ย้อนเวลามาเป็นพระชายากับระบบสมาร์ตโฟนต่างมิติ (จบแล้ว)

       “เมื่อครู่มันเรื่องอันใดกัน? ” ม่อหลิงหานกินโจ๊กพลางถามขึ้นด้วยท่าทีที่ไม่ใส่ใจนัก

       เยว่เฟิงเกอยักไหล่ท่าทางเหมือนไม่อยากจะพูด

       ทว่า หนนี้ม่อหลิงหานไม่เหมือนเมื่อก่อนที่ไม่เคยเก็บมาใส่ใจเมื่อเห็นว่าเยว่เฟิงเกอไม่ยอมพูด ทั้งยังหยิบตะเกียบขึ้นมาเตรียมกินต่อเขาก็เลื่อนอาหารตรงหน้านางออกไปอีกด้าน

       “หากเจ้าไม่พูดวันนี้ก็อย่าคิดจะได้กินข้าว” เสียงของม่อหลิงหานแฝงแววข่มขู่

       เยว่เฟิงเกอรู้สึกแปลกใจกับท่าทางสืบสาวเอาเรื่องของม่อหลิงหานเป็นอย่างยิ่ง

       ไม่ใช่ว่าเขาไม่สนใจเรื่องระหว่างพวกนางทั้งสองหรือวันนี้เป็นอันใดไป กินยาผิดหรือ?

       “ท่านอ๋อง ไม่ใช่ว่าไม่ทรงสนใจเรื่องของหม่อมฉันกับฉินหว่านหรือ? ” เยว่เฟิงเกอมองม่อหลิงหานด้วยสายตาสงสัยใคร่รู้

       เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงก้มหน้าก้มตากินโจ๊กในถ้วยไม่กล่าววาจาใดคล้ายกำลังรอให้นางพูดความจริงออกมา เยว่เฟิงเกอก็ได้แต่กลอกตานางมองของกินตรงหน้าที่ถูกม่อหลิงหานย้ายไปไว้อีกทางจนหมด สุดท้ายนางที่ไร้หนทางจึงต้องเล่าให้ม่อหลิงหานฟัง

       “วันนี้ฉินหว่านโยนจิ๋วปิ่งแมวของหม่อมฉันลงไปในสระบัวหม่อมฉันจึงโกรธมาก อยากให้นางได้ลิ้มรสของความรู้สึกที่หายใจไม่ออกดูบ้าง ก็แค่เรื่องง่ายๆเช่นนี้แหละ ตอนนี้ให้หม่อมฉันกินได้หรือยัง? ”

       เยว่เฟิงเกอเล่าที่มาที่ไปของเรื่องทั้งหมดออกมาแล้วแต่กลับยังไม่เห็นว่าม่อหลิงหานจะมีท่าทีเลื่อนอาหารกลับมาให้

       เยว่เฟิงเกอลูบท้องของตนพลางส่งสายตาละห้อยมองอาหาร

       นางอยากจะอ้อมไปหยิบกลับมาด้วยตัวเองแต่ม่อหลิงหานกลับหยุดไว้

       ม่อหลิงหานเงยหน้าขึ้นด้วยสีหน้าไร้อารมณ์“เจ้ารู้ว่าข้าไม่ได้อยากถามเรื่องนี้”

       “ไม่ใช่เรื่องนี้?เช่นนั้นเรื่องไหน? ” เยว่เฟิงเกอเริ่มสับสนแล้ว

       วันนี้ก็มีแต่เรื่องนี้นี่แหละอีกทั้งม่อหลิงหานยังเข้ามาเห็นเองกับตาด้วย แต่เขากลับบอกว่าไม่ได้ถามเรื่องนี้เขาคิดจะทำอะไรกันแน่?

       “แมวตัวนั้น”ม่อหลิงหานพูดจบก็ก้มหน้ากินโจ๊กต่อไป

       เยว่เฟิงเกอถึงได้เข้าใจที่แท้ม่อหลิงหานอยากรู้เรื่องของจิ๋วปิ่ง

       นางกลอกตาอีกครั้งทำได้แค่เล่าเรื่องเมื่อวานออกมาทั้งหมด

       ในที่สุดม่อหลิงหานก็กินโจ๊กจนเสร็จเขาใช้ผ้าซับมุมปาก เมื่อฟังเยว่เฟิงเกอเล่าจนจบถึงได้ถามขึ้นว่า“แมวที่ชื่อจิ๋วปิ่งตัวนั้นเป็นตัวผู้? ”

       “อา ใช่แล้วไม่เช่นนั้นใครจะตั้งชื่อแมวตัวเมียว่าจิ๋วปิ่งเล่า ชื่อไม่เห็นจะเพราะเลย”เยว่เฟิงเกอกะพริบตาปริบๆ มองม่อหลิงหานอย่างงงๆ

