่ยถามขึ้น สีหน้าดูกระวนกระวายใจ

        องครักษ์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ยคำ “ฉินฮ่องเต้ตกรางวัลหนึ่งพันตำลึงทองให้แก่ผู้ที่ไล่ล่าสังหารคุณชายจางเอ่อร์ได้ เกรงว่าอาจจะตายมากกว่ารอดพ่ะย่ะค่ะ...”

        จ้าวเมี่ยวหลานได้ยินเช่นนั้น แม้ใบหน้าจะปัดแก้มเติมสีชาด ทว่ายังคงยากจะปกปิดสีหน้าซีดขาว เท้าเบื้องล่างคล้ายทรงตัวไม่อยู่ไปฉับพลัน ถอยหลังติดกันหลายก้าว

        ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงร้องตกใจของนางกำนัลดังมาจากด้านข้าง เมื่อหันมองไปก็เห็นว่าลี่ฮูหยินล้มหมดสติไปแล้ว เหล่าขันทีนางกำนัลพากันชุลมุนวุ่นวายไปชั่วขณะ

        พระอัครมเหสีเห็นสีหน้าจ้าวอ๋องดูไม่สู้ดี แม้จะนึกดีใจกับเรื่องที่จ้าวเสวี่ยสวินหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย แต่ก็ไม่กล้าแสดงออกมาในเวลานี้ ทำเพียงสั่งคนให้ประคองตัวลี่ฮูหยินกลับตำหนักไป

        …

        เวลานี้หลังจากจ้าวเสวี่ยสวินกับจางเอ่อร์แต่งกายปลอมตัวเป็นอย่างดี ก็เดินทางมาถึงบริเวณชายแดนระหว่างแคว้นฉินกับแคว้นจ้าวแล้ว

        ก่อนหน้านี้พวกเขายืมเส้นทางจากแคว้นเว่ยมายังเมืองเสียนหยาง ทว่าเพื่อหลบหลีกการไล่ล่าทหารของแคว้นฉินในยามนี้ ทั้งคู่จำต้องยอมทิ้งทางใกล้เลือกใช้ทางไกล เปลี่ยนเส้นทางขึ้นเหนือมุ่งตรงสู่แคว้นจ้าว

        คาดว่าอาจเพราะอุบายของจางเอ่อร์กับพวกองครักษ์ใช้ได้ผล ระหว่างทางพวกเขาทั้งสองจึงไม่เจอทหารตามไล่ล่าอีก

        “ข้างหน้าคือเมืองชายแดนแคว้นฉิน ผ่านเมืองนี้ไปก็เป็นพรมแดนแคว้นจ้าวแล้ว!” จางเอ่อร์กล่าวกับเสวี่ยสวินพร้อมชี้ไปทางเมืองเล็กๆ ที่อยู่ไม่ไกล

        เห็นดังนั้นเสวี่ยสวินก็พยักหน้าด้วยความดีใจ ขอเพียงเข้าสู่เขตแดนแคว้นจ้าวได้ พวกตนก็ไม่ต้องหลบซ่อนกรงเล็บและเขี้ยวฟันของฉินฮ่องเต้อีกต่อไปแล้ว!

        ถึงจะเป็นเมืองชายแดนของแคว้นฉิน แต่เนื่องด้วยเป็นพื้นที่ค้าขายแลกเปลี่ยนระหว่างแคว้นจ้าว แคว้นเว่ยและแคว้นฉิน แม้ไม่ได้เจริญรุ่งเรืองเท่าเมืองใหญ่ แต่ก็มีผู้คนสัญจรไปมาพลุกพล่าน

        เพียงแต่สถานที่แห่งนี้มัจฉามังกรปะปนกัน[1] เกรงว่าแคว้นฉินอาจตั้งจุดสกัดไว้ที่นี่ เสวี่ยสวินกับจางเอ่อร์ทางหนึ่งคอยสังเกตความเคลื่อนไหวรอบๆ ทางหนึ่งก็มุ่งหน้าออกไปนอกเมือง ไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย

        “พี่ชาย ท่านดูทางนั้น!” จู่ๆ เสวี่ยสวินก็เรียกรั้งจางเอ่อร์ไว้

        จางเอ่อร์มองไปตามทิศทางที่นางชี้บอก เห็นเพียงบริเวณสุดสายตาเต็มไปด้วยป้ายประกาศ ยังมีชาวบ้านจำนวนไม่น้อยพากันชี้มือชี้ไม้พูดคุยวิจารณ์บางอย่าง

        จางเอ่อร์ร่ำเรียนวรยุทธ์ตั้งแต่เด็ก สายตายอดเยี่ยม มองไปแวบเดียวก็อ่านเห็นแล้วว่าเป็นประกาศรางวัลนำจับของฉินฮ่องเต้!

        มิคาดว่าฉินฮ่องเต้ที่ไล่ตามโจมตีพวกตนไม่สำเร็จ จะออกประกาศรางวัลนำจับทั่วแคว้นฉิน ขอเพียงเอาหัวของจางเอ่อร์มาได้ก็รับรางวัลไปทันทีหนึ่งพันตำลึงทอง!

        เชิงอรรถ

^ อุปมาว่ามีทั้งคนดีและคนเลวปะปนกัน