“ดื่มอะไรด้วยกันสักหน่อยสิครับ จะได้รู้สึกสนุกขึ้นผมดูท่าทางว่าคุณออกจะเครียดๆน่ะ”
เพื่อนอีกคนหนึ่งของเขากล่าวขึ้น ในขณะที่ปริวัฒน์ก็ได้หันไปชงเครื่องดื่มมาแก้วหนึ่งก่อนเลื่อนมาให้ตรงหน้าอย่างไม่คิดที่จะฟังความ้าของเธอตามเคย
แล้วจากนั้นปริวัฒน์ก็ได้หันไปพูดคุยต่อกับพวกเพื่อนๆอย่างสนุกสนาน แต่ระหว่างนั้นมาลาลินก็ไม่ได้ยกเครื่องดื่มที่เขาชงให้นั้นขึ้นมาจิบเลยแม้แต่น้อย จนเขาหันมาสังเกตเห็นอีกครั้งเมื่อน้ำแข็งในแก้วนั้นละลายจนเกือบหมด ก็จึงได้ทักขึ้นมา
“อ้าว คุณยังไม่ดื่มอีกเหรอ ได้จืดหมดกันพอดี”
“ก็บอกแล้วไงค่ะ ว่าฉันไม่ดื่ม”
หญิงสาวยังทำคอตั้งตรงและเสียงแข็งได้เหมือนเคย
“กลัวผมมอมยางั้นเหรอ ผมก็ชงต่อหน้าแล้วนี่คุณก็เห็นแล้วว่าผมไม่ได้ใส่อะไรที่ผิดปกติลงไปเลยสักนิด”
เขากล่าวด้วยรอยยิ้มนิดๆ แววตาก็รื่นรมย์เหลือเกินหญิงสาวรู้ว่าส่วนหนึ่งเป็เพราะแอลกอฮอลที่เขาดื่มเข้าไปและเริ่มสูบฉีดไปตามกระแสเืของเขา
“แต่คุณก็ใส่เหล้า ฉันไม่ชอบดื่มเหล้า”
“อ๋อ เป็เด็กดีว่างั้นเถอะ”
เขากล่าวอย่างประชดนิดๆก่อนยกแก้วเครื่องดื่มนั้นขึ้นมาจ่อริมฝีปากของหญิงสาว ทีแรกหญิงสาวทำท่าจะเบือนหน้าหนีแต่แขนอีกข้างหนึ่งของเขาที่ยังโอบไหล่ของเธออยู่ก็รีบเลื่อนขึ้นมาจับกุมต้นคอของเธอเอาไว้เพื่อบังคับให้ยินยอมแต่ถึงกระนั้นหญิงสาวก็ยังเม้มปากแน่นอีกเพื่อที่จะปฏิเสธ
“อย่าดื้อกับผมนะมาลาลิน เพราะผมไม่ชอบ ดื่มเดี๋ยวนี้”
เขายื่นหน้าเข้ามากระซิบดุดุอยู่ชิดใบหูคราวนี้ทั้งปากและจมูกของเขาััเข้าโดยตรงกับผิวเนื้อส่วนนั้นของเธอทีเดียวมันทำให้หญิงสาวรีบเผยอริมฝีปากออกรับเครื่องดื่มผสมแอลกอฮอลนั้นเข้าไปอึกหนึ่งเพื่อให้เขาเลิกทำอะไรที่สร้างความปั่นป่วนในอารมณ์ให้กับเธอเอามากมายอย่างนั้น แต่เท่านั้นมันก็เรียกเสียงตบมือกราวใหญ่อย่างชอบใจจากบรรดาเพื่อนๆของเขาได้รอบวง มาลาลินแทบอยากจะลุกขึ้นร้องกรี้ดๆใส่หน้าพวกเขาให้หมดทุกคนที่เห็นเธอเป็เหมือนตัวตลกอย่างนี้ โดยเฉพาะนายปริวัฒน์นายตัวการ เธออยากจะฆ่าเขานัก
“ฉันจะกลับค่ะ”
หญิงสาวลุกพรวดขึ้นทันทีอย่างหมดความอดทน
“อะไรกันครับ ยังไม่ดึกเท่าไหร่เลย ทำไมต้องรีบกลับด้วย”
เพื่อนของเขารีบกล่าวขึ้นอย่างทักท้วง
“นั้นสิ ผมยังสนุกอยู่เลย นั่งลงเดี๋ยวนี้”
ปริวัฒน์กล่าวพร้อมกับสบตากับหญิงสาวอย่างขู่บังคับ มันทำให้มาลาลินจำต้องยอมนั่งลงอีกครั้งเมื่อมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมกล้าของเขาแล้วเห็นชะตากรรมความเป็ไปของพ่อและน้องตามที่เขาเคยขู่ไว้ฉายชัดอยู่ในนั้น
เกือบเที่ยงคืนทีเดียวกว่าวงสรวลเสของหนุ่มเพลย์บอยเ้าสำราญกลุ่มนั้นจะเลิกราทุกคนแยกย้ายกันกลับและส่วนใหญ่ก็จะหอบหิ้วสาวๆเอาไปต่อที่อื่นอีกด้วย ก็คงไม่แปลกนักเพราะผู้หญิงพวกนั้นทำเพื่อเงิน เธอเองก็คงถูกมองไม่ต่างจากสาวๆพวกนั้น มาลาลินคิดอย่างอดสูใจขณะเดินจ้ำอ้าวออกมาจากร้านเหล้ามีระดับแห่งนั้นแต่ขณะที่เธอกำลังจะเดินเลี้ยวไปทางรถของตัวเองที่จอดเอาไว้ในลานจอดรถ ต้นแขนของเธอก็ถูกใครคนหนึ่งคว้าหมับเอาไว้
หญิงสาวรีบหันขวับไปดูทันทีด้วยความใแล้วก็พบคนที่เธออยากให้หายสาบสูญไปจากโลกนี้โดยเร็วที่สุดยืนตาพราวระยับอยู่ในระยะใกล้มืออุ่นๆและแข็งแรงของเขายังกำแน่นอยู่ที่ต้นแขนของเธอ
“ปล่อยน่ะ ฉันจะกลับ”
เธอเสียงขุ่นใส่เขาอย่างเก็บความไม่พอใจเอาไว้ไม่มิด
“ถ้าผมยังไม่อนุญาตให้กลับ คุณก็ยังคิดว่าตัวเองจะกลับได้เหรอ”
เขาเลิกคิ้วเข้มขึ้นพร้อมกับถามอย่างหยั่งเชิง
“นี่คุณจะเอายังไงกันแน่นะ”
“คุณมีธุระสำคัญอยากจะพูดกับผมอยู่ไม่ใช่เหรอ”
“เอาไว้วันหลังเถอะ นี่มันดึกแล้ว”
“แต่ผมอยากให้คุณพูดตอนนี้”
7K