       ม่อหลิงหานยืนขึ้นกล่าวว่า“หากเป็นแมวตัวผู้ จะเลี้ยงไว้ในจวนไม่ได้”

       “เพราะเหตุใด? ” เยว่เฟิงเกอมองม่อหลิงหานด้วยสีหน้างุนงง ไม่เข้าใจที่เขาบอกว่าจะเลี้ยงแมวตัวผู้ไว้ในจวนไม่ได้นี้หมายความว่าอย่างไร

       “เปิ่นหวางบอกแล้วว่าเพราะเขาเป็นตัวผู้จะเลี้ยงไว้ในจวนไม่ได้” ม่อหลิงหานพูดจบก็ไม่แม้แต่จะหันกลับมา คนเพียงเดินก้าวยาวๆออกไปจากห้องอาหาร

       เยว่เฟิงเกออึ้งไปเป็นนานก็ยังดึงสติกลับมาไม่ได้

       สุดท้ายก็เป็นชิงจื่อที่ยืนอยู่เบื้องหลังที่ทนไม่ได้ยกกับข้าวทั้งหลายมาตรงหน้าเยว่เฟิงเกอ “พระชายา หากยังไม่เสวยอีก สำรับจะเย็นหมดแล้วนะเพคะ”

       เสียงของสาวใช้ข้างกาย ทำให้เยว่เฟิงเกอหลุดจากภวังค์นางก้มหน้าก้มตากินข้าว แต่ในใจยังคงแปลกใจกับคำพูดของม่อหลิงหานอยู่

       เมื่อกินอาหารเช้าเสร็จแล้วในที่สุดเยว่เฟิงเกอถึงได้ฉลาดขึ้นมาบ้าง นางตีศีรษะตัวเอง พูดออกมาอย่างหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก“อ๋องคนนี้จะให้ข้าว่าเขาอย่างไรดี เขาถึงขนาดหึงแมวน้อยตัวหนึ่ง”

       ชิงจื่อที่อยู่ด้านหลังเองก็อึ้งงันไปกับคำพูดของม่อหลิงหานเช่นกันแต่เมื่อได้ยินคำพูดของเยว่เฟิงเกอถึงได้กระจ่างแจ้งขึ้นมาในทันที

       นางอดแอบยิ้มไม่ได้“พระชายา ที่ท่านอ๋องทรงหึงกระทั่งแมวน้อยตัวหนึ่งก็ไม่ใช่เป็นการยืนยันถึงความรักที่ท่านอ๋องมีต่อท่านหรือ? ”

       เยว่เฟิงเกอทำหน้าทำตาขึงขังไม่เห็นด้วย“เขามีความรักให้ข้า? เจ้าล้อเล่นใหญ่โตเพียงนี้เชียว”

       หากท่าทางที่เพียงเห็นหน้าก็อยากจะสังหารนั่นนับว่าเป็นความรักละก็เช่นนั้นนางคงต้องขอบคุณสวรรค์ที่ตัวนางเป็นคนดวงแข็งยิ่งแล้ว

       และต้องขอบคุณม่อหลิงหานที่ยังรักนางไม่ลึกซึ้งมากพอไม่เช่นนั้นนางคงได้หายไปจากโลกนี้นานแล้ว

       เมื่อกลับไปยังเรือนเยว่เหยาเยว่เฟิงเกอก็หยิบโทรศัพท์ใต้หมอนออกมา

       สิ่งแรกที่นางทำหลังเปิดโทรศัพท์ขึ้นมาก็คือเข้าไปดูเถาเป่า

       เมื่อนางเปิดเข้าไปในเถาเป่าก็ได้เห็นว่ายามนี้ตนมีห้าสิบห้ามูลค่าการซื้อ

       เยว่เฟิงเกอมองโทรศัพท์ด้วยความตกตะลึงกลัวว่าตัวเองจะดูผิดไป นางขยี้ตา จากนั้นเพ่งมองโทรศัพท์อีกครั้ง

       ด้านบนยังคงขึ้นว่ามีห้าสิบห้ามูลค่าการซื้อเช่นเดิม

       “สวรรค์วันนี้ข้ายังไม่ได้ทำอะไรเลย เหตุใดจู่ๆ ก็มีห้าสิบห้ามูลค่าการซื้อได้? ”

       เยว่เฟิงเกอตกตะลึงก่อนจะเปิดดูห้าสิบห้ามูลค่าการซื้อนั้น

       เมื่อนางได้ดูรายละเอียดภารกิจที่ทำสำเร็จถึงได้เข้าใจในที่สุด

       ที่แท้ในนี้มีสิบมูลค่าการซื้อที่มาจากเมื่อคืนที่ม่อหลิงหานอุ้มนางระบบเถาเป่าจึงให้นางเพิ่มสิบมูลค่าการซื้อ

       ส่วนอีกห้ามูลค่าการซื้อมาจากการที่วันนี้นางกดศีรษะฉินหว่านลงถ้วยโจ๊กระบบเถาเป่าจึงให้นางเพิ่มห้ามูลค่าการซื้อ

       และสิ่งที่ทำให้เยว่เฟิงเกอตกตะลึงก็คือนางทำภารกิจนอนกับท่านอ๋องหนึ่งคืนนั่นสำเร็จโดยไม่รู้ตัว

       เยว่เฟิงเกอดูมาถึงตรงนี้ก็อดยกยิ้มขึ้นไม่ได้ตอนนี้นางสามารถซื้อเตาหลอมยาได้แล้ว

       และที่ทำให้นางรู้สึกโชคดีมากที่สุดก็คือเมื่อคืนม่อหลิงหานไม่ได้ทำอะไรนาง อย่างมากก็แค่จุมพิตริมฝีปากนางเท่านั้น

       แต่นั่นก็เกิดขึ้นหลังจากที่นางหลับไปแล้วจึงไม่ได้มีความรู้สึกอะไร

       ทว่า อีกเรื่องที่ทำให้เยว่เฟิงเกอคิดไม่ถึงก็คือระบบเถาเป่านี่คล้ายจะมีความแค้นกับฉินหว่าน

       ขอแค่นางตีฉินหว่านก็จะได้ห้ามูลค่าการซื้อ

       เยว่เฟิงเกอยิ่งคิดก็ยิ่งมีความสุขนางไม่เพียงสามารถรังแกฉินหว่านเพื่อล้างแค้นให้เจ้าของร่างเดิมได้ แต่ยังเพิ่มมูลค่าการซื้อให้ตนเองได้อีกด้วย

       ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวเช่นนี้นางชอบเป็นที่สุด

       เยว่เฟิงเกอนอนเล่นอยู่บนเตียงกำลังคิดว่าจะอาศัยเหตุผลใดไปรังแกฉินหว่านดี?

       อย่างไรก็ตามอันดับแรกที่นางต้องทำในตอนนี้คือการซื้อเตาหลอมยานั่น

       ในตอนที่เยว่เฟิงเกอกำลังคิดจะซื้อเตาหลอมยาจู่ๆ ก็ได้ยินเสียงชิงจื่อที่หน้าห้อง

       “ชายารองพระชายาของข้ากำลังพักผ่อนอยู่ ท่านเข้าไปไม่ได้” ชิงจื่อยืนกางแขนขวางอยู่หน้าเรือนพักท่าทางเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับมารร้ายก็ไม่ปาน

       ฉินหว่านเห็นว่าชิงจื่อเป็นแค่สาวใช้ข้างกายตัวเล็กๆแต่กลับปีกกล้าขาแข็งมาขวางทาง นางก็ยิ่งโกรธจนตวัดมือตบหน้าชิงจื่อไปทีหนึ่ง

       “นังสาวใช้สมควรตายกล้ามาขวางทางข้า ดูสิข้าจะตีเจ้าตายหรือไม่” ฉินหว่านพูดพร้อมยกมือขึ้นเตรียมจะตบหน้าชิงจื่ออีกครั้ง

       แต่ตอนที่ฝ่ามือของนางกำลังจะละลงบนหน้าชิงจื่อจอกน้ำใบหนึ่งก็โบยบินออกมาจากห้องด้านในและกระแทกเข้ากับข้อมือของฉินหว่านพอดิบพอดี

       ฉินหว่านร้องเสียงดังพร้อมๆกับเห็นว่าข้อมือตนถูกของแข็งบางอย่างกระแทกเข้าจนบวมแดง

       “ใครบังอาจขว้างจอกใส่ข้า? ” ฉินหว่านโกรธจนกระทืบเท้า

       แน่นอนว่าเฉี่ยวอวี้ที่ยืนอยู่เบื้องหลังผู้เป็นนายเห็นได้อย่างชัดเจนว่าจอกใบนั้นลอยมาจากในเรือน

       เดิมนางคิดจะบอกฉินหว่านแต่เห็นเยว่เฟิงเกอเดินอาดๆ ออกมาพอดี

       ยามนี้เยว่เฟิงเกอซ่อนโทรศัพท์ไว้ในชายเสื้อเรียบร้อยแล้วอีกทั้งเมื่อครู่ที่จอกใบนั้นกระทบโดนข้อมือของฉินหว่าน นางก็รับรู้ว่าโทรศัพท์กำลังสั่น

       นางยินดียิ่งนักดูท่าคงจะได้มาเพิ่มอีกห้ามูลค่าการซื้อ

       เมื่อครู่นางยังปวดหัวอยู่เลยว่าจะหาข้ออ้างอะไรไปรังแกฉินหว่านดี

       เพียงแต่คิดอะไรก็ได้อย่างนั้นฉินหว่านถึงกับเดินมาหาเองถึงที่

       ดังนั้น หากนางไม่รังแกคนเสียตั้งแต่ในครั้งนี้หรือจะต้องให้รอครั้งต่อไปอีก